ՊԱՏԳԱՄ Ա.Մ.Ն. ԱՐԵՒԵԼԵԱՆ ՇՐՋԱՆԻ ԱՌԱՋՆՈՐԴԱՐԱՆԻՆ.- «Ես եմ յարութիւնը եւ կեանքը»։ (Յհ 11.25)

0 0
Read Time:3 Minute, 25 Second

cilicia

Մարդկութեան տրուած Քրիստոսի ճշմարիտ վկայութիւնն է ի՛ր իսկ անձին համար: Յարութիւնը ոչ միայն կեանքին վերսկսումն է, այլ յաւիտենականութիւնն է, եւ այդ կեանքը՝ Քրիստոսի հետ եւ մէջ ապրուած բոլոր հաւատաւոր քրիստոնեաներուն վերապահուած վարձատրութիւնը:

Սովորաբար մենք կեանքը կը դիտենք, կ՚ապրինք եւ կը հասկնանք որպէս այս աշխարհի վրայ ապրուած մեր օրերուն ամբողջութիւնը: Զայն կը հասկնանք որպէս ծնունդէն մինչեւ մահ երկարող ժամանակաշրջան մը, որ կ’ուզենք անոյշ եւ ուրախ ըլլայ, մանաւանդ այս քաղցրութիւնը վայելելու համար կը ցանկանք նաեւ որ մեր կեանքին օրերը ըլլան շատ ու երկար:

Սակայն պարզ եւ զուտ բնախօսական հասկացողութեամբ կեանքի այս ըմբռնումը կու գայ առաւել ու խոր իմաստ ստանալու քրիստոնէական մեր հաւատքին մէջ, երբ կեանքը չենք դիտեր լոկ որպէս աշխարհի վրայ ապրած օրերուն ամբողջութիւն մը, այլ նա՛մանաւանդ միութիւն մը մեր Աստուծոյն ու Տիրոջ՝ Յիսուս Քրիստոսի հետ, սկսած նոյնինքն այս աշխարհէն, որ ճամբան կը բանայ ճշմարիտ կեանքին – Քրիստոսի հետ մեր միութեան: Ճիշդ այս հասկացողութեամբ, ուրիշ առիթով մը Տէրը ըսաւ. «Ես եմ ճամբան, ճշմարտութիւնը եւ կեանքը» (Յհ 14.6):

Այս մտածումները առաւել խորք կը ստանան, երբ կը պատրաստուինք դիմաւորելու եւ տօնախմբելու Քրիստոսի փառապանծ յարութիւնը: Քսան դարերու պատգամ է ան՝ ուղղուած ամբողջ մարդկութեան, թէ այս աշխարհէն անդին կա՛յ չհինցող կեանք մը, չմեռնող կեանք մը, որ ըմբոշխնելու եւ վայելելու համար անհրաժեշտ է որդեգրել այն ճամբան, որ յարուցեալ Քրիստոսի կը տանի: Երանելի եւ սուրբ դարձած են բոլոր անոնք, որոնք խոստովանած են Քրիստոսը որպէս իրենց Տէրը եւ Կեանքը, որոնք վկայած են այս ճշմարտութեան՝ նոյնիսկ ի գին իրենց անցողական այս կեանքին:

Եւ եթէ անհատական կեանքի փորձառութիւնը ճամբան կը բանայ յաւիտենական կեանքին, արդարեւ անոր հաւաքական ըմբռնողութիւնն ալ ժողովուրդներու կ’երաշխաւորէ նո՛յն յաւիտենականութիւնը, որ որպէս շնորհք եւ վարձատրութիւն կու գայ մեր Աստուծմէն:
Հաստատում մըն է ասիկա, որուն լաւագոյն վկան եղաւ հայ ժողովուրդը իր ազգային կեանքի ամբողջ տեւողութեան: Խոստովանեցանք Քրիստոսը որպէս մեր Աստուածը, վկայեցինք անոր մեր ազգային խաչելութեամբը եւ մեր անսակարկ զոհողութեամբ յարութիւն առինք իրեն հետ, որ կը ստացուի միմիայն նուիրումով ու հաւատարմութեամբ:

Չկայ աւելի աղաղակող ճշմարտութիւն մեր այս վկայութեան, եթէ ոչ հարիւր տարի առաջ մեր ժողովուրդին հաւաքական նահատակութիւնը: Որքան ալ անիկա աշխարհաքաղաքական սադրանքներուն զոհն է, նոյնքան ալ վկայութիւնն է այն սիրոյն եւ հաւատարմութեան, որ մեր ժողովուրդը ունեցած է Քրիստոսի հանդէպ: Վարդանանքէն սկսեալ եւ դարերու ընթացքին, մեր պայքարին, նուիրումին ու նահատակութեան անխախտ յայտարարութիւնը միշտ եղած է՝ «Ո՞վ կրնայ մեզ բաժնել Քրիստոսի սէրէն» (Հռ 8.35): Ցեղասպանութիւնը մեր ազգին եւ մարդկութեան հանդէպ ամենածանր աղէտն է, որուն զոհ գացին մեր մեծ հայրերն ու մայրերը, որուն զոհ գնաց հազարամեայ դրախտավայր մեր հայրենիքը: Այս տարի, ցեղասպանութեան հարիւրամեակին առիթով, ազգային յաւիտենական կեանքը պարտաւոր ենք գտնել, որուն փրկագինը մէկուկէս միլիոն մեր նահատակները իրենց արիւնով վճարեցին: Հարիւր տարիներու սարսափին, անդոհին եւ չարաշուք տառապանքին դիմացանք ազգովին, եւ ահա ոտքի կանգնած ենք եւ ո՛չ միայն կ’ողբանք, այլեւ կը սքանչանանք անոնց նահատակութեամբ կեանքը շահելուն հրաշքին վրայ: Մահանալու սովորական հասկացողութենէն այնքա՜ն վեր եւ վեհ է անոնց նահատակութիւնը, որ մեր եկեղեցական կեանքին մէջ Ապրիլեան նահատակները սրբութեան սանդուխէն վեր բարձրանալով կը հասնին Աստուծոյ, կը հասնին յաւիտենական ու ճշմարիտ կեանքին՝ Քրիստոսի:

Ցեղասպանութեան հարիւրամեակին առիթով որպէս պատգամ կը բաւականանամ հետեւեալ երկու յստակ մտածումները խտացնելով.-

1.- Հայրենազուրկ դարձած մեր ժողովուրդին դժբախտութիւնը անագորոյն եւ չար ծրագրի մը արդիւնքն էր: Հայրենիքի հողին հետ կորսնցուցինք այն բոլոր սրբազան արժէքները, որոնք ընդելուզուած էին հոն: Հայրենիքը դարերու ընթացքին ծաղկած ու բարգաւաճած էր մեր մշակոյթով, ստեղծագործ մեր հանճարով, արիւնով ու քրտինքով:

Հարիւրամեակը պատգամ է մեր ամբողջ ժողովուրդին ուղղուած, հայրենիքէն ներս թէ Սփիւռքի տարածքին, թէ Հայրենիքը սուրբ է եւ սրբազան արկղն է դարերու մեր նուիրական գանձերուն: Այսօրուան անկախ Հայաստանը պահելն ու պահպանելը պարտաւորութիւնն է իւրաքանչիւրիս, եւ մա՛նաւանդ անոր ամբողջական միութիւնը մեր սրբազան հողերուն հետ՝ դատը բոլորիս:

2.- Ապրիլ 23-ին, Հայ Եկեղեցւոյ Վեհափառ Հայրապետները պիտի հռչակեն սրբադասումը Ապրիլեան Նահատակներուն: Մեր Աստուծոյն եւ ժողովուրդին ընծայուած գերագոյն վարձատրութիւնն է ասիկա: Մենք՝ թոռներն ու ծոռները Ապրիլեան սուրբերուն, հրամայականը ունինք մեր աղօթքներուն առընթեր ապրելու եւ վայելելու արիւնով ու տառապանքով շահուած այս երանութիւնը: Քրիստոսի կողմէ իրենց տրուած վարձատրութիւնն է ասիկա, Հայ ժողովուրդին կողմէ անոնց ընծայուած սրտի մշտահունչ պարտքը եւ արդարութեան պսակը (Բ. Տիմ 4.8):

Ի՜նչ երջանկութիւն, ըլլալու յետնորդները այս սուրբ նահատակներուն: Հարիւր տարի իրենց համար աղօթեցինք: Եկած է պահը որ աղօթենք իրենց եւ իրենց բարեխօսութիւնը խնդրենք մեր հաւատարմութեամբ շահուած յարութեան յարատեւութեան եւ փայլուն ու յաղթական ապագային համար:

«Ես եմ յարութիւնը եւ կեանքը»։

Օշական Արքեպիսկոպոս
Առաջնորդ

Սուրբ Յարութիւն,
Ապրիլ 5, 2015

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

One thought on “ՊԱՏԳԱՄ Ա.Մ.Ն. ԱՐԵՒԵԼԵԱՆ ՇՐՋԱՆԻ ԱՌԱՋՆՈՐԴԱՐԱՆԻՆ.- «Ես եմ յարութիւնը եւ կեանքը»։ (Յհ 11.25)

  1. «Ես եմ ճամբան, ճշմարտութիւնը եւ կեանքը» (Յհ 14.6)
    Դու չէ՞ս տեսներ որ ՝դու` կզառնցիս
    Դու պարզապես կզառնցիս եւ ցավոք բուժում մը չկա քեզի համար: «Սուրբ» հակոբ հրեաները փայտին մեխեցին քո աստված Հիսուսին 2000 տարիէ ի վեր ՝ինչպես զգետնեցին քո եհովա աստծուն որ քո պատկերով հավատացյալ մը հայտնվեր իրենցից գոզտու որ հավատար սա զառանցանքներին

    Ռոբերտ Սարոյան

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles