ՍՐԲԱԶԱՆ ԵՐԱԶ

0 0
Read Time:1 Minute, 6 Second

dream_standard

ԳՐԻՇ ԴԱՒԹԵԱՆ
Խաւար էր իջել աշխարհի վրայ,
Խաւար էր իջել եւ հոգիներին.
Լոյս չկար, անգամ գունատ, հեռակայ.
Հսկայ անդունդ էր բացւում ահագին։

Անդունդի եզրին կանգնել էր դողդոջ
Մի ողջ ազգ, երկրով բաժան ու տկար.
Եւ չկար յոյսի ոչ մի քար, թէ խոչ,
Որին յենուելով չընկնէր փոս ու դար։

Արեւն էր ծագում՝ ուրիշի համար…
Մեր դէմ խաւարն էր խաւարին պատում.
Ու աշխարհային խաւարից խաւար՝
Հոգու խաւարն էր ազգին թրատում։

Եւ նա էլ քուն էր խաւարում այն մութ,
Ու խաւար կեանքով յղփանում էր նա.
Բայց ընդոստ ծնուեց բոցով մի կապոյտ
Մի անմահ երազ մեծ սրտում նրա…

Մի երազ ծնուեց հրով սրբազան,
Ու վառեց այն ինչ խաւար էր ու սեւ.
Եւ այն երազում գոյներ զանազան
Իրար մերուեցին ու դարձան արեւ…

Ա՜… արեւ, արեւ… նա ձեռքը մեկնեց,
Մութը ճեղքելով բռնեց արեւին,
Արեւին բռնեց… Ա՜… աղաղակեց…
Ու Ա՜ քանդակեց երկնքի դէմքին…

Ա՜… այբ, նա գոչեց… արեւ ու Աստուած…
Ա… աշխարհարար, Ա… անմահութիւն…
Ա… աղբիւր կեանքի ամենատարած…
Ա… արդարութիւն, Ա… ազատութիւն…

Տառ… տառ ծնւում էր հրաշքն անպատում,
Ու մի կուռ բերդ էր յառնում բառ առ բառ…
Երկաթագրով հիմքն էր ամրանում,
Հարկն էր կամարւում երկաթաբարբառ…

Ամէն մի քիւը և սիւնը կայուն
Տաճար էր դառնում սրբազան ուխտի.
Մատաղ սերունդն էր դպրութեամբ սնւում,
Բացում ակօսը ապագայ բախտի…

Կայծը ընկել էր խաւարի շեղջին,
Ու մէկի՛ց շեղջը բռնկուեց հրով,
Որ լափեց նոյնիսկ հոգու խաւարչտին
Գիտութեան լոյսի ազգային բառով։

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles