«ՄԵՐ ԿԵԱՆՔԷՆ»

0 0
Read Time:1 Minute, 54 Second

i kaghia

Մակար, ի Գաղիա, 2016-ի Աստուածածնայ Տօն

Օգոստոսի թէժ օրեր: Աստուածածնայ տօն:

Անոնք որոնք լեռ կամ ծովափ չեն երթար, եւ անոնք բանակ են, եկեղեցի կ’երթան, գէթ քանի մը բարեկամի բարեւելու:

Ոմանք երբ գիւղ կամ ծովափ են, եկեղեցի մը կ’երթան, խաղողօրհնէքի:

Սորված են, որ տօնէն առաջ խաղող պէտք չէ ճաշակել:

Երանի ուրիշ բաներ ալ սորված ըլլային, օրինակ, հայու սրբութիւնը պահել եւ բաբելոնեան լեզուները չխօսիլ:

Արմենակ ասանկ բաներ կ’ըսէ բարձրաձայն:

Ան ոչ-կրաւորական աւանդապահ է: Չի հասկնար եւ չի հասկցուիր:

Տօնի կէսօրէ ետք, Էլպիսի հետ երկգոյն խաղողի սակառով մը եկան: Այս հին կեդրոնականցին իր չխամրող սէրերով թարմ շունչ կը բերէ:

Հասունցող պտուղներով թզենիի շուքին սուրճը անմիջապէս հասաւ: Եւ Արմենակի հրաւէր չսպասող լեզուն բացուեցաւ:

– Այս մեր եկեղեցին, տօն օրերուն, չտեսի թատրոն է: Ոմանք պայուսակներով եկած էին խաղողով ապահովելու տօնի կիրակին: Ոմանք ալ բարերարի պէս եկած էին, սակառներով խաղող բերած էին: Նորահարուստ մը այդ սակառներուն վրայ տպուած թուղթ մը փակցուցած էր, կնոջ մը պատկերով: Հասկցայ, որ իր տասը տարի առաջ մահացած կինն էր: Անոր բարեմասնութիւնները յիշեցնող տողեր ալ կային, կարծէք հրաւէր՝ Աստուածածինը մոռնալու եւ ոսկիներով պճնուած իր կնոջմէն բարի եւ յոյս խնդրելու:

– Անո՞ր ալ ըսելիք գտար:

– Չես ճանչնար մարդը: Ինքզինքին ամէն բան կը թոյլատրէ: Երբ կինը ողջ էր, ուրիշներու ետեւէն կը վազէր եւ իր արկածներով կը հպարտանար: Կը սիրէ ազգի առաջնորդներու շարքին ըլլալ, եկեղեցիի եւ դպրոցի հոգաբարձու ըլլալ, նոյնիսկ կրթական մարմնի անդամ եղաւ: Ըսին, որ օգտակար կ’ըլլայ, քանի որ դրամ ունի եւ հիւրասենեակին մէջ՝ գրադարան:

– Լաւ է, գոնէ անտարբեր չէ:

– Լաւ կ’ըլլար, եթէ անտարբեր ըլլար, չէր պղտորեր: Հիմա թոռնիկ մըն ալ ունի, մատ մը երախայ: Զայն կը ցուցադրէ եւ հասնողին կ’ըսէ, իր նոր սորված բառով, որ «ճինիուս» է: Ինչպէ՞ս գիտէ: Միթէ՞ «ճինիուս»ն ալ սակառով խաղողին պէս պիտի գնէ: Գիտես, Մակար, պիտի հաւատան մարդիկ, քանի որ ան կրնայ բարերարութիւն ընել:

Նիւթը փոխելու համար հարցուցի, թէ ուրիշ ի՞նչ կար:

– Եկած էին կիներ իրենց հագուստի վերնամասի շղարշները մինչեւ ողնաշարին ծայրը, իրենց տակաւին չքալող զաւակները գրկելու տուած Ասիայէն կամ Ափրիկէէն բերուած սպասուհիներուն:

– Իսկ պատարագիչը բան մը չըսա՞ւ Աստուածածնի հեզութեան մասին, որուն պատկերը կայ խորանին վրայ՝ Յիսուս մանուկը գրկած:

– Ան խանդավառուած էր «հաւատացեալներու հոծ բազմութեամբ» եւ մանր բաներու ժամանակ չունէր: Արդէն միշտ զբաղած կ’ըլլար արեւելահայերէնի եւ արեւմտահայերէնի խառնածին ստեղծելու «լապորաթորեայ»ով:

Էլպիս եւ Մակարուհի խաղողը բերին լաւաշով եւ յունական պանիրով:

Այդպէս ալ ըրինք մեր տօնը:

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post LE VILLAGE SUISSE, Avetis Aharonian հրատարակարութիւն՝ Turquoise, Alterites շարք, Ժընեւ. հայերէնէ ֆրանսերէն թարգմանութիւն` Սեւան Յարութիւնեան
Next post ՄԱՀԱԶԴ

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles