«ԴՐՕՇԱԿ»-Ի ԵՐԴԻՔԻՆ ՏԱԿ

ՀԱՅՐԵՆԻՔ

Խմբագրական

«Փորձառութիւնը հաստատեց, թէ լռութիւնը միշտ ոսկի չէ: Երբեմն արծաթ է, իսկ յաճախ ալ` թիթեղ: Այս երեքէն որո՞ւ կը համապատասխանէ համատարած լռութիւնը»:

Շաւարշ Միսաքեան

(1884-1957, Փարիզի «Յառաջ»-ի խմբագիր )

Բաւական ժամանակ դադրելէ, բացակայելէ եւ մամլոյ աշխարհէն հեռու մնալէ ետք, ի վերջոյ վերստին կը ծածանի Հ․Յ․Դաշնակցութեան պաշտօնաթերթ՝ «Դրօշակ»-ը, պրիսմակի տակ առնելով խնդիրներ, վերլուծելով հարցեր, արծարծելով քաղաքական, գաղափարախօսական եւ ընկերային նիւթեր։

Անոր կիզակէտը ամբողջ հայ աշխարհն է՝ Հայաստանն ու Արցախը, Ջաւախքն ու Սփիւռքը։

Ահաւասիկ երդիք մը, ուր կարելի է վերոյիշեալ բնագաւառները հետաքրքրող ու պրպտող նիւթերու մասին վիճաբանիլ, պարզաբանել, մտահոգութիւն յայտնել, պահելով լրջութիւնը, ողջմտութիւնն ու ընդունակութիւնը եւ հեռու մնալով «դիմատետր»-եան այսօրեայ աժան եւ երբեմն նոյնիսկ սին եւ սնոտի միջավայրէն։ ստեղծել տարբեր ովասիս կամ իւրայատուկ վերնատուն մը՝ «Դաշնակցութեան եւ դաշնակցականի բեմը»։

Պատմութիւնը կը կրկնուի եւ դարձեալ պիտի կրկնուի, այս պարագային՝ դաշնակցական օրկանին մէջ։ Զանազան կարծիքներու փոխանակումներ, մերթ հակասող, մերթ քննադատող, սակայն միշտ ալ պահելով կուսակցականի մտածողութիւնը, հաւասարակշռութիւնն ու մօտեցումը, «մենք»-ը գերադասելով «ես»-էն, այսինքն ժողովրդավարութիւնը՝ անհատապաշտութէնէն։

Նոյնքան վտանգաւոր ժահր մըն է նորազատական շարժումը, որքան Չինաստանի մէջ վերջերս ի յայտ եկած «քորոնա» համաճարակը։ Երկուքն ալ մահացու են, սակայն պէտք է գիտակցինք, որ երկրոդը շատ աւելի լուրջի առնուած է եւ ամբողջ բժշկագիտական աշխարհ մը գործի լծուած է բուժում մը գտնելու համար։ Մինչդեռ ողջ աշխարհը, յատկապէս տնտեսական գետնի վրայ, ականատես կ՛ըլլայ նորազատական շարժումին ստեղծած սրտաճմլիկ կացութեան, առանց քայլ մը առնելու եւ ահազանգ հնչեցնելու։

Այսպիսի խոր, լուրջ եւ լուռ ցաւեր պիտի քննուին «Դրօշակ»-ի կայքի բեմահարթակին վրայ։ Բնական է՝ պայմանները փոխուած են, եւ պաշտօնաթերթը տպագիր օրինակէ զրկուած է։

Անոր ետին կանգնող կուսակցութեան 130-ամեակն է եւ դեռ աւելին՝ հայ դատի համար խիստ կարեւոր ու առաջնահերթ, հողային պահանջ արծարծող Սեւրի դաշնագրի հարիւրամեակը պիտի նշուի։ Ահաւասիկ պարարտ նիւթ մը, որ տասնեակ տարիներ շարունակ էջեր խլած է «Դրօշակ»-էն։

Հետեւաբար, ժամանակն է փակելու այն անմակարդակ եւ անտեղի ցեխարձակումները, որոնք կը կատարուին ներկայ գերարդիական պայմաններու տակ ստեղծուած լրատուամիջոցնով։

Ժամանակն է լրջանալու եւ յարգելու Հ․Յ․Դաշնակցութեան ծրագրի եւ կանոնագրի պայմաններն ու գործելաձեւը։

Ժամանակն է անհատապաշտութենէ դուրս գալու եւ «մշակ բանուոր»-եան ոճով խաղող քաղելու եւ ո՛չ թէ այգեպան ծեծելու։

Ժամանակն է ճիշդ հարցը, ճիշդ նիւթն ու մտահոգութիւնը․․.ճիշդ ակնթարթին արծարծելու, ահազանգելու եւ փրկելու։

Այսպէս, դուրս գալով Շաւարշ Միսաքեանի մատնանշած համատարած լռութենէն, ողջամտութեամբ պէտք է դիմաւորենք «Դրօշակ»-ի վերստին ծածանումը մամլոյ բնագաւառէն ներս եւ մուտք գործենք անոր երդիքին տակ։

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*