0 0
Read Time:35 Second

ՎԱԽՃԱՆ

ՍԵՒԱՆ  ԼԱԼԻՔՕՂԼՈՒ

Իսթանպուլ
Փետրուար 6, 2016

 

Ազգ մը կը մեռնի:

Լրագիրը առի ձեռքս,

Ետեւի էջը երեք կին, երկու մարդ

Վերջին շունչը տուեր են:

Աստուած լուսաւորէ՛ հոգինին:

Մահազդ, հոգեհանգստեան պաշտօն…

Ինչո՞ւ նշանախօսութեան, հարսանիքի,

Ծնունդի, կնունքի լուրեր չկան հին ատենուան պէս…

Մեր հայ բնակչութիւնը ամէն օր կը նուազի,

Մեր գոյութիւնը աշխարհի վրայ ամէն օր կը մաշի:

Ո՞ւր են նորածին մանուկներու պատկերները:

Աշխարհի բեմէն լեզու մը ե՞ւս պիտի պակսի:

Մենք այս երկրին բուրումնալից վարդերն էինք,

Քաղեցին մեզ վնասակար խոտերու պէս:

Հազարաւոր եկեղեցիներէն

Խունկի հոտ եկող եկեղեցիներուն թիւը

Եղաւ հինգ, տասը…

Գոյներն էինք օսմանական շրջանի.

Ատաղձագործ, երկաթագործ, կօշկակար, բժիշկ…

Հիմա սեւ-ճերմակ լրագրի մը մէջ

Վերջին անգամ խնդացող

Գունատ դէմքեր ենք:

 

 

 

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post Հ.Յ.Դ. – Հ.Հ.Կ. ՀԱՄԱՁԱՅՆԱԳՐԻ ՍՏՈՐԱԳՐՈՒԹԻՒՆ
Next post ԱՄՈՒԼ ԶԻՆԱԴՈ՞ՒԼ

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles