ՆՈՒԻՐԵ՛ՆՔ…

ՀԱՅՐԵՆԻՔ

Խմբագրական

« Իսկական առատաձեռնութիւն կը նկատեմ այն, որ երբ ամբողջ ունեցածդ կը նուիրես, դեռ կ’ունենաս այն զգացումը, որ կարծես թէ անիկա ոչինչ արժած է քեզի»:
Ֆրանսացի գրագէտ՝ Սիմոն Տը Պօվուար (1908-1986)

Աւելի քան երկու ամիսէ ի վեր, Պսակաձեւ ժահրը ո՛չ միայն իր վրայ կեդրոնացուցած է բոլորիս ուշադրութիւնը, այլ նաեւ անշարժեցուցած է ԿԵԱՆՔԸ:
Մեծ պետութիւններ կարելի ամէն ճիգ կը թափեն եւ կ’աշխատին լուծումներու յանգիլ, այս անդամալուծող վիճակէն դուրս գալու համար: Սակայն պարագան նոյնը չէ Երրորդ աշխարհի երկիրներուն համար, ուր միջոցները սահմանափակ են, իսկ լուծումներ՝ սակաւ:
Այս վիճակին մէջ են Կովկասեան բարձրաւանդակի եւ Միջին Արեւելքի երկիրները:
Հայաստանի պարագային, դժբախտաբար, մայրաքաղաք Երեւանէն դուրս՝ ընդհանրապէս «մոռցուած» են բնակչութիւնն ու իր ցաւերը: Այդ իսկ պատճառով, տեղւոյն Հ.Յ.Դ. Հայ Երիտասարդական Միութեան եւ Նիկոլ Աղբալեան ուսանողական միութեան անդամները, տարբեր մարզերու մէջ, «Օգնի՛ր հայրենակցիդ» նախաձեռնութեամբ, հարիւրաւոր ընտանիքներու օժանդակութիւն տրամադրեցին եւ դեռ ալ պիտի տրամադրեն:
Միջին Արեւելքի հայահոծ երկու գաղութները՝ Լիբանան եւ Սուրիա, դաժան ու ահաւոր վիճակի մէջ են: Ներքին «քաղաքացիական պատերազմ»-ի վէրքերը գրեթէ թօթափած՝ սուրիահայութիւնը հազիւ թէ վերականգնումի ճամբան բռնած էր, երբ վրայ հասաւ այս համաճարակը, որ ընդհատեց գործընթացը, սպասողական վիճակ մը ստեղծելով: Միաժամանակ, ահա դարձեալ գլուխ կը բարձրացնէ երկրին տնտեսական պաշարումն ու դրամի արժեզրկումը, որուն պատճառներն ու արմատները յայտնի են ու կապ ունին ամբողջ շրջանի աշխարհաքաղաքական զարգացումներուն, ճնշումներուն եւ բեւեռացումներուն հետ: Լիբանանն ու այլ երկիրներ զերծ չեն նման ճնշումներէ եւ պաշարումէ:
Սուրիոյ չափ, ու անկէ աւելի՝  Լիբանանն ու անոր հայ համայնքն են, որ շատ ծանր հարուած կրեցին. հոն, նախքան համաճարակը, քաղաքական եւ տնտեսական փոթորկալից եւ աննախընթաց իրավիճակը արդէն իսկ ստեղծած էին սրտաճմլիկ  տագնապ մը, որ վերջին օրերուն դէպի ամբողջական աղէտ կ’ուղղուի:
…Ողբերգական պայմաններու մէջ ապրեցաւ Լիբանանի հայութիւնը, Ցեղասպանութեան հետեւանք՝ տարագրութեան առաջին տարիներուն: Գրեթէ ոչինչէ դուրս գալով, շնորհիւ իր աշխատասիրութեան եւ շինարար ոգիին՝ ծաղկեցաւ եւ հասաւ բարգաւաճ վիճակի, իր ներդրումը ունեցաւ երկրի զարգացման մէջ: Լիբանանահայը կառուցեց եկեղեցիներ, հիմը դրաւ բազմաթիւ կրթօճախներու, հիմնեց բարեսիրական, մշակութային, մարզական, հայրենակցական, ազգային եւ այլ՝ բազմատեսակ կազմակերպութիւններ, թիկունք կանգնեցաւ անոնց, սրտաբուխ նուիրատութիւններ կատարելով, քաջալարելով եւ կարելի դարձնելով անոնց գործունէութեան ծաւալումը:
Սփիւռքահայ իրականութեան մէջ,իր աչքառու գործունէութեամբ, ազգային նկարագիր ստացած, սփիւռքի բաբախող սիրտը՝ լիբանանահայութիւնը այսօր լուրջ դժուարութիւններու մէջ է, լինելութեան տագնապ մը կը դիմագրաւէ:
Վերոյիշեալ բոլոր բնագառներէն ներս, Լիբանանի գաղութը կարիքն ունի նիւթական օժանդակութեան:
Այս պայմաններուն տակ, գործի լծուած է նաեւ հայաւան Այնճարը, որ հովանաւորութեամբ Մուսա Լեռ Հայրենակցական միութեան տարբեր երկիրներու միաւորներուն եւ մտահոգ՝ աւանին ներկայ կացութեամբ՝ կոչ կ՛ուղղեն՝ միասնականօրէն մասնակցելու «Միասին՝ Այնճարի Համար» հանգանակութեան:
Նմանօրինակ նուիրահաւաքի լծուած է Համազգայինի «Մեր բոլորիս ուխտավայր ճեմարան»-ը, որ այս տարի դաժան պայմաններու մէջ կը նշէ իր 90-ամեակը:
Հայ ունեւոր դասակարգի նիւթական զոհաբերութեան ոգին կը մնայ բարձր ու զգայուն: Այսօ՛ր եւս, հայ ունեւորներ, անխտիր, իրենց գործօն մասնակցութիւնը բերելով՝ ազգային պարտականութիւն մը կատարած պիտի ըլլան: Հայրենասիրական կեցուածք մը պիտի ըլլայ իրենց ունեցածէն ազգին բաժին հանելը:
ՆՈՒԻՐԵ՛ՆՔ, քանզի ի վերջոյ «Մենք ունինք միայն այն՝ ինչ որ կու տանք», ըսած է չիլեցի գրագիտուհի Իզապէլ Ալիենտէն:

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*