ՆԻՒ ԵՈՐՔԻ Ս. ԼՈՒՍԱՒՈՐԻՉ ՎԱՐԺԱՐԱՆԻ ԱՄԱՎԵՐՋԻ ՀԱՆԴԷՍԸ

Նիւ Եոր­քի Սուրբ Լու­սա­ւո­րիչ Ամե­նօր­եայ Մայր Վար­ժա­րա­նի ամա­վեր­ջի հան­դէ­սը տե­ղի ու­նե­ցաւ Ուր­բաթ, Յու­նիս 17, 2011-ին, երե­կոյ­եան 7:30-ին, Հ.Յ.Դ. Հայ Կեդ­րո­նէն ներս:

Ներ­կայ էին Ս. Լու­սա­ւո­րիչ Մայր Եկե­ղեց­ւոյ հո­վիւ` Մես­րոպ Քհնյ. Լա­գիս­եան, նախ­կին հո­վիւ` Մու­շեղ Ա. Քհնյ. Տէր Գա­լուստ­եան, դպրո­ցի խնա­մա­կալ­ներ, Հայ Օգ­նու­թեան Մայր Մաս­նա­ճիւ­ղի եւ Հա­մազ­գա­յի­նի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­ներ եւ ծնող­ներ:

Հան­դէ­սի բաց­ման խօս­քով Տնօ­րէ­նու­հի Քրիս­տին Րի­կըլ­հօֆ,   ներ­կա­յա­ցուց 2010-2011 տա­րեշր­ջա­նի կրթա­կան կեան­քը: Գնա­հա­տեց իր կող­քին եղող ու­սուց­չա­կան կազ­մին` Տիկ. Զմրուխտ Մար­գար­եա­նին, Սիւ­զան Սավզ­եա­նին, Սթիվն Հէ­նօ­քին:

Վար­ժա­րա­նի Խնա­մա­կա­լու­թեան Ատե­նա­պետ` Տի­ար Մար­տօ Անաս­տաս­եան, վե­րար­ժե­ւո­րեց հայ դպրո­ցի բարձր եւ անհ­րա­ժեշտ դե­րը հայ ինք­նու­թեան գի­տակ­ցու­թեան եւ պահ­պան­ման աշ­խա­տան­քին մէջ:

Աշա­կերտ­նե­րը եր­գե­ցին, ար­տա­սա­նե­ցին, հա­յե­րէն եւ անգ­լե­րէն ան­թե­րի ար­տա­յայ­տու­թեամբ, ինք­նավս­տա­հու­թեամբ բե­մադ­րե­ցին արար­ներ: Ապա եզ­րա­փա­կիչ իր խօս­քէն առաջ, Ս. Լու­սա­ւո­րիչ Մայր Եկե­ղեց­ւոյ Հո­վիւ, Մես­րոպ քա­հա­նան յանձ­նեց ման­կա­պար­տէ­զի վկա­յա­կան­ներ հինգ փոք­րե­րուն` Ար­ման Գէ­որգ­եա­նին, Ալէքս Օվա­նէս­եա­նին, Ան­նա Փա­փազ­եա­նին, Անի Փա­փազ­եա­նին եւ Մար­ի­ան Մկրտչեա­նին: Զ. կար­գէն շար­ջա­նա­ւարտ եղաւ` Քա­թը­րին Փա­փազ­եա­նը որ  կար­դաց իր հրա­ժեշ­տի ու­ղեր­ձը եւ ստա­ցաւ վկա­յա­կան: Տէր Մես­րոպ քա­հա­նայ հայ­րը, գնա­հա­տեց վար­ժա­րա­նի ու­սուց­չա­կան կազ­մը, շնոր­հա­ւո­րեց վկա­յա­կան ստա­ցող­նե­րը եւ ծնող­նե­րը: Ապա, բաժ­նեց Մայր Եկե­ղեց­ւոյ կող­մէ նուէր­ներ: Մի­աց­եալ Ազ­գե­րու Կազ­մա­կեր­պու­թեան մօտ Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թեան Դես­պան` Կա­րէն Նա­զար­եան, նուի­րած էր հայ­րե­նի գրա­գէտ Հրանտ Մա­թե­ւոս­եա­նի պատմ­ուածք­նե­րէն գրքեր վկա­յա­կան ստա­ցող փոք­րե­րուն:

Ապա, Հայ Օգ­նու­թեան Մայր Մաս­նա­ճիւ­ղի անու­նով Ար­մի­նէ Մի­նաս­եան եւ Անա­հիտ Ու­ղուր­լայ­եան, Հա­մազ­գա­յի­նի Ատե­նա­պետ Աւե­տիս Հաճ­եան նուէր­ներ յանձ­նե­ցին: Մու­շեղ Քա­հա­նայ հօր բա­րե­մաղ­թու­թեամբ եւ աղօթ­քով հան­դէ­սը փակ­ուե­ցաւ, ան­շուշտ գալ տա­րի կրկին հան­դէս վա­յե­լե­լու սպա­սու­մով:

ՆԵՐ­ԿԱՅ ՄԸ