ԱրտերկիրՅօդուածներ
«ՓԱՌՔ ՈՒ ՊԱՏԻՒ…ՅԱՒԻՏԵԱ՞Ն»
Մելգոնեանցի ըլլալը կը նմանի հայ ըլալուն: Իւրայատուկ զգացում մըն է, որ չես կրնար բաժնել «օտարներուն» հետ: Մելգոնեանցի ըլլալը կեանքի ձեւ մըն է, մտածելակերպ մը, գաղափար մը: Երբ երկու Մելգոնեանցիներ իրար հանդիպին, ի°նչ սերունդի ալ որ պատկանին անոնք, իրենց նիւթը միեւնոյնն է: Անոն


Յօդուածագրին խոր մտահոգութիւնները եւ բուռն զգացումները բաժնելով այսուհանդերձ, կ’արժէ աւելցնել որ գաղութային կազմակերպութիւնները պետք է հայկական դպրոցներու օգնութեան շտապ կերպով հասնին նախ եւ առաջ ծաւալուն հայեցի կրթական ծրագիր մշակելով (անշուշտ նկատի առնելով տեղւոյն, իւրաքանչիւր գաղութի յատուկ պայմանները)եւ հայ ուսուցիչներու վարկը եւ արդար վարձատրութիւնը ապահովելով: