ՏԻԹՐՈՅԹԻ Հ.Ե.Դ.-Ի «ԳՈԲԵՌՆԻԿ ԴԱՆՏՐՃԵԱՆ» ՄԱՍՆԱՃԻՒՂԻ ԵՐԷՑ ԱՆԴԱՄՆԵՐՈՒ «ՀԱՅՐԵՆԻՔ» ԱՇԽԱՏԱՆՔԱՅԻՆ ԾՐԱԳՐԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹԻՒՆԸ…

 Տիթ­րոյ­թի »Գո­բեռ­նիկ Դանտրճ­եան« Հ.Ե.Դ.-ի երէց ան­դամ­ներ՝  Անուշ Մար­տիկ­եան  (Ատամ­նա­բու­ժու­թեան ու­սա­նող), Շանթ Տէ­միրճ­եան (Հո­գե­բու­ժու­թեան ու­սա­նող), Ճէ­քի Չօփճ­եան (Առեւտ­րա­կան ճիւ­ղի ու­սա­նող) եւ Առա­քել Չօփճ­եան (Վկայ­եալ մաս­նա­գէտ թան­կա­գին քա­րե­րու եւ ոս­կե­րիչ) եւ Ա.Մ.Ն. Արե­ւել­եան շրջա­նի այլ նա­հանգ­նե­րէն՝ երեք Հ.Ե.Դ.-ի ան­դամ­ներ, շուրջ եր­կու ամիս Յու­նիս 27էն մին­չեւ Օգոս­տոս 23, 2009 այ­ցե­լե­ցին Հա­յաս­տան, ընկ. Արա Իշ­խան­եա­նի գլխա­ւո­րու­թեամբ: Անոնք ան­մո­ռա­նա­լի օրեր ան­ցու­ցին հայ­րե­նի հո­ղին վրայ: Հ.Ե.Դ.-ի Հա­յաս­տան Աշ­խա­տան­քա­յին ամառ­նա­յին ծրագ­րին որ­պէս մաս­նա­կից­ներ, տա­րի­նե­րէ ի վեր Հ.Ե.Դ.եան գլխա­ւոր մի­ջո­ցա­ռու­մը հան­դի­սա­ցած է, սփիւռ­քա­հայ հա­մալ­սա­րա­նա­կան ու­սա­նող – ու­սա­նո­ղուհի­նե­րու հայ­րե­նի հո­ղին վրայ աշ­խա­տան­քա­յին փոր­ձա­ռու­թիւն ձեռք ձգել առա­ջադ­րան­քը: Անոնք, ըն­կե­րա­յին ու մաս­նա­գի­տա­կան բազ­մա­զան գոր­ծու­նէ­ու­թիւններու մաս­նակ­ցե­լով եւ հայ­րե­նաբ­նակ իրենց հա­սա­կա­կից­նե­րուն հետ շփում հաս­տա­տե­լով, զա­նոնք աւե­լի մօ­տէն ճանչ­նա­լու եւ փո­խա­դարձ յա­րա­բե­րու­թիւն­ներ մշա­կե­լու հնա­րա­ւո­րու­թիւնը ու­նեցան : Հ.Ե.Դ.-ի Հայ­րե­նիք Աշ­խա­տան­քա­յին ծրագ­րի մաս­նա­կից­նե­րը, իրենց կե­ցու­թեան տե­ւո­ղու­թեան Երե­ւա­նի մէջ կան­խաւ ապա­հո­ված յար­կա­բա­ժի­ննե­րու մէջ մնա­ցին:

Վե­րո­յիշ­եալ շուրջ եր­կու ամիս­նե­րուն ըն­թաց­քին հա­մալ­սա­րա­նա­կան երի­տա­սարդ ան­դամ­նե­րը աշ­խա­տե­ցան, ըստ իրենց վի­ճակ­ուած աշ­խա­տան­քին Երե­ւա­նի մէջ: Իրենց Աշ­խա­տան­քա­յին եւ ըն­կե­րա­յին փոր­ձա­ռու­թիւն­նե­րուն կող­քին, այս փա­ղան­գը դաստ­ի­ա­րակ­չա­կան եւ մշա­կու­թա­յին բնոյ­թով բազ­մա­թիւ յայ­տա­գիր­նե­րու մաս­նակ­ցած են, որոնց կա­ր­գին հա­յե­րէն լեզ­ուի, պատ­մու­թեան եւ այլ դա­սըն­թացք­նե­րու: Անոնք այ­ցե­լած են Հա­յաս­տա­նի, Ար­ցա­խի զա­նա­զան պատ­մա­կան յու­շար­ձան­նե­րը, մօ­տէն ըն­տե­լա­նա­լով հայ մշա­կոյ­թի ժա­ռան­գու­թիւն­նե­րուն:

 Տիթ­րոյ­թի »Հայ­րե­նիք«ի թղթա­կից Անդ­րա­նիկ Գա­րա­տօլ­եան, հան­դի­պում մը եւ հար­ցազ­րոյց մը ու­նե­ցած է այս երի­տա­սարդ­նե­րուն հետ: Անոնք դրա­կան կեր­պով ար­տա­յայտ­ուե­ցան իրենց պա­պե­նա­կան հո­ղին վրայ ձեռք ձգած փոր­ձա­ռու­թեան եւ զգա­ցումնե­րուն մա­սին.-

Անուշ Մար­տիկ­եան.- »Շատ կը փա­փա­քէի Հայ­րե­նիք այ­ցե­լել եւ մօ­տէն ծա­նօ­թա­նա­լ հայ­րե­նի մեր ժո­ղո­վուր­դին ըն­կե­րա­յին, տնտե­սա­կան եւ այլ պայ­ման­նե­րուն: Այս տա­րի, շնոր­հիւ Հ.Ե.Դ. Հայ­րե­նիք Աշ­խա­տան­քա­յին ծրագ­րին մաս­նակ­ցե­ցայ : Հոն կե­ցու­թեանս ժամանակ, շուրջ եր­կու ամիս­նե­րու ընթացքին հնա­րա­ւո­րու­թիւնը ու­նե­ցանք հայ­րե­նաբ­նակ եւ Ար­ցա­խաբ­նակ մեր քոյ­րե­րը եւ եղ­բայր­նե­րը մօ­տէն ճանչ­նա­լու, փո­խա­դարձ յա­րա­բե­րու­թիւն­ներ մշա­կելու անոնց հետ վե­րա­դար­ձէս ետք, շնոր­հիւ ելեկտ­րա­նա­մա­կի ընդ­ձեռ­նած դիւ­րու­թիւն­նե­րուն, մեր կա­պը մին­չեւ օրս կը շա­րու­նա­կենք :

Երե­ւան կե­ցու­թեանս ըն­թաց­քին աշ­խա­տան­քա­յին ծրագ­րով »Երե­ւա­նի Ամե­րիկ­եան հա­մալ­սա­րան«ի մէջ անգ­լե­րէն լե­զու դասա­ւան­դե­ցի 10-13 տա­րե­կան հայ փոք­րիկ­նե­րուն: Աշա­կերտ­նե­րը ու­շիմ ու խե­լա­ցի էին, անգ­լե­րէն լե­զուով իրենց գրու­թիւն­նե­րու ուղ­ղագ­րու­թիւնը գրե­թէ անս­խալ կը կա­տա­րէ­ին, սա­կայն իրենց մօտ կը պակ­սի գործ­նա­կան ար­տա­յայտ­ուե­լու կար­ե­լիու­թիւնը, որ կը կա­րօ­տի ժա­մա­նա­կի եւ փոր­ձա­ռու­թեան:

Շուրջ ամիս մը եղաւ, որ հայ­րե­նի­քէն վե­րա­դար­ձած եմ, սա­կայն ցարդ հայ­րե­նի­քի մէջ ան­ցու­ցած օրերս եւ յատ­կա­պէս աշա­կերտ­նե­րուս հետ ու­նե­ցած պա­հերս, զիս աւե­լի եւս ամ­րապն­դե­ցին դէ­պի ար­մատ­ներս, շատ ու­րախ եմ հայ ծնե­լուս հա­մար, որով­հե­տեւ Հայ ժո­ղո­վուր­դը աշ­խա­տու­նակ, շի­նա­րար ու հան­ճար ազգ մըն է«: 

Advertisement

 Շանթ Տէ­միճ­եան.- »Հա­յաս­տան կե­ցու­թեանս օրե­րուն ին­ծի վի­ճակ­ուե­ցաւ աշ­խա­տիլ  (Autistic) երե­խա­նե­րու հետ, զո­րը առն­չու­թիւն ու­նի հո­գե­բա­նա­կան աս­պա­րէ­զին: Որո­շած եմ յա­ռա­ջի­կայ տա­րի, կրկին եր­թալ Հայ­րե­նիք ու աշ­խա­տիլ այդ­պի­սի երե­խա­նե­րու հետ«: 

Ամ­բողջ կեանքս ապ­րած եմ Մի­աց­եալ Նա­հանգ­ներ, որ­պէս հա­յոր­դի բնա­կա­նա­բար միշտ ալ մօ­տիկ զգա­ցած եմ այն ամէն ին­չին, որ հայ­կա­կան է, եւ այն ինչ որ նա­խակր­թա­րա­նի, եւ երկ­րոր­դա­կան վար­ժա­րա­նի մէջ հա­յոց պատ­մու­թեան դա­սա­գիր­քե­րուն մէջ կար­դա­ցած էի Հա­յաս­տա­նի եւ Ար­ցա­խի մա­սին, անոնց նկատ­մամբ ու­նե­ցած մտա­պատ­կերս ինք­նին գրե­թէ կա­խար­դա­կան էր:

Միշտ մտքովս ես ինծի հարց տուած էի թէ  ի­նչո՞ւ մեր նա­խա­հայ­րե­րը, իրենց հայ­րե­նիք ընտ­րած էին Հա­յաս­տան կոչ­ուած լեռ­նաշ­խար­հը, եւ թէ ի­նչո՞ւ մեր հայ­րե­նաբ­նակ եւ սփիւռ­քաբ­նակ ժո­ղո­վուրդ այդ­քան կա­րե­ւո­րու­թիւն կու տայ Արա­րատ լե­րան, որ հայ ժո­ղո­վուր­դին խորհր­դա­նիշն  է:  

Մի­ակ բա­նը որ կ’ու­զեմ ըսել, շատ ու­րախ եմ որ  ին­ծի պա­տե­հու­թիւնը տրուե­ցաւ մաս­նակ­ցու­թիւնս բե­րե­լու, Հ. Ե.Դ.-ի Հա­յաս­տան աշ­խա­տան­քա­յին ծրագ­րին:

Այն­պէս կը թուի ին­ծի թէ հայ­րե­նիք կե­ցու­թեանս ամէն մէկ օր, ին­ծի պար­գեւ մըն էր: 

Առա­քել Չօփճ­եան .- »Կը նա­խընտ­րէի Երե­ւա­նի մէջ, ադա­մանդ տա­շող գոր­ծա­րա­նի մը մէջ աշ­խա­տիլ, ձեռք ձգե­լու հա­մար ադա­մանդ տա­շե­լու փոր­ձա­ռու­թիւն, որ կա­րե­ւոր է իմ գոր­ծիս հա­մար : Դժբախ­տա­բար, տնտե­սա­կան պատ­ճա­ռով գոր­ծա­տե­ղին առ­ժա­մա­պէս փակ­ուած էր: Ոս­կեր­չու­թեան գոր­ծա­տեղիի մը մէջ սկսայ աշ­խա­տիլ, որուն տէ­րը Լի­բա­նա­նէն հայ­րե­նիք հաս­տատ­ուած հա­յոր­դի մըն էր: Ոս­կեր­չա­կան ար­հես­տի մէջ ու­նե­ցած գի­տե­լիք­ներս ոս­կի ձու­լե­լու եւ թա­փե­լու,  ինչ­պէս նա­եւ մե­քե­նա­յով ոսկիի վրայ փո­րագ­րե­լու փոր­ձա­րութիւն­ներս եւ գի­տե­լիք­ներս սոր­վե­ցու­ցի գոր­ծա­տե­ղին մէջ աշ­խա­տող հե­տաքր­քիր գոր­ծըն­կեր­նե­րուս : Հա­յաս­տան իմ կե­ցու­թեանս կեան­քի փոր­ձա­ռու­թիւն մը եղաւ, »Ինք­նավս­տա­հու­թեան, համ­բե­րու­թեան, նե­րո­ղամ­տու­թեան, յա­րա­տե­ւու­թեան, բա­րե­կա­մու­թեան եւ յար­գան­քի կա­րե­ւո­րու­թիւնը սոր­վե­ցայ: Հ.Ե.Դ.-ի Հա­յաս­տան Աշ­խա­տան­քա­յին Ծրագ­րին մաս­նակ­ցու­թիւնս, ին­ծի պա­տե­հու­թիւն տուաւ աւե­լի եւս բա­րե­լաւել իմ ար­մատ­նե­րուս, հպարտ կը զգամ իմ հայ ինք­նու­թեամբս: 

Ճէք­լին Չօփճ­եան.- »Երե­ւա­նի մէջ աշ­խա­տե­ցայ »Երե­ւան« պար­բե­րա­թեր­թի անգ­լե­րէն լեզ­ուի բա­ժի­նին մէջ : Ամե­րիկ­եան ծա­նուց­ման պար­բե­րա­թեր­թե­րու մէջ, ու­նե­ցած որոշ փոր­ձա­րու­թիւն­նե­րովս կրցայ օգ­տա­կար ըլ­լալ: Եւ­րո­պա­կան հաս­կա­ցո­ղու­թեամբ ծա­նուց­ման պար­բե­րա­թեր­թե­րու որոշ այլ գի­տե­լիք­ներ կրցայ ձեռք ձգել, որոնց օգ­տա­գոր­ծու­մը  նոր փոր­ձա­ռու­թիւն մըն է մաս­նա­ճիւ­ղիս մար­զին մէջ: Որո­շած եմ յա­ռա­ջի­կայ տա­րի եղ­բօրս ըն­կե­րակ­ցիլ եւ կրկին այ­ցե­լել հայ­րե­նիք: Իս­կա­պէս հայ­րե­նի հո­ղին վրայ դուն քեզ հա­րա­զատ կը զգաս : Հա­կա­ռակ ժո­ղո­վուր­դին դի­մագ­րա­ւած տնտե­սա­կան դժուա­րու­թեան, ազ­նիւ եւ հիւ­րա­սէր են, յատ­կա­պէս Ար­ցա­խա­հա­յու­թիւնը: Հայ­րե­նի­քի մէջ ան­ցու­ցած իւ­րա­քան­չիւր օրը հա­ճե­լի եղաւ : Չա­փա­զանց ու­րախ եմ Հ.Ե.Դ.-ի հայ­րե­նիք աշ­խա­տան­քա­յին ծրագ­րին մաս­նակ­ցած ըլ­լա­լուս հա­մար, հա­մոզ­ուած եմ որ այս փոր­ձա­ռու­թեամբս աւե­լի եւս մօ­տե­ցած եմ ար­մատ­նե­րուս«:

**

 Անց­նե­լով իրենց ընդ­հա­նուր տպա­ւո­րու­թիւն­նե­րուն այս երի­տա­սար­դա­կան­նե­րը  ըսին.- »Հ .Ե.Դ.ի երի­տա­սար­դա­կան Հա­յաս­տա­նի աշ­խա­տան­քա­յին ծրա­գի­րը իս­կա­պէս լա­ւա­գոյնը, կազ­մա­կեր­պած էր, թէ իր աշ­խա­տան­քա­յին եւ թէ դաստ­ի­ա­րակ­չա­կան ծրագ­րով: Հա­յաս­տան մեր կե­ցու­թեան օրե­րուն, պա­տե­հու­թիւնը ու­նե­ցանք այ­ցե­լե­լու Հա­յաս­տա­նի, եւ Ար­ցա­խի պատ­մա­կան յու­շար­ձան­նե­րը, մօ­տէն ըն­տե­լա­ցանք մեր պա­պե­րու մտքի ու հո­գիի ստեղ­ծա­գոր­ծու­թիւն­նե­րուն, որովհետեւ աւե­լի եւս մօ­տե­ցանք մեր ար­մատ­նե­րուն:

Կիւմ­րի այ­ցե­լու­թեան առ­թիւ, բա­ցա­ռիկ պա­տե­հու­թիւնը ու­նե­ցանք անց­նե­լու սահ­մա­նա­պահ ու­ժե­րէն ան­դին հեռ­ուէն հե­ռա­դի­տա­կով դի­տե­լու Բագ­րա­տուն­եաց հրա­շա­լի մայ­րա­քա­ղաք Անիի հա­զար ու մէկ եկե­ղե­ցի­նե­րէն տա­կա­ւին կի­սա­քանդ մնա­ցած սքան­չե­լի կա­ռոյց­նե­րը: Կոչ կ’ուղ­ղենք Տիթ­րոյ­թի Հ.Ե.Դ.եան մեր ըն­կեր-ըն­կե­րու­հի­նե­րուն, ինչ­պէս նա­եւ Տիթ­րոյ­թաբ­նակ մեր բո­լոր երի­տա­սարդ բա­րե­կամն­նե­րուն, եր­թալ Հա­յաս­տան եւ մօ­տէն շփում ու­նե­նալ­ հայ­րե­նաբ­նակ եւ Ար­ցա­խաբ­նակ մեր ժո­ղո­վուր­դի, ըն­կե­րա­յին, տնտե­սա­կան, մշա­կու­թա­յին բնա­գա­ւառնե­րուն: Վստահ ենք որ ան­պայ­ման իրենք եւս, աւե­լի եւս հա­յա­ցած պի­տի վե­րա­դառ­նան:  Վստահ ենք որ ձեռք ձեռ­քի տա­լով աւե­լի եւս օգ­տա­կար կը հան­դի­սա­նանք գա­ղու­թիս ազ­գա­յին կեան­քէն ներս մեր գոր­ծօն դե­րա­կա­տա­րու­թեամբ: