ՊՈՍԹԸՆԻ ՀԱՄԱԶԳԱՅԻՆԻ ԹԱՏԵՐԱԽՈՒՄԲԻՆ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԱԾ «ՉԱՕ»Ն

Եւս մէկ ան­գամ ըմ­բոշխ­նե­ցինք  հայ թատ­րո­նը, զգա­ցինք նրա կեն­սա­տու գե­ղա­գի­տու­թիւնը մեր շնչա­ռու­թեան մէջ:

Մե­ծա­գոյն Պոս­թը­նի Հա­մազ­գա­յին Կրթա­կան եւ Մշա­կու­թա­յին Միու­թեան ջան­քե­րով, Նո­յեմ­բեր 28ի երե­կոյ­եան ժա­մը 7:00ին, Ուա­թըր­թաու­նի Միջ­նա­կարգ Դպրո­ցում բե­մադր­ուեց Մարք Ժիլ­պէր Սո­վա­ժո­նի »Չաօ« սի­րա­յին կա­տա­կեր­գու­թիւնը:

Մի­քա­յէլ Կո­տոյ­եան, այս­պէս է նրա անու­նը՝ մարդ, քա­ղա­քա­ցի, բազ­մա­փորձ, տա­ղան­դա­շատ բե­մադ­րիչ: Նա Լոռիի բա­րի ու պայ­ծառ բնու­թեան իր ոգին ներդ­րեց՝ Ամե­րիկ­եան հայ իրա­կա­նու­թեան մէջ կեր­տե­լու ար­ուեստ, շունչ տա­լու հայ թատ­րո­նին եւ բե­մա­կան խօս­քին: Ստեղծ­ուեց նուիր­եալ­նե­րի ան­բե­կուն այս խում­բը, մար­դիկ որոնք ար­ժե­ւո­րե­ցին մշա­կոյթ բա­ռը նո­րից ու նո­րից: Ծա­գե­ցին անուն­ներ, ինչ­պի­սին՝ Հե­ղի­նէ Կո­տոյ­եան (Սո­ֆի Կու­ֆի­սել, մե­ծա­հա­րուստ Ժե­րոմ Քու­ֆի­սե­լի դուստ­րը): Ազատ խաղ, սի­րոյ եւ ազ­նուու­թեան մղուող հո­գի: Աս­պա­րէ­զում կար նա­եւ Արա Գաբ­րիէ­լ­եա­նը՝ Վին­սենթ, որ չէր գի­տեր կեղ­ծել, բայց գի­տեր զո­հա­բե­րել ու փրկել: Նա, այո°, նա կա­րող էր սի­րել, բայց եր­բեք՝ ծա­խել իր խիղ­ճը յա­նուն քսա­կի:

Այս հա­մա­ձուլ­ուած­քը մի­ա­տարր էր բե­մադ­րիչ Մի­քա­յէլ Կո­տոյ­եա­նի, բուռն ներշնչ­ուած լի­նե­լու ար­դիւն­քը, ներ­թա­փան­ցել հան­դի­սա­տե­սի գի­տակ­ցա­կա­նի եւ խղճի շեր­տե­րը, նա­եւ պահ­պա­նել սրամ­տու­թիւնն  ու ծի­ծա­ղը. ահա թէ ին­չի նա կա­րո­ղա­ցաւ հաս­նել:

Պերճ Չէքիճեան եւ Գոհար Կոտոյեան...

Այս­պէս ստեղծ­ուեց եւս մէկ կեր­պար, Անթ­ուան Մար­թի­նէ (Պերճ Չէ­քիճ­եան, նա շատ վա­ղուց էր դե­րա­կա­տա­րել Հա­մազ­գա­յի­նի բե­մե­րից. սա­կայն մի թարմ շուն­չով, եր­կար դա­դա­րից յե­տոյ նո­րից հան­դէս եկաւ բե­մից):

Անթ­ուա­նը շա¯տ-շա¯տ էր աշ­խա­տել իր օր­ուայ հա­ցը ապա­հո­վե­լու հա­մար: Խիղճ եւ հո­գի ու­նէր նա, օրի­նա­կե­լի կեր­պար ներ­կա­յիս անար­դա­րու­թիւն­նե­րի դա­րում:

Բա­րե­կիրթ եւ հպարտ էր նրա կի­նը ժպտե­րես Մատ­լէ­նը (Գո­հար Կո­տոյ­եան, իր բա­զում մաս­նակ­ցու­թիւն­նե­րը բե­րած հայ բե­մից): Մատ­լէ­նի պար­զու­թիւնն ու մի­ամ­տու­թիւնը, կա­նա­ցի նրբան­կա­տու­թիւնն ու սրամ­տու­թիւնը օգ­նե­ցին փրկե­լու իր որ­դու սէ­րը, ան­գամ կա­րո­ղա­ցաւ արթ­նաց­նել գոր­ծա­րա­նա­տէր Քու­ֆի­սե­լի (Մի­քա­յէլ Կո­տոյ­եան- հէնց ին­քը՝ գլխա­ւոր բե­մադ­րի­չը: Նա Վա­նա­ձո­րի Պե­տա­կան-Դրա­մա­տի­կա­կան թատ­րո­նի գե­ղար­ուես­տա­կան է եղել, նախ­քան Մի­աց­եալ Նա­հանգ­ներ բնա­կու­թիւն հաս­տա­տե­լը) քնած խիղճն ու կո­րած ժպի­տը: Քա¯հ-քա¯հ ծի­ծա­ղեց հան­դի­սա­տե­սը՝ ստեղծ­ուած իրա­դար­ձու­թիւն­նե­րի, հե­րոս­նե­րի բարձ­րո­րակ ու հմուտ կա­տա­րում­նե­րի շնոր­հիւ:

Երբ դժուար կա­ցու­թեան մէջ մար­դիկ կա­րո­ղա­նում են կա­տա­րել, դա ար­դէն կեանք է ներշն­չում, ապ­րե°լ ես ու­զում:

Այդ­պի­սին էր »Չաօ«-ի հան­դի­սա­տե­սի ստա­ցած տպա­ւո­րու­թիւնը:

Միքայէլ Կոտոյեան (կեդրոնը) իսկ աջին Արա Գաբրիէլեան

Բե­մա­կան գոյ­նե­րի փո­փո­խումն ու շար­ժու­մը ար­դէն մեծ հնա­րանք էր, այն ու­ղեկց­ւում էր Քա­րի­նա Տէ­միրճ­եա­նի եւ Սիւ­զի Օհան­նիս­եա­նի հմա­յիչ պա­րա­յին ճախ­րե­րով: Ձեռ­նա­դաշ­նա­կի (accordeon), հար­ուա­ծա­յին գոր­ծիք­նե­րի (Ռո­պեր­թօ Քաս­սան) եւ դաշ­նա­մու­րի (Ֆապիօ Փի­րո­ցո­լօ), Չար­լի Չափ­լին­եան հե­րո­սի՝ (Արա Սարգս­եան) ճար­պիկ խա­ղը, ար­դէն բարձր ճա­շա­կի մի նոր դրսե­ւո­րում էր:

Չէր կա­րող լի­նել ներ­կա­յա­ցում, եթէ չլի­նէ­ին Հար­միկ Աւետ­եան, Վար­դան Գրի­գոր­եա­նի ինչ­պէս նա­եւ Հա­մազ­գա­յի­նի Մշա­կու­թա­յին բաժ­նի պա­տաս­խա­նա­տու Անա­հիս Մե­քե­նաճ­եա­նի աջակ­ցու­թիւնը:

Ող­ջու­նե­լի է բե­մադ­րիչ Մի­քա­յէլ Կո­տոյ­եա­նի նպա­տա­կաուղղ­ուա­ծու­թիւնն ու նուիր­ուա­ծու­թիւնը՝ հայ հա­մայն­քին:

Դա է ար­թուն պա­հել հայ թա­տե­րա­սէ­րին եւ ներ­կա­յաց­նել ու­րիշ ստեղ­ծա­գոր­ծու­թիւն­ներ այս եւ այլ, աւե­լի մեծ բե­մե­րից:

ԼՈՒ­ՍԻ­ՆԷ ՅԱ­ՐՈՒ­ԹԻՒՆ­ԵԱՆ

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*