ԱՆՄԱՀԻ ՄԸ ՎԿԱՅՈՒԹԻՒՆԸ՝ ԱՆՄԱՀՆԵՐՈՒ ՄԱՍԻՆ
Ծ․Խ.– «Հայկական Նեմեսիս»-ի յիշատակը յաւերժացնող (այլապէս ուշացած) յուշակոթողին բացումը՝ Երեւանի մէջ, այլանդակ բանակռիւի մը առիթ դարձաւ։ Թուրքիոյ պետական դէմքերը, ինչպէս սպասելի էր, սպառնալիքներով հակազդեցին, իսկ Թուրքիոյ ու Ատրպէյճանի հաճոյանալու տրամադիր՝ Երեւանի իշխանաւորները մրցումի ելան, իրենց ձեռքերը լուալու համար այդ քայլէն (ինչպէս ըրին ու կ’ընեն Արցախի պարագային)։ Մրցումն ի յայտ բերաւ նաեւ ՔՊ-ականներու միջեւ ներքին հակասութիւններ։ Ո՛չ ոք ըսաւ, որ Թուրքիա տարիներ առաջ ոճրային պատմութիւններու գերեզմանէն դուրս բերաւ Հայկական ցեղասպանութեան ոճրագործները, անոնց յուշակոթողները կանգնեցուց հոս-հոն, անոնց անուններով փողոցներ անուանեց, իսկ «Նեմեսիս»-ի յուշակոթողին բացման օրերուն, Ալիեւ ցեղասպաններուն անմիջական ժառանգորդին՝ Աթաթիւրքի անունով փողոց մը կը բանար տժգունութեան եւ դժբախտութեան մատնուած Շուշիի մէջ…։ Թուրքիոյ ՊԵՏՈՒԹԻՒՆԸ եւ անոր պէս մտածող հայանուններ մոռցա՞ծ են, որ իթթիհատական ոճրագործները՝ ցեղասպանները, օրին, նոյնինքն Թուրքիոյ մէջ դատ-դատավարութեան ենթարկուած էին ու դատապարտուած էին իբրեւ ոճրագործ…


