ՀԱԼԷՊԻ ՇՈՒԿԱՆ ԵՐԵՒԱՆԻ ՄԷՋ

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱԶ­ԱՐԵԱՆ

«Քա՜­նի վուր ճան իմ,
Եար քի ղուր­պան իմ,
Ա­սա ի՛նչ ա­նիմ…»

Այս աշուղական երգին հնչիւնները յաճախ կարելի է լսել Հանրապետութեան հրապարակին զուգահեռ, Նալպանտեան փողոցի անցումին մուտքէն իսկ: Վաթսունն անց, սպիտակահեր տղամարդ մը, իր տեղը գրաւած է անցումին աստիճաններուն անմիջապէս վարի անկիւնը եւ քամանչան ձեռքին կը նուագէ յուզառատ մեղեդայնութեամբ. քամանչային պատեանը դէմը դրած, անցորդներուն սրտաբուխ կոպեկները նուէր ստանալով: Երաժիշտին նստած տեղէն դէպի աջ մէթրոյին մուտքն է, իսկ դէպի ձախ նրբանցք մը գոյ է, որուն մուտքին Հալէպի բերդի պատկերով ակնառու պաստառ մը զետեղուած է պատին վրայ, «Հալէպի շուկայ» մեծատառ գրութեամբ: Պաստառին գոյութիւնը կը յուշէ, որ այս նրբանցքի ամբողջ հասակին գտնուող խանութները հալէպցիները կը զբաղեցնեն: Առաջին խանութը Հալէպի համ ու հոտով պատրաստուած արագ ուտեստներ կը ծախէ՝

-Վահրա՛մ, սուճուխ մը,- կ՚ըսէ սուրիահայ երիտասարդ մը:

-Ինծի ալ շիշ թաուուք մը, եթէ կարելի է,- կը շարունակէ ուրիշ մը:

-Հալէպի համով ճըպնէներէն (տաքցուած պանիր հաց) հատ մըն ալ ինծի, Վահրա՛մ, քիչ մը կծու թող ըլլայ,- հեռուէն կամաց-կամաց մօտենալով կը ձայնէ ծանօթ երիտասարդ մը:

Այսպիսի բարեկամական մթնոլորտ մը կը տիրէ հոս, երիտասարդական ակումբի նման բան մըն է սուրիահայերուն համար, որոնք աշխատանքի դադարին, կամ համալսարանէն ելած կը հանդիպին Վահրամին՝ անսալու իրենց ստամոքսներու կանչին, ինչպէս նաեւ անցեալէն պահեր վերապրելու ու ծանօթ դէմքեր տեսնելու համար:

Վահրամը ծանօթ անուն մըն է Հալէպէն, ուր դարձեալ նոյն գործով կը զբաղէր: Յաճախ քիլոյով սուճուխ ու համմոս կը գնեմ Վահրամէն, տան երիտասարդներուն քիմքին արագ գոհացում մը տալու:

Այսօր համեմի պէտք ունիմ. քիչ անդին Պետրոսին խանութէն կարելի է ամէն տեսակ համեմ գնել: Մինչեւ հոն հասնիլս, սակայն, կ՚անցնիմ ձեռագործ զարդեղէններու, արեւելեան խմորեղէններու՝ քաղցր եւ աղի, ներքնազգեստներու խանութներուն կողքէն, ու՝

-Լենա՛, դո՞ւն ես,- զարմացած կ՚ըսէ միջին տարիքի կին մը, որ զբօսաշրջիկի տեսք ունի, ապա սուրիահայերու ոճով կը շարունակէ,- աղջի՛կ, որքա՜ն փոխուեր ես:

-Կիղօ՛ց,- կը բացագանչէ վաճառողը ու ամուր գիրկընդխառնումը կը տանի իրենց մանկութեան տարիները, դպրոցական հանրակառքի ծանօթութիւնը վերականգնելով:

-Անե՜լ, ինչպէս ալ յիշեցիր մեր ծածկանունները:

Ու անոնք կը մանկանան քանի մը նախադասութեամբ, ինքնիկով մըն ալ կը յաւերժացնեն այս պահը. Ցօղիկը իսկոյն կը յիշէ հոս գալուն պատճառը՝

-«Հանին» ներքնաշապիկներ ունի՞ս, մայրս Ամերիկայէն ի վեր ապսպրեց, որ փնտռեմ, գտնեմ ու առնեմ իրեն համար. ես ալ հոս փութացի, մտածելով որ ըլլայ չըլլայ հոս կը գտնուի սուրիական որակաւոր այդ ներքնաշապիկէն:

-«Հանին» չմնա՜ց, գործարանն ալ փակուած է, շատո՜նց,- կը պատասխանէ Լենա:

-Ես չորս տարի առաջ երբ հոն էի,- կը միջամտէ ուրիշ յաճախորդուհի մը,- «Հանին» ներքնաշապիկները գտայ ձեռքի վրայ ապրանք ծախողներու քով, որոնք գողցուած ուրիշ ապրանքաներ ալ ունէին, ինչ որ ունէր վերցուցի, որ հետս բերեմ: Հիմա՝ չմնա՜ց:

Չմնա՜ց, չմնա՜ց, ինչե՜ր չմնացին, կը մտմտամ ու կը շարունակեմ: Արեւելեան համեմները առած կը վերադառնամ նոյն խանութներուն ցուցափեղկերը դիտելով: Վահրամին արկատներուն բոյրը ախորժակս կը սրէ՝

-Վահրա՛մ, Ճըպնէ մըն ալ ինծի:

-Օրիո՛րդ Անի,- ըսելով կը փաթթուի աշակետուհիներէս մէկը:

… Ու կը փրթի զրոյցին թելը մեր միջեւ. անցեալն ու ներկան ապագայ հեռանկարներու հետ միահիւսուելով ընթացք կու տան մեր նախադասութիւններուն եւ աշակերտուհիիս փայլուն աչուկները տեսնելով՝

-Երանի Վանան ալ հոս ըլլար…

Ինքնստինքեան նախադասութիւն մը դուրս կ՚ելլէ բերնէս, որ կ՚արտայայտէ անցեալ շաբթուան արկածի զոհ երիտասարդուհիին ցաւը, որ դասընկերուհին էր զրուցակիցիս: «Երանի՜»ն կը փոխանակուինք…:

Պանիր հացի պատառին հետ կուլ կու տամ յուզումը եւ մտիկ կ՚ընեմ սպիտակահեր երաժիշտը, որ կը շարունակէ նոյն մեղեդայնութեամբ՝

Մո՛ւտ պախչէն նազով,

Քիզ գովիմ սազով,

Եա՜ր, իլթիմազով…

1 Comment

  1. The spices store is excellent and both the owner (Halebtsi) and the young sales lady are so friendly, kind and professional. As there are so many new restaurants owned by Halebtsis and Beirutsis the special spices are needed and available fresh.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*