Սիւնակ Սիւնիքէն․-  Գոհաբանութեան Օրը

4 0
Read Time:2 Minute, 53 Second

 

Կ.Պ.

Մանկութեան օրերէս կը յիշեմ աւանդութիւն մը, որ ամէն տարի Գոհաբանութեան տօնի առթիւ դպրոցիս ուսուցիչները մեզի կը ստիպէին որ գրենք – հաւանաբար թուղթի մը վրայ որ զարդարուած էր հնդկահաւի մը նկարով – թէ ինչի համար շնորհակալ էինք:

Ըստ սովորութեան՝ Ամերիկայի մէջ Գոհաբանութեան օրը ես կը գտնուէի ընտանիքիս եւ բարեկամներուս հետ, պնակս` հնդկահաւ, սարմա եւ այլ ճաշեր՝  թէ հայկական եւ թէ ամերիկեան: Նաեւ անպայմանօրէն պէտք է Ամերիկեան ֆութպոլի խաղերը դիտէի, ուր ամէն տարի Տիթրոյթի խումբը կը պարտուէր:

Անցեալ տարի Գոհաբանութեան օրս ուրիշ էր՝ ես եւ երկու լաւագոյն ընկերներս հեռու էինք մեր տան օճախներէն, հեռու էինք մեր ընտանիքներէնեւ հեռու էինք ընթրիքի սեղանէն: Այո՛, «Թըրքի» մը կար, բայց կապ չունէր մեր սովորական հնդկահաւի հետ:  Կը գտնուէինք Քաշաթաղի լեռներուն, իբր այդ շրջանի եկեղեցիներու վերջին հայ այցելողներ: Գոհաբանութեան օրս անցուցի երկու ընկերներուս հետ ուխտագնացութեամբ Հոջանցին իր եկեղեցւոյ խորանը հաւաքելով եւ բանալիները վերցնելով, Գորիսի տէր հօր յանձնելու համար:

Քաշաթաղ` 2020-ի Գոհաբանութեան օրը

 

Նոյեմբերի սկիզբը կը մտածէի թէ այս տարի ինչպէս պիտի անցնեմ Գոհաբանութեան օրը: Ընտանիքս Ամերիկա, ես ալ Մեղրի էի։ Կամ պիտի Երեւան երթայի ամերիկահայ բարեկամներուս մօտ, կամ ալ Սիւնիքի մէջ բան մը պիտի ես կազմակերպէի:  Որոշեցի սահմանի գտնուող գիւղ մը այցելել եւ հոն տօնել Գոհաբանութեան օրը:

Մի քանի սահմանի գիւղերուն հետաքրքրուելով, որոշեցի Դաւիթ Բէկ գիւղացիներուն հետ տօնել Գոհաբանութեան օրս, արդէն ծանօթ ըլլալով խումբ մը այդ գիւղի տղոց հետ: Դաւիթ Բէկ գիւղը Արամ Մանուկեանի ծննդավայրն է, որը կը գտնուի Գորիսի եւ Կապանի միջեւ։ Երկու պատերազմները տեսած է: Իր հին եկեղեցւոյ պատը վէրքեր կը կրէ Արցախի առաջին պատերազմէն՝ իսկ նոր եկեղեցւոյ կողքին արդէն կ’երեւի ազերիներու դրօշակը: Տղոց հեռաձայնեցի եւ համաձայնուեցանք՝ ճաշկերոյթ մը պիտի կազմակերպուէր Դաւիթ Բէկի ամբողջ գիւղացիներուն համար:

Դաւիթ Բէկ գիւղի Արամ Մանուկեանի արձանը

Գրեցի ամերիկաբնակ ընկերներուս այս ծրագրի մասին։ Բախտաւոր եմ որ խանդավառուեցան, քաջալերեցին եւ նոյնիսկ նիւթապէս օժանդակեցին, ստանցնելով ճաշկերոյթի ծախսերուն մէկ մասը։ Ահաւասիկ, եւս պատճառ մը շնորհակալ ըլլալու Գոհաբանութեան այս օրուայ։

Նոյեմբերի վերջին Հինգշաբթին շուտ հասաւ։ Վաղ առաւօտեան քանի մը Մեղրեցի ընկերներուս հետ ճամբայ ելլայ դէպի Դաւիթ Բէկ: Այսօր Երեւանէն Դաւիթ Բէկ գացողը պէտք է նախ Տաթեւի ճամբով Կապան մեկնի, ապա Գորիսի ճամբան ուղուելով դէպի հիւսիս շարունակէ եւ 45 վայրկեան մըն ալքշէ, իսկ Մեղրիէն հասնիլը տակաւին նոյն ճամբով է, ինչպէս որ միշտ:

 

Գոհաբանութեան օրուայ ճաշի պատրաստութիւնը

 

Հասանք Դաւիթ Բէկ, ուր տեղացիները ձեռնբաց, ժպիտներով եւ անշուշտ սուրճով մեզի ողջունեցին: Ընդհանուր գրեթէ հարիւր անց էինք սրահը նստած, առջեւնիս «մէզզէ»-ներ, խաշլամա, գառի խորոված եւ օղի: Կենացները անմիջապէս սկսան եւ շարունակուեցան ամբողջ օրուան ընթացքին: Հետաքրքրական բան մը նկատեցի այդ օրը: Երբ կը պտըտէի սեղանէ սեղան ծանօթանալու տեղացիներուն, յուսահատական նիւթեր ոչ մէկ անգամ չլսեցի, տարօրինակ բան մը այս օրերուն:

Ընթրիքը

Մէկը չէր գիտեր թէ ինչու հաւաքուած էինք, բացի որ մի քանի մեղրեցիներ կ’ուզէին հանդիպիլ իրենց հայրենակիցներուն. չէի ըսած որ այդ օր Ա․Մ․Ն․-ի մէջ Գոհաբանութեան օրն էր, ոչ ալ պիտի գիտնային, թէ այդ մէկը ինչո՞ւհամար է: Կասկածներ կային, որ Արամ Մանուկեանին եւ ՄոնթէՄելքոնեանին (այդ օրերուն զուգադիպող) տարեդարձը կը տօնենք, բայց այդ ալ չէր պատճառը:

Երբ ընթրիքը լրացաւ, մենք մեղրեցիներս թարմ պտուղներ հիւրասիրեցինք դաւիթ բէկցիներուն,  որոնք շատ ուրախացան քանի որ հոն արդէն ձմեռը հասած էր։ Սիրելի ընթերցող՝ կանխեմ հարցումդ։ Պատասխանը այո՛ է, ահագին արքայանարինջ բերած էինք:

Այս Գոհաբանութեան օրը եւ ընդհանրապէս ամէն օր, շնորհակալութիւն կըյայտնենք այդ ընտանիքներուն որ ապրած են, եւ տակաւին կ’ապրին մեր երկրի սահմաններուն վրայ, մեր երկրի ռազմական այս ամէնակարեւոր գիւղերուն մէջ, եւ կը ծառայեն իբր վահանը մեր հայրենիքի:

 

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
100 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles