ՔԱՂԱՔԱԿԻՐԹՆԵՐՈՒ ԵՒ  ԼՐԱՏՈՒԱՄԻՋՈՑՆԵՐՈՒ ՆԵՆԳԱԲԱՐՈՅ ԵԶՐ` ԱՆՋԱՏՈՂԱԿԱՆՈՒԹԵԱՆ ՄԱՍԻՆ

0 0
Read Time:4 Minute, 36 Second

Յ. Պալեան

            Արցախի ազատագրական շարժման առաջին օրէն, դիւանագիտական եւ լրատուական հարթակներէն տեւաբար հոլովուեցան ԱՆՋԱՏՈՂԱԿԱՆ եւ ԱՆՋԱՏՈՂԱԿԱՆՈՒԹԻՒՆ  եզրերը:   Ո՞վ չէ լսած բանգէտներու միջազգային քաղաքական եւ լրատուական էջերէն հնչեցուցած  SEPARATIST-ը եւ SEPARATISM-ը, այդ եզրերը կրկնող «բանիմաց» նախագահները, դեսպանները, մանաւանդ՝ խօսափող զբաղեցնող եւ էջ մրոտող լրագրողները որոնք անպարկեշտութեամբ, իրենց ասպարէզի պահանջած պատասխանատուութեամբ չեն ուզած ճշդել, թէ ո՞ւր կը գտնուին ճշմարտութիւնը, իրաւունքը, նախայարձակը, ներխուժողը, անջատողականը:

            Եւ Արցախ բառին ընկերացաւ ԱՆՋԱՏՈՂԱԿԱՆը: Ոչ ոք ըսաւ եւ գրեց ԲՌՆԱԳՐԱՒՈՒԱԾ ԱՐՑԱԽ, ՀԱՅԱՍՏԱՆ : Այդ ըսել անհանգստացնող էր:

            Եւ հայրենատէր ԱՐՑԱԽՑԻ ՀԱՅԸ դարձաւ դատապարտելի անջատողական: Բարենիշ տրուեցաւ բռնագրաւողին:

            Ոչ ոք ըսաւ, որ սյս ամէնաթողութեան վերաբերումը մեղսակցութիւն էր պատմութեան չարագործներուն, պարկեշտ համարուածներու մեղսակցութինը պատմութեան նենգափոխման: Լրագրողներուն, քաղաքական ինքնագոհ հզօրներուն եւ նուազ հզօրներուն չդիմեցինք բողոքով, ըսելով, որ եղած են ներխուժողներ, նախայարձակներ, եւ բնիկ ժողովուրդի մը հայրենիքը բռնագրաւողներ:

            Եւ սովորական դարձաւ բնիկ ժողովուրդի իր ինքնութեան եւ իրաւունքի համար մղած արդար եւ բարոյական պայքարը համարել խաղաղութիւնը խանգարող անջատողականութիւն:

            Ինչո՞ւ ամէն քայլափոխի օրէնքի եւ իրաւունքի մասին բարձրաձայնող միջազգային դատաւորի իրաւունք ինքնաշնորհածներ, պարկեշտ չեղան եւ չըսին հեռանանք առօրեայական ուշագրաւի եւ զգայացունցի, աղմուկի եւ կամաւոր անգէտի շահախնդրութեան լրատուութենէն եւ դիմենք, անկախ նախասիրութիւններէ՝ ՊԱՏՄՈՒԹԵԱՆ վկայութեան, արձանագրուած գիրքերու մէջ եղածով, չկողմնորոշուինք, դատենք ըստ մարդոց ստեղծած քաղաքակրթական ժառանգութիւն կոթողներով, որոնք կը խօսին, ինչպէս որ կը խօսին Եգիպտոսի բուրգերը, Հռոմի Քոլիզէն, Քամպոճի ճարտարապետական կառոյցները: Այսօր ի՞նչ պիտի ըլլային վերաբերումները, եթէ Նափոլէոն գրաւած ըլլար Մոսկուան, պիտի ընդունէի՞նք, որ Քրեմլինը կոչ-ուէր ֆրանսական ժառանգութին, Գերմանիան եթէ վերջնականապէս գրաւած ըլլար Փարիզը, պիտի ընդունէի՞նք, որ Նոթր Տամ եկեղեցին եւ Վերսայի պալատը համարուէին գերմանական ժառանգութին: Այդ ընել պիտի ըլլար պատմութեան նենգափոխում եւ ազգի մը իրաւունքի եւ ինքնութեան ոտնակոխում:

            Միջազգային համայնքը եւ լրատուամիջոցները մեղանչեցին պատմական ճշմարտութեան եւ իրենց կողմէ ջատագովուած գլխագրուած իրաւունքին դէմ, երբ թութակաբար կրկնեցին separatist եւ separatism եզրերը, փոխանակ խօսելու ներխուժողի եւ բռնագրաւման մասին: Եթէ Նոթր Տամը եւ Վերսայը անվիճելի կերպով Ֆրանսայի կը պատկանին, ինչո՞ւ Աղթամարի եկեղեցին հայուն պիտի չպատկանի, ինչո՞ւ Անիի պարիսպները եւ եկեղեցիները հայուն պիտի չպատկանին: Բռնագրաւողները ի՞նչ ըրած են եւ ե՞րբ, անոնց որպէս տէր ներկայանալու համար:

            Միջազգային խաղաղութեան կեղծ ասպետները, լրագրողներ, դիւանագէտներ, եւ այլ իրաւարարներ, շահախնդրութեամբ եւ անգիտութեամբ մեղանչեցին հայոց գլխագիր Իրաւունքին դէմ, եւ առանց անհանգստանալու այդպէս ալ կը շարունակեն: Պատահա՞ծ է որ սեւով ճերմակի վրայ գրուած իրականութիւններով առաջնորդուին, փակագիծի մէջ դնելով կեղծիք, խեղաթիւրում, զէնքով եւ նաւթով գրուած-գրուող հնարովի փաստարկները:

            Կը թափառէի համացանցի եթերին մէջ: Հոն կային Արցախ-հայրենիքի հայու միտքով եւ աշխատանքով նիւթական փաստեր, որոնք ո՛չ տեսութիւն են ո՛չ ենթադրութիւն: Հարկ է արտագրել  այդ էջերը եւ ցուցակները, որոնք տեւաբար պէտք է ներկայայացնել բոլոր անոնց, որոնք իրաւ կամ դիւանագիտական գիտութեամբ-բանգիտութեամբ կը խօսին անջատողականութեան մասին:

            Դիմել համացանցին եւ հարցնել Արցախի վանքերուն  մասին, ընթերցել ուշադրութեամբ եւ խախտելով դիւանագիտական կեղծաւորութեան կանոնները, միշտ օրակարգ դարձնել տուեալներ, թուականներ

 

            Այս Դադիվանքն է: Անոր տէր ըլլալու համար զայն կառուցած պէտք է ըլլալ: Անոր տէր կանգնելու պայքարը անջատողականութիւն համարել, քաղաքական, մտաւորական եւ հրապարակագրական անբարոյութիւն է:

            Ե՞րբ եւ ինչո՞ւ ազերին եւ թուրքը ուզած են կառուցել վանքեր եւ եկեղեցիներ, որպէսզի այսօր տէր ըլլան անոնց: Մետիաներ եւ աշխարհի իրաւարարութեան իրենք զիրենք կոչածներ, որոնք կը խօսին օրէնքի եւ արդարութեան մասին, երբեւիցէ փորձա՞ծ են պատասխան գտնել այս հարցումին:

            Ո՞ւր գացած են անոնց տէրերը, կառուցողները: Ի՞նչ անուն տալ միջազգային հանդուրժողութեան եւ լռութեան, որոնք մեղսակցութիւն են, եւ խուսանաւելու համար կը թաքնուին անջատողականութիւն եւ նմանատիպ բարբանջանքներու ետին, ծառայելով ներխուժողին, նախայարձակին եւ իրաւազրկողին, որպէսզի պատառ մըն ալ իրենց հասնի եւ մանաւանդ՝ չանհանգստանան:

            4-րդ դարուն կառուցուած եւ գործած վանքին ինչպէ՞ս տէր պիտի ըլլայ ատրպէյճանցին, ինչպէ՞ս զայն կառուցած են եւ իրենց հաւատքի տուն դարձուցած, երբ աշխարհի այդ մասին մէջ  իրենք չկային:           ՏԷՐ ժողովուրդը կոչել անջատողական իրականութեան պատմութեան նենգափոխում է:

            Չընդունիլ այս պատմական եւ նիւթական փաստերը համազօր է քաղաքական ոճիրի եւ անոր գործադրութեան մեղսակցակութիւն:

           

            Արցախի սրտին վրայ Դ.  դարուն կառուցուած Դադիվանքի հետ ի՞նչ առնչութիւն ունեցած է եկուոր ազերի-թուրքը, որպէսզի զայն իւրացնէ եւ իրաւատէրը կոչէ ԱՆՋԱՏՈՂԱԿԱՆ: Ներխուժողը այդ կը կատարէ յափշտակող-բռնագրաւողի անտառի օրէնքի իր բնազդով, իսկ օրէնքներ մշակող, մարդու իրաւունքի պաշտպանութեան հանդերձներով պճնուած «քաղաքակիրթ»-ները, շահախնդրութեամբ, ապահովաբար ոչ տգիտութեամբ, նաւթատէր ներխուժողը կը պաշտպանեն եւ  զոհի ազատագրական փորձերը շնականութեամբ կը կոչեն անջատողականութիւն:

            Պատահա՞ծ է որ այս քաղաքական միտքի այլասերման դէմ բողոքենք, ճշդումներ պահանջենք, ի հարկին դատարան դիմենք, պետութիւն, կուսակցութիւններ, պատմաբաններ, իրաւաբաններ: Միացեալ Նահանգներու մէջ ունինք Armenian Bar Association, որ հայ եւ օտար պատմաբաններու եւ համագործակցութեամբ, կրնայ դատարան առաջնորդել պատմական իրողութիւները խեղաթիւրողներըները, հայ ժողովուրդի իրաւազրկման ոճիրին ուղղակի-անուղղակի կերպով մեղսակիցները:

            «Բանգէտ» լրագրողներ եւ նոյնքան «բանգէտ» բոլոր մակարդակներու քաղաքական գործիչներ իրենք իրենց իրաւունք կրնա՞ն շնորհել վանքաշէններու եւ անոնց ժառանգներու ՏԷՐ ըլլալու եւ տէր մնալու պայքարը կոչել ԱՆՋԱՏՈՂԱԿԱՆՈՒԹԻՒՆ:

            Թերեւս պէտք է սկսիլ զանազան ձեւերով բողոքել, ամէն անգամ որ Արցախի եւ անոր տէր հայը կը կոչեն անջատողական:

Ծանօթ իրողութիւն է, թէեւ քննադատուող բայց կրկնուող, ինչ որ ըսած է գերմանացի լրագրող Ուլրիխ Վիքերտ. «Միշտ գիտցած ենք խեղաթիւրել պատմութիւնը քաղաքական եւ մշակութային պատճառներով»: Հաւանօրէն մոռցած է աւելցնել՝ փեթրոտոլարներով: Այդպէս է, երբ  ներխուժողի անտառի օրէնքը ճշմարիտին եւ արարին համար մղուած պայքարը կը թարգմանէ անջատողականութեամբ:

            Անվարան պէտք է դիմակազերծ ընել պատմութիւնը եւ ճշմարտութիւնը նենգափոխողները, ո՛վ որ ալ ըլլան անոնք, ո՛ւր որ ալ գտնուին: Այս կ’ըլլայ մրցակցութիւններէն վեր սաւառնող իրաւ ազգային քաղաքականութիւն, զոր հետապնդելու համար ոչ ոքէ արտօնութիւն պէտք է սպասել: Նախ բանիմաց հայ մտաւորականը եւ, քաղաքական գործիչը պէտք է հետեւին նենգափոխումներուն եւ պայքարին:

            Թէ  ի՞նչ ըսին եւ ի՞նչ կ’ընեն (ան)պարկեշտ իրաւարարները: Անվարան դիմակազերծ պէտք ընել նաեւ զանոնք:

Մենք Ի՞նչ ըրինք, որպէսզի քաղաքական եւ լրատուական բառապաշարէն հեռացուի Արցախի օտարման առաջնորդող անջատողական եզրը, որ հզօրներուն շնականութիւնն է, որ հայուն կը մերժէ տալ տիրռջ իրաւունք:

            Ապատեղեկատուութիւնը քաղաքական զէնք է: Ի՞նչ ըրինք եւ ի՞նչ կ’ընենք պայքարելու համար այդ շնականութեան դէմ: Գէթ այս պայքարին համար, առանց պառակտուելու, ինչո՞ւ մսկոտ չեղող համախոհական ճակատ չենք կազմեր:

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles