ՍՊԱՍՈՂԱԿԱՆ ԳՈՅԱՎԻՃԱԿ


Յուլիս 11-ին Պրիւքսէլի մէջ Հայաստանի եւ Ատրպէյճանի արտաքին գործոց նախարարներ Եդուարդ Նալպանտեանի եւ Էլմար Մամետիարովի միջեւ տեղի ունեցած հանդիպումը անցաւ աննշան եւ անաղմուկ, յատկապէս երբ համեմատութիւն կատարուի սահմանամերձ ճակատներու վրայ կատարուած ռմբակոծումներուն: Եւ յիշատակելին այն է թէ, ամենադոյզն միջամտութիւնը Մինսքի խմբակին կողմէ, շուտով կը բռնկեցնէ Պաքուն, որ դիտմամբ հետզհետէ աւելի կը սաստկացնէ իր սանձարձակ ռմբակոծումները, խախտելով արդէն իսկ գրեթէ մոռացութեան մատնուած զինադադարը:
Պրիւքսէլի վերոյիշեալ հանդիպման սեմին, Մինսքի խմբակը մտահոգութիւն յայտնած էր զինադուլի խախտման վերջին դէպքերու առնչութեամբ: Ալիեւն ալ իր կարգին մտահոգուած էր, սակայն բոլորովին տարբեր դրդապատճառներով: Ան յամառօրէն կառչած կը մնայ այն գործելաձեւին թէ Մինսքի խմբակի ներկայութեամբ եւ անոր դիտորդներու ականատեսութեամբ, կարելի պիտի ըլլայ հասնիլ իր նպատակին, այսինքն անակնկալ գործողութիւններով, այնպիսի կացութիւն մը ստեղծել որ նախայարձակը հայկական կողմն է, եւ դեռ աւելին, անդորրութիւնը շարունակ խանգարելով, համոզել Մինսքի խմբակը թէ այսպիսի հետեւողական յարձակումներով, ընդհարումներով եւ ռմբակոծումներով կարելի պիտի չըլլայ յանգիլ խաղաղ բանակցութեան, եզրակացնելով թէ միայն ռազմական գործողութիւններով կարելի պիտի ըլլայ հասնիլ հարցի լուծման:
Այս նենգամիտ քաղաքականութեան ցայտուն օրինակը, Յուլիս 4-ի յարձակումներու ընթացքին ազերի բանակը իր սեփական բնակչութիւնը օգտագործած էր իբրեւ մարդկային վահան` հրթիռարձակումներ կատարելով գիւղի մը մօտակայքէն, որուն հետեւանք՝ մահացած էին երկու տարեկան աղջնակ մը եւ իր մեծ մայրը:
Նախագահ Ալիեւ, պաշտօնական յայտարարութեամբ մը, իր ցաւակցութիւնը յայտնած էր փոքրիկն Զահրայի եւ իր մեծ մօր պարագաներուն, շրջանցելով կացութիւնը եւ ապատեղեկացնելով թէ, հայկական կողմը դիտմամբ հրթիռ արձակած էր անմեղ բնակիչներուն եւ անոնց բնակարաններուն վրայ: Մինչդեռ, այդպէս չէր դէպքերու իրերայաջորդ ընթացքը: Արցախի պաշտպանութեան բանակը դիմած էր ատրպէյճանական կողմի գործողութիւններուն դէմ ինքնապաշտպանութեան, պատասխանելով ճիշտ աղբիւրին:
Պաքու միշտ ալ դիմած է նմանօրինակ անմարդկային միջոցներու: Այսպիսի պայմաններու տակ կատարուած է Խոճալուի ջարդը Փետրուար 25, 1992-ին, նոյնինքն ազերի բանակին կողմէ եւ այդ ալ թիրախ ունենալով իր անմեղ բնակչութիւնը: Անշուշտ դեռ թարմ են, Ապրիլ 2016-ի քառօրեայ պատերազմին, Թալիշի շրջանին մէջ, ազերի բանակին կատարած վայրագութիւնները՝ յաւելեալ չարչարելով եւ գլխատելով անշունչ էակներ:
Ինչ որ կը կատարուի, եւ ըստ երեւոյթին պիտի կատարուի, պարզապէս Ալիեւի եւ իր հլու կամակատարներուն չենթարկուիլն է Վիեննայի եւ Սէնթ Փիթըրզպուրկի վեհաժողովներուն ձեռք բերուած համաձայնութեան: Ան շարունակ կ՛անարգէ , 1994-1995-ի զինադադարի եռակողմանի համաձայնագիրը, երեւոյթ մը՝ կամ աւելի ճիշտը արարք մը, որ կը դժուարացնէ Մինսքի խմբակի պարտականութիւնը:
Մինչ այդ Ալիեւ եւ իր բանակը կը շարունակեն պարենաւորուիլ մեծ քանակութեամբ հրթիռներով եւ այլ ռազմական սարքաւորումներով: Ամէն տեսակի արդի սարքաւորում կարելի է արձակել, սակայն սուրբ հողին կառչած մնալն ու ի գին ամէն բանի, անոր համար պայքարիլը կարելի չէ բեմադրել, նոյնիսկ ամէնէն աւելի գերարդիական ռազմական հնոցին մէջ:

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*