ԳրականՅօդուածներ
ԿԵԱՆՔԻ ԱՌԱՆՑՔԸ

ՀՐԱՆԴ Մ․ ՄԱՐԳԱՐԵԱՆ
Մարդը չէ՛, այլ մարդո՛յթն է կեանքին առանցքը։
Խոհդ չէ՛,
այլ խոհո՛յթդ է
կեանքիդ առանցքը։
Անձդ չէ՛,
այլ անձո՛յթդ է
կեանքիդ առանցքը։
Եսդ չէ՛,
այլ եսո՛յթդ է
կեանքիդ առանցքը։
Էդ չէ՛,
այլ էո՛յթդ է
կեանքիդ առանցքը։
Գոյդ չէ՛,
այլ գոյո՛յթդ է
կեանքիդ առանցքը։
Դուն չե՛ս,
այլ դունո՛յթդ է
կեանքիդ առանցքը։
Սէրդ չէ՛,
այլ սէրո՛յթդ է
կեանքիդ առանցքը։
Կեանքիդ առանցքը,
էութիւնդ ամբարող տիեզերական ծի՛րն է
դուն այնտե՛ղ կը դեգերիս․․․
Կը մօտենաս երազներու բոյլով օծուած պահերու,
կը թռչկոտիս ալիքներուն վրայ,
կը միաձուլուիս,
կը տուայտիս՝ թագցնելով էոյթդ։
Յետոյ․․․
կը դառնաս ներքին ձայնիդ՝ ՔԵ՛ԶԻ։
Այնտե՛ղ կը գտնես գոյիդ ԳՈՅՈՅԹը՝
կեանքիդ ԱՌԱՆՑՔԸ․․․

