ՅԱՒԵԼԵԱԼ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՊԱՐԶԱՄՏՈՒԹԻՒՆ

0 0
Read Time:3 Minute, 37 Second

                                                                                                                                          ՃՈՐՃ ԱՂՃԱՅԵԱՆ

                                                                                                                                                     (Թարգմանեց՝ Ն. ՊԱՐՍՈՒՄԵԱՆ)

Կարգ մը աղ­բիւր­ներ թե­լադ­րած են որ Հա­յաս­տան-Թուրք­իա քա­ղա­քա­կան յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րու առն­չող ար­ձա­նագ­րու­թիւն­նե­րուն ար­դիւնք՝ ներ­կայ տագ­նա­պի քննա­դա­տու­թիւն­նե­րը մեղ­մաց­ուին:  Պատ­ճա­ռա­բա­նու­թիւնը այն է թէ ար­ձա­նագ­րու­թիւն­նե­րու վա­ւե­րաց­ման ուղ­ղու­թեամբ, Հա­յաս­տան մեծ ճնշում­նե­րու տակ է, այն­պէս մը որ ամէ­նէն կա­րե­ւո­րը՝ Հա­յաս­տա­նի կա­ռա­վա­րու­թեան մեր մի­ա­կամ նե­ցուկ կանգ­նիլն է:

Ճշմար­տօ­րէն, այդ տե­սա­կէ­տին տրա­մա­բա­նու­թիւնը՝ տար­բեր մա­կար­դակ­նե­րու վրայ, կը վրի­պիմ տես­նե­լէ:

Նախ եւ առաջ, որե­ւէ ժո­ղովր­դա­վար երկ­րի մէջ, կա­ռա­վա­րու­թեան դե­րը՝ իր ժո­ղո­վուր­դի կամ­քի ներ­կա­յա­ցուց­չու­թիւնն է:  Այն­պէս որ, ժո­ղո­վուր­դի պար­տա­կա­նու­թիւնն է իրենց ձայ­նե­րը լսե­լի դարձ­նել:  Իսկ կա­ռա­վա­րու­թեան դերն է ժո­ղո­վուր­դին հրա­ւի­րել զրոյ­ցի, եւ ոչ թէ ար­հա­մար­հան­քով մէկ­դի դնել որե­ւէ քննա­դա­տու­թիւն:  Ար­ձա­նագ­րու­թիւն­նե­րու դէմ հա­յոր­դի­նե­րու ուժ­գին դի­մադ­րութիւնը, պէտք էր որ ար­դէն խօ­սակ­ցու­թիւն­նե­րու դուռ բա­նար:  Ասոր փո­խա­րէն, քննա­դատ­նե­րը դար­ձած են նսե­մաց­ման եւ անար­գանքի առար­կա­ներ:

Առա­ծը կ°ը­սէ,- »Կա­ռա­վա­րու­թեան մը առաջ­նորդ­նե­րը պէտք չէ, որ պառկին իշուն ական­ջին մէջ«:

Յե­տոյ, եւ նոյն­քան կա­րե­ւոր՝ ըն­դու­նիլ առանց որե­ւէ մէկ պայ­մա­նի ձա­խո­ղու­թեան գոր­ծըն­թաց է:  Ար­ձա­նագ­րու­թիւն­նե­րը պի­տի չայ­լա­կերպ­ուին նոյ­նիսկ եթէ հա­մայն հա­յու­թիւնը զօ­րա­վիգ կանգ­նի անոր մին­չեւ հի­մա եզ­րա­կաց­ուած հա­մա­ձայ­նու­թիւն­նե­րուն:  Ամէն բան պի­տի յստա­կա­նայ երբ անդ­րա­դառ­նանք որ Հա­յաս­տա­նի կա­ռա­վա­րու­թիւնը չի կրնար սու­տե­րով լի ծրար մը ծա­խել հայ ժո­ղո­վուր­դին:

Այս գծով հե­տաքրք­րա­կան է նշել որ Թուրք­իոյ մէջ ար­ձա­նագ­րու­թիւն­նե­րու թշնա­մի­նե­րու գո­յու­թիւնը Հա­յաս­տա­նի քա­ղա­քա­կա­նու­թեան հա­մար օգուտ մը չի նկատ­ուիր, կամ մին­չեւ հի­մա օգուտ մը չէ նկատ­ուած:  Անոր տեղ, Թուրք­ի­ան է որ անոնց հա­կա­ռա­կու­թիւնը օգ­տա­գոր­ծե­լով, իր պայ­ման­նե­րը կը բազ­մաց­նէ:  Այս մէ­կը մե­զի ի՞նչ կը թե­լադ­րէ:

Հայ­կա­կան Ցե­ղաս­պա­նու­թեան ճա­նաչ­ման եւ Ար­ցա­խի ան­կա­խու­թեան նկատ­մամբ, Թուրք­իոյ յա­մա­ռու­թիւնը փաստ է որ անոնք չեն կա­մե­նար Հա­յաս­տանն ու հա­յու­թիւնը հա­մա­հա­ւա­սար սե­պել:  Իրենց ակ­նո­ցով, հա­յե­րը նկա­տա­ռու­թեան ար­ժա­նի չեն, բա­ցի եթէ բո­լո­րո­վին ծնկա­չոք ըլ­լան, եւ այդ է ար­ձա­նագ­րու­թիւն­նե­րու ուղ­ղա­կի հե­տե­ւան­քը:

Շրջա­նէն ներս մնայուն խա­ղա­ղու­թիւնը չի կրնար այդ­պի­սի հիմք մը ու­նե­նալ:  Յա­ռաջ ըն­թա­նա­լու հա­մար պէտք է որ հա­­ւա­սր բա­րե­կա­մու­թիւն կեր­տենք Թուրք­իոյ եւ Հա­յաս­տա­նի մի­ջեւ, թուր­քե­րուն եւ հա­յե­րուն մի­ջեւ:  Եր­կու եր­կիր­նե­րու պատ­մու­թիւն­նե­րէն դա­տե­լով, պէտք եղած վստա­հու­թեան մշա­կու­մը թուրք կա­ռա­վա­րու­թեան ու­սե­րուն կÿիյ­նայ, սկսե­լով Ցե­ղաս­պա­նու­թիւնը ճանչ­նա­լէն, ոճի­րին հա­մար զղջա­լէն, ու Ար­ցա­խի ան­կա­խու­թիւնը ճանչ­նա­լէն:  Այս սկզբունք­նե­րը բա­նակ­ցու­թեան նիւ­թեր չեն:

About Post Author

admin

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post ՊԷՏՔ Է ԽՆԱՅՈ°ՒԷՐ ԱՅՍ ՎԱՏՆՈՒՄԸ
Next post ՀԱՅ-ԹՐՔԱԿԱՆ ՍԱՀՄԱՆԻ ԲԱՑՄԱՆ ՕԳՈՒՏՆԵՐՆ ՈՒ ՎՏԱՆԳՆԵՐԸ

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles