ՎԵՐՋԻՆ ՀՐԱԺԵՇՏ… ՄԵՐ ԱԶՆԻՒ ԵՒ ՀԱՄԵՍՏ ԸՆԿԵՐՈՋ

0 0
Read Time:1 Minute, 55 Second

Զ. Թ.

Ara in subway Dec 2014

1999-ին էր, որ առաջին անգամ հանդիպեցայ Արային:
Վայր.- Վիթխարի Նիւ Եորքի Վուտսայտ շրջանի իւրայատուկ սփիւռքահայ օճախէ մը՝ լուսահոգի գրագէտ եւ հրապարակագիր՝ Ժիրայր Աթթարեանի երդիքէն ներս:
Թեթեւ ժպիտով մը.- «Բարեւ, Արա Գաբրիէլեանն եմ»:
Անունն ու մականունը անծանօթ չէին, սակայն շուտով սրամիտ Ժիրայրին հետ, եզրակացուցինք թէ, ապակեդրոն գործելաձեւն ու մտածելակերպը կրնայ յանգեցնել սխալ եզրակացութիւններու: Ճիշտ էր Ժիրայրի բացատրութիւնը…Արա անունով բարեկամ շատ ունէի (էինք), Գաբրիէլեան մականունով ալ շատ մը ծանօթներ կը ճանչնայի (ինք): Սակայն անունն ու մականունը միացուած ու կեդրոնացած՝ Արա Գաբրիէլեան…ԻՆՔն էր, այդ իւրայատուկ ժպիտի տէր Արան, որ հակառակ տոքթորականի տիրացած ըլլալուն, երբեք հետաքրքրուած չէր իր անուան առջեւ տիտղոս մը աւելցնելու:
Հաճելի էր այս անդրանիկ հանդիպումն ու զրոյցը: Սակայն, այլ թնճուկ մը զիս խոր հարցադրումի տակ կը դնէր: Այս մարդը թէ՛ առոքանութեամբ եւ թէ՛ հնչումով մաքրամաքուր հայերէն կը խօսէր: Պատահածը անհասկնալի էր ինծի համար, ուր կը կարծէի թէ, այդ ,մելթինկ փոթեի՝ հալոցի գերագոյն քաղաքին՝ Նիւ Եորքի մէջ, նոյնիսկ հայերէնի եւ հայագիտութեան մասնագէտ մը պիտի տեղի տար, ընկրկէր ու պարտուէր ,Շէյքսփիրեանե լեզուին դէմ:
Նոյնիսկ, ամենայն համբերութեամբ Ամերիկայի Մշակութային Միութեան կազմակերպած նաւապտոյտին, ամէնայն հետեւողականութեամբ ան հայերէնի դասընթացք կը կատարէր այդ մէկ շաբթուայ ,ծփացողե գաղութին: Իսկ ամէն առաւօտ, Արան էր որ իր իւրայատուկ ջինջ եւ զուլալ հայերէնով կը ներկայցնէր օրուան յայտագիրը:
Արան Նիւ Եորք ծնած էր եւ մասնաւորաբար ինքնաշխատութեամբ, հայերէն խօսելով, կարդալով, մտածելով, ընտանիք կազմելով, հայուն, հայութեան, հայոց պատմութեան ու Հայաստանին կառչած ըլլալով չէր ,հալածե: Այսպէս էր տոհմական Արա Գաբրիէլեան տիպարը…,Արա Գեղեցիկեէն մինչեւ ,Գաբրիէլեան Հրեշտակե հասկացողութեամբ եւ բացատրութեամբ:
Այդ պատճառով էր, որ բնութիւնն անգամ զայրացած էր Արայի անակնկալ հրաժեշտէն: …Եւ յատկապէս թաղման օրը, մրրիկն ու փոթորիկը կը յայտնէին իրենց վիշտն ու ցասումը: Բազմաթիւ սգակիրներու նման անոնց համար ալ ընդվզեցուցիչ էր պատահածը…Հայոց Ցեղասպանութեան հարիւրամեակի սեմին:
Մանաւանդ որ ինք Արան, ամենայն անհամբերութեամբ կը սպասէր այդ օրը…: Օր մը, որուն համար ալ յատուկ պատրաստութիւն տեսած էր եւ ներկայ պիտի ըլլար Ծիծեռնակաբերդի մէջ իր կողակիցին՝ Արեւիկին եւ զաւակին՝ Արմէնին հետ:
Այլ յիշատակելի դէպք մըն էր անոր երկլեզու յօդուածագրութիւնը՝ ,Խոհեր Մեծ Եղեռնի Հարիւրամեակի Շէմինե, որ դժբախտաբար յետմահու հրատարակուեցաւ:
Այս ,փոսթ մորթեմե գրութիւնը նոյնինքն կը ներկայացնէր ազնիւ ու համեստ Արային՝ Դոկտ. Արային ճակատագիրը:
Դեռ ինչե՜ր կարելի է մրոտել Արայի մասին, յատկապէս Նիւ Եորքի գաղութէն ներս:
Հուսկ, իր աննման թեթեւ ժպիտն է, ազնուական եւ տոհմական ժպիտն է, որ մեր յիշողութեան մէջ անմար ու անմոռանալի կը մնայ:
Վերջին խօսքը, աւարտենք յաճախակի խօսակցութեան եզակի ոճով եւ իւրայատուկ ժպիտով.- Այլապէս Ցտեսութիւն:

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles