ԳրականՅօդուածներ
Պէյրութ
ՎԵՀԱՆՈՅՇ ԹԵՔԵԱՆ
Ծովուն մէջ հազար արեւ տապկուեր էր,
Լեռները զով էին մոգի ճակտի նման,
Գարնան համար նորահարս երգեր չէին հիւսուեր
Ինքնիրե՜ն կը կախուէր ողկոյզներ որդան:
Կար դրախտի ճամբան, կար դժոխքի ճամբան
Եւ չէին խառնուեր ճամբաները իրար.
Հաշտ էր սատանան իր փոքրաթիւ խումբÕ

