Վերջին Տարուայ Փայլուն Աստղս՝ «Զրոյց Մրոյց»

Քնար Պետեան
Ընդհանրապէս, երբ Հ․Ե․Դ․ անդամի մը վերջին տարին է կազմակերպութեան մէջ, առիթ կ՚ունենայ կազմակերպութեան բոլոր արժէքներուն յարգը գիտնալու։ Բայց այս տարին եղաւ տարբեր եւ իմ վերջին տարիս, կեանքս ապրեցայ համակարգիչով։ Ուրեմն, իմ վերջին Երիտասարդական Ողիմպիական խաղերը, դաստիարակչական շաբաթավերջը եւ նոյնիսկ Հայաստան ճամբարի «փիքնիք»-ները կարողութիւնը չունեցայ ապրելու։ Միակ ծրագիրը, որ փրկեց վերջին տարիս ՝մեր հայերէն խօսելու եւ զրուցելու ժամն էր՝ ։
Ամէն շաբաթ, Կեդրոնական Դաստիարակչական Խորհուրդի անդամներ՝ Տարօն Պետեան եւ Նարեկ Գույումճեան յայտագիր մը կը պատրաստեն ուր գոյութիւն ունին լեզուական դարձուածքներ, հայ լեզուի աղբիւրներ եւ այլ թեթեւ ու ծանր նիւթեր։ Խաղեր կազմակերպեցին, որ դիւրութեամբ կրցանք առցանց խաղալ, օրինակ՝ «Speed Dating» որ մենք կը կանչենք «Ո՞վ է ընկերդ». հոս առիթ կը ստեղծուի, որ ոչ միայն իրար ծանօթանանք բայց նաեւ հանդիպինք ընկերներու Աւստրալիայէն եւ Լիբանանէն ՝ բան մը որ առաջ չէիր կրնար ընել ․․․առանց օդանաւի տոմս գնելու։
Ժահրի պատճառով բոլորս տունը մնացինք, մեր օրացոյցներերուն էջերը մնացին պարապ։ Չմնաց ձեռնարկներ կամ պարահանդէսներ եւ այսպէս ընկերներու որոշ խումբ մը սկսաւ ամէն շաբաթ յաճախել «Զրոյց Մրոյց»։ Կամաց կամաց խտացանք որպէս մօտիկ խումբ՝ փոքրիկ գաղութ մը։ Երբ կը մասնակցինք «Զրոյց Մրոյց»-ին, հանգիստ ձեւով կը կարենանք գործածել մեր հայրենի լեզուն։ Առիթ կ՚ունենանք նոր գործնական բառեր սորվելու։ Օրինակ ՝ես սորվեցայ բնակարան բառը, որ մանաւանդ օգտակար եղաւ․․․երբ նոր բնակարան վարձեցի։ Բայց, անկեղծ ըլլալու համար, քանի անգամ մոռցայ նախքան վերջնականապէս միտք պահելս։ Նաեւ, միասին մենք ստեղծեցինք նոր բառերու բառարան մը։ Այս բառարանին մէջ կը գտնուին բառեր, որոնց հայերէն տարբերակը չկայ՝ օրինակ գործափորձութիւն, որ կը նշանակէ «internship»։
Ամէն շաբաթ կը լսեմ ընկերներուս յատուկ «բառբար»-ները։ Ձեւով մը, ամէն անգամ որ կը լսեմ ընկերներուս խօսած ձեւերը, պարսկահայերէնէն կը վերարդառնամ Լոնտոն, ուր Մօրս ընտանիքը կը բնակի եւ ուր հայ գաղութը «երգելով» հարցում կը հարցնէ։ Երբ կը լսեմ արեւելահայերէն կը զգամ, որ կը ճամբորդեմ Հայաստան ՝ Գում շուկան կամ Երեւանի թաքսիներուն մէջն եմ արդէն։
Գրեթէ տասը տարի է․ որ ես Պոսթըն կապրիմ ՝ հեռու ընտանիքէս եւ հեռռւ տունէս, ուր վարժուած եմ հայերէն խօսիլ հանգիստ եւ դիւրին ընտանեկան մթնոլորտի մէջ։ Որովհետեւ այլեւս տունը չեմ, առիթը չունիմ ամէն օր հայերէն խօսելու։ Երբ «Զրոյց Մրոյց»-ին կը մասնակցիմ, կը լսեմ բառեր, որոնք ես մոռցած եմ կամ տարիներով չեմ լսած։ Ամեն բառ՝ հին բարեկամի պէս։ Կը կարծեմ որ աւելի ճիշդ է ըսել որ «Զրոյց Մրոյց»-ին, ընկերներով արեւմտահայերէն խօսելով, կը զգամ ոչ թէ որ կը ճամբորդեմ, այլ թէ վերջապէս հասած եմ տուն։

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*