ՀԱՅՐԵՆԻ՛Ք. ՍՈՒՐԲ ԸԼԼԱՅ ԱՆՈՒՆԴ…

Հայր Անտոն Ադամեան
Պելմոնթ – Մասաչուսէց

Կը հաւատամ մեծութեանդ հակառակ քեզ ծածկել փորձող ժամանակի փոշիին:
Հպարտ եմ լայնախոհ մտքովդ,պայծառ հայեացքովդ,սիրավառ սրտովդ, Ճառագայթող Ճակատովդ,վեհ հոգիովդ:Ինչքան գեղեցիկ ես եւ հմայիչ:Ծովերէ՞ն թէ երկնի անբիծ կապոյտէն է ծաւի աչքերուդ թովչանքը:Լինելէդ առաջ կայի՞ն քեզի նման գեղուհիներ: Թէ դու եղար սկիզբն արարչական գեղեցկութեան: Յարգանքով կը խոնարհիմ մարտական անբեկանելի կամքիդ,մշտանորոգ դիմադրականութեանդ եւ տոկունութեանդ առջեւ:
Չնաշխարհիկ ես,բացառիկ ես դու: Երկիւղածութեամբ կը պագնեմ մեռոնաբոյր մարմինդ ծածկող պատմուճանն իշխանական: Մեռոնիդ մէջ է մարտիրոսութեանդ թաքուն խորհուրդը: Արեանդ հոսքն է որ ճեղքեց ուղիդ,շքեղացուց, ամրացուց քեզ: Ես այս պահուս աչք եւ ականջ փակած աշխարհի կ՛ուզեմ քեզմով լիանալ,մանուկի նման փաթթուիլ քեզի:Գրկիդ ջերմութիւնը վայելել: Օրօրներուդ քնքուշ եղանակներով խոր քունի մը մէջ մտնել: Մինչեւ լոյս քեզ երազել : Մայրական շունչովդ արբշիռ՝ մոռնալ ամէն բան: Վերանալ:Անմահական երանութեան բաժակն ըմպել: Չքանա՜մ: Անրջային տեսիլքովդ առլցուած՝դառնամ նոր արարած, սրբութեանդ բուրվառակիրն ու խնկարկուն : Շրջիմ քնացող քաղաքի փողոցներուն մէջ,նստիմ մայթերու վրայ: Քեզ տենեմ լուսնի շողերուն մէջ: Ու երգեմ լինելութեանդ եւ անմահութեանդ մեղեդիներ սխրալի…
Որքա՜ն պիտի ցանկայի քեզի հետ առանձնանալ, փսփսալ ականջիդ: Ու լսել քեզմէ կենսատու խօսքեր: Վերանորոգել հաւատարմութեանս ուխտը քեզի : Տրուիլ բոլորանուէր փառքիդ նորագոյն էջերը արձանագրելու եւ յոգնաբեկ սիրտդ թարմացնելու:
Գիշերային խոր լռութեան անդորրութեան մէջ երկնային, մինչ կը սուզուիմ ես հիասթափ մութ ու մռայլ ճակատագրիդ ալեխռով քաոսին մէջ, դու ես, հայրենի՛ք իմ անգին, որ դարերու ընդերքներէն երկնասլաց պերճ հասակով, հին ու նոր քու բիւր խոցերով ի յայտ կու գաս ցասումնալից : Կը խօսիս պիրկ ու վճռական քեզմով հարբած ու կախարդուած ազատատենչ բորբ հոգիիս: Դու գաղափար,խոյանք իմ վեհ, դառն ցաւիս ու տառապանքիս արեգակը լուսապայծառ… որ կ՛արձակես սուր շողերդ իմ աչքերուս բոց բիբերուն: Եւ համարձակ, իշխանաբար կը պատգամես ահագնաձայն.- «Ես կա՛մ
տոկուն եւ անսասան՝ մրրիկին եւ աղէտին մէջ: Ես կա՛մ հզօր, անպարտելի, ինքնավստահ, անդրդուելի՝ արշաւիս մէջ անկասելի: Ոսոխներուս դէմ անողոք՝ հարուածող շանթ եմ եւ ամպրոպ , պատմութեան սեւ էջին կնքուած վէ՛րք եմ ես արիւնալի: Լեռներ շարժող անզուսպ հրաբուխ եւ վրէ՜ժ եմ անդնդախոր: Գոյատեւման բռունցք կատաղի:
Հերոսութեան շքեղ համերգ: Յաւերժութեան անվերջ ճամբորդ՝ Հայաստա՛նն եմ ես դրախտավայր: Խոր վիրապէն նոր կեանք առած՝ երկի՛րդ եմ բազմաչարչար: Այս խաւար աշխարհի մէջ՝ միակ կանթեղդ եմ անմար : Ուղեցոյցդ անվարան: Եւ ապագադ փառապսակ»:

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*