ՓԱՐԻԶԱՀԱՅՈՒՀԻԻ ՄԸ ԱՌՕՐԵԱՅԷՆ


Սիլվի Սրբուհի Մարազեան

Տպաւորուած՝ Սօսի Միշոյեան-Տապպաղեանի «Երեւանեան Օրագրութիւն – 8» յօդուածէն, կը յիշեմ նմանօրինակ դէպք մը Փարիզաբնակ հայուհիի մը առօրեականէն:
Տնային գործերս աւարտած, աշխատասենեակս, համակարգիչիս հետ զբաղուած եմ երբ յանկարծ դրան զանգակը կը հնչէ յամառօրէն:
Կոկիկ հագուած զոյգ մը այր, կայնած են պարտէզին երկաթադրան ետեւի մասը. ձեռքերնին բռնած՝ թերթիկ մը եւ գրքոյկ մը: Անմիջապէս կը հետեւցնեմ իրենց ներկայութեան նպատակը բայց անգամ մը դուռը բացած կը գտնուիմ:
Ժպտերես ու լիակատար քաղաքավարութեամբ՝ ինչպէս որ միշտ.-.« Bonjour, vous connaissez la bonne nouvelle? » (-Բարեւ, տեղեակ է՞ք բարի լուրէն). կ՛ըսեն:
-Գիտեմ, դուք Եհովայի վկաներ էք, ես Հայ եմ եւ Առաքելական եկեղեցիին կը պատկանիմ…ըսելուս չմնացած»
-Ա՜հ, շատ լաւ, ուրեմն ձեզի Հայ վկայ մը կը ղրկենք վաղը . ըսելով եւ առանց միջամտութեանս ականջ տալու հապճեպով կը մեկնին, կ՛անյետանան քովնտի անկիւնադարձէն:
Շշմած ու հայեացքս սեւեռած, կը մնամ պահ մը, այս պատրաստամտութեան եւ հաստատակամ կեցուածքին առջեւ:
Յաջորդ երեկոյեան, նոյն ժամերուն, խոստումնապահօրէն կրկին դուռս կը զանգահարէ. փայլուն դիմագիծով, խնդումերես մի երիտասարդ կայնած է դրան սեմին, այս անգամ առանձինն:
Զիս տեսնելուն պէս կը սկսի արտայայտուիլ մայրենիով:
-Բարեւ, ես Յովաննէսն եմ, ինծի ղրկեցին ձեզ, բարի լուրը իմացնելու…:
Յեղակարծ՝ երկինքի գորշ ամպերը լաց կը լինեն. աշնան ջաղբն է որ հորդառատ կը սկսի հեղալ գլխուս վերեւ:
Հայրենակից մը տեսնելու գոհունակութիւնը՝ թէ, կրօնափիլիսոփայական սկզբունքներուս հակառակորդ մը դիմաւորելու դժգոհութիւնը…: Խնդամ, թէ լամ, այս հազուադէպ ու անվերապահ հանդիպման առջեւ:
Շլմորած ու առաւել հիասթափուած՝ հրաժեշտ կ՛առնեմ իր ներկայութենէն ու կը փակեմ տանս դուռը:
Մտորումներ, խճողուած, կը ձաղկին մտքիս մէջ. միթէ մենք, մեր ազգային, պատմական ու կրօնական սրբութիւններուն պաշտպանը հանդիսանալու ու արժանաւոր կերպով զանոնք յաջորդ սերունդներուն փոխանցելու պարտականութիւնը չունէի՞նք…:

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*