Ո՜Չ ԼԱՑ ՈՒ ԿՈ­ԾԻՆ, ՄԻԱՅՆ ՊՈՌԹ­ԿՈՒՄ…ՆԱ­ԵՒ ԲԻՒՐ ԱՆԷԾՔ ԱՅՆ “ՀԱ­ՅԵՐ“ՈՒՆ, ՈՐՈՆՔ ԱԶ­ԳԻ ՀԱՆ­ԴԷՊ ՆՄԱՆ ՉԱ­ՐԻՔ ԳՈՐ­ԾԵ­ՑԻՆ

0 0
Read Time:6 Minute, 23 Second

hratch  ՆԱՅԻՐԻ ՄԿՐՏԻՉԵԱՆ

      “Բուն հե­րո­սը այն է, որ կը հե­տապն­դէ իր նպա­տա­կը`

                          կեանքն ու մա­հը խառ­նե­լով իրա­րու,

                                   բայց առանց գի­տակ­ցե­լու, թէ ինք հե­րոս է:”

Ռու­բէն

 

Պոռթ­կումն ու զայ­րոյ­թը ար­ցուն­քը կը խեղ­դեն… ին­չո՞ւ… ին­չո՞ւ… ին­չո՞ւ հայ­րե­նի հո­ղի հա­մար տա­րի­ներ թշնամի­ին դէմ կե­նաց մա­հու մար­տե­րուն մաս­նա­կից ազա­տա­մար­տի­կը, դա­ւա­դիր փամ­փուշ­տի զոհ պի­տի դառ­նայ, իր իսկ կեր­տած ու անոր խորհր­դա­նիշ­նե­րէն մէ­կը դար­ձած հայ­րե­նի­քի մէջ եւ “հայ“-ու ձեռ­քով…

***

 

Հրաչ էր անունդ ու հուր կար արծ­ուա­բիբ հայ­եաց­քիդ մէջ, ան­հա­տա­կա­նու­թիւն էիր, որուն կու­րուս­տին հա­մար ողբն ու լա­ցը անըն­դու­նե­լի է, այո՜ անըն­դու­նե­լի… այդ­պէս կո­փե­ցիր շրջա­պատդ, նա­խա­պատ­րաս­տե­ցիր ոչ պա­կաս հե­րո­սու­հի կինդ եւ զա­ւակ­ներդ…

Մեծ որ­դիդ` Գէ­որգ Չա­ւու­շի անու­նը կրե­լու ար­ժա­նի 14-ամ­եայ պա­տա­նին, իս­կա­կան տղա­մարդ է, զուսպ ու հզօր, ամուր ու խե­լա­ցի, կոփ­ուած` ինչ­պէս մեծ փորձ ու­նե­ցող զի­նուո­րա­կան, իսկ ու­թամ­եայ Կա­րօտդ սպայ կ՛ու­զէ դառ­նալ, ան ար­դէն բռնած է իր ան­ուա­նա­կի­ցի եւ քու ճա­նա­պարհդ` ան առանց յու­սա­հա­տե­լու` կ՛ու­զէ, որ բա­րին յաղ­թէ,-

“-մամ, ո՞վ է գիւ­ղա­պետ լի­նե­լու, էդ չա­րե՞­րը,

=չէ տղես պա­պա­յիդ նման մի բա­րի մարդ,

– ո՞վ մամ,

=չգի­տեմ տղես, մէ­կին կը գտնեն

-Տէ լա­ւա, թող բա­րին լի­նի:

Ար­ցա­խի մէջ ծնած 15-ամ­եայ Նա­րէն եւ չա­րի դէմ ըմ­բոս­տա­ցող եւ 13-ամ­եայ Հայ­կու­հին` իս­կա­կան հա­յու­հի­ներ են, հա­մեստ, սրտցաւ, կիրթ ու զուսպ, հայ­րե­նա­սէր եւ ու­ժեղ, որով­հե­տեւ,- “պա­պան թոյլ մարդ չի սի­րում“:

Հե­րո­սին վա­յել նման ար­ժա­նա­ւոր զա­ւակ­ներ ու­նե­նա­լու մէջ մեծ դեր ու­նի նա­եւ ազա­տա­մար­տիկ ըն­կե­րոջդ աղ­ջի­կը` Ար­ցախ­ցի կինդ, որ ի սկզբա­նէ հա­մա­ձայ­նե­ցաւ իր կեան­քը կա­պե­լու ազա­տա­մար­տիկ դաշ­նակ­ցա­կա­նի հետ, եւ քե­զի հետ անց­նե­լու փշոտ ճա­նա­պար­հը…

***

Հրա՛չ, իմ խո­նարհ հե­րոս եղ­բայր, յո՞ եր­թաս, կար­ծես մեր երա­զանք­նե­րու Հա­յաս­տա­նը քե­զի հետ կը տա­նիս, թե­ւա­թափ եղանք… խորհր­դա­նիշն էիր նե­րո­ղա­միտ մեծ մար­դու, իս­կա­կան դաշ­նակ­ցա­կա­նի, հե­րոս ազա­տա­մար­տի­կի, իտ­է­ա­լա­կան հայ­րե­նա­սէ­րի ու ղե­կա­վա­րի, քե­զի հա­մար հայ գիւ­ղացիի կա­րիք­նե­րու ապա­հո­վումն էր հրա­մա­յա­կան, իսկ զազ­րա­խօ­սի հա­մար միայն գան­ձա­գո­ղու­թիւնը եւ ան իր չա­փա­նիշ­նե­րով գնա­հա­տեց քեզ…

 

“ՄԻ ­ԽԱՌ­ՆԷՔ ՄԵԶ­ ՁԵՐ ­ՎԱՅՐ­Ի ­ԱՐ­ՋԻ ­ՑԵ­ՂԵ­ՐԻՆ“…

Եթէ այս­քան մարտն­չում­նե­րէդ ու զո­հա­բե­րու­թիւն­նե­րէդ ետք նման աւարտ պի­տի դրուէր կեան­քիդ, ին­չի՞ յոյ­սով ապ­րինք… նե­րող եղիր եղ­բա՜յր, պա­հեր եղան, որ տկա­րա­ցայ, յու­սա­հա­տե­ցայ, սա­կայն ին­ծի ուժ տուին զա­ւակ­ներդ եւ հե­րո­սու­հի կինդ, ի վեր­ջոյ խօս­քերդ ու ապ­րած կեանքդ…

Հասկ­ցայ, որ ան­մահ ես քու պան­ծա­լի անց­եա­լովդ, ժա­ռան­գորդ­նե­րովդ, մա­հովդ ան­գամ հա­մախմ­բե­ցիր հա­զա­րա­ւոր հա­յոր­դի­ներ, տա­րա­կար­ծիք կու­սակ­ցու­թիւն­ներ ու կու­սակ­ցա­կան­ներ, յի­շե­ցու­ցիր, որ ինչ­քան գործ կայ ընե­լու, պար­զե­ցիր, որ մեր ազ­գի մէջ ինչ­քան աղտ ու թա­րախ կայ, զոր պէտք է մաք­րենք` ապ­րիլ կա­րե­նա­լու հա­մար, մեր երա­զան­քի Հա­յաս­տա­նը ու­նե­նա­լու հա­մար…

Յու­ղար­կա­ւո­րու­թեանդ եր­թի ըն­թաց­քին ողբ ու լա­ցէն աւե­լի պոռթ­կում ու զայ­րոյթ կար իւ­րա­քան­չիւ­րիս սրտին մէջ, “հայ“ թշնա­մի­նե­րուդ ան­թիւ անէծք­ներ ուղղ­ուե­ցան, նոյ­նիսկ իրենց կեան­քի մէջ չա­նի­ծող հա­յոր­դի­նե­րէն, այս­քան մի­աս­նա­կան ու սրտա­փուխ անէծք­ներ հայ ժո­ղո­վուր­դէն լսուած էր միայն թուր­քե­րուն հան­դէպ… կը հա­ւա­տամ, որ Աստ­ուած կայ եւ նման անէծք­նե­րու ական­ջա­լուր կ՛ըլ­լայ… իսկ եթէ կա՜յ, ին­չո՞ւ թոյլ տուաւ… թոյլ տուաւ որ­պէս­զի սթա­փինք, պոռթ­կանք ու պա­հան­ջենք, ձգտինք ու կեր­տենք քու երազ­նե­րուդ Հայ­րե­նի­քը… Պռոշ­եա­նը պէտք է ծաղ­կի յա­նուն հոգի­իդ խա­ղա­ղու­թեան…

Սթա­փեց­ման, ահա­զան­գը դա­ժան էր… բայց եղաւ… Նոյն ինքն Աստ­ուած լա­ցաւ յու­ղար­կա­ւո­րու­թե­նէդ ետք, անոր անձ­րե­ւա­յին ար­ցունք­նե­րը ծաղ­կած ծի­րա­նի­նե­րը ծաղ­կա­թափ ըրին ու կար­ծես արիւն լա­ցին` րո­պէի ըն­թաց­քին կար­մի­րի մէջ թաղ­ուե­ցան ծա­ռե­րը… սա­կայն յե­տոյ… յե­տոյ նոյն այգի­իդ ծի­րա­նի­նե­րը պի­տի կա­նա­չին ու բերք տան… չա­րա­գոր­ծերն ու զազ­րա­խօս­նե­րը պի­տի խեղդ­ուին իրենց թա­փած թա­րա­խին մէջ, մի­ա­հա­մուռ հա­զա­րա­ւոր մար­դոց անէծք­ներն ալ պի­տի շան­թա­հա­րեն ու ար­մա­տա­խիլ ընեն այդ թրքա­բա­րոյ արա­րած­նե­րը…

“Բար­բա­րոս­ներ շատ կը գան ու կ՛անց­նեն ան­հետ,
ար­քա­յա­կան խօս­քը մեր կը մնայ յա­ւէտ“:

 

ԱՅՍ ՉԱ­ՐԻ­ՔԸ ԵԹԷ ՄՈՌ­ՆԱՆ ՄԵՐ ՈՐ­ԴԻՔ…

Մեր խո­նա՜րհ հե­րոս` հա­մալ­րե­ցիր ան­մահ­նե­րու շար­քը… մի­ա­ցար այն ըն­կեր­նե­րուդ, որոնց կո­րուս­տին հա­մար այն­քան ցաւ ապ­րե­ցար ու մե­ղա­ւոր կը զգա­յիր, որ իրենք գա­ցին ու դուն վե­րա­դար­ձար… Բո­լորդ ան­մահ էք… 14-ամ­եայ ար­ժա­նի ժա­ռան­գորդդ` Գէ­որ­գը, բո­լո­րիս տուաւ այն դա­սը, որ ան­մահ­նե­րու ետին լաց ու կո­ծը անըն­դու­նե­լի է, սկսած գոր­ծը պէտք է շա­րու­նա­կել` հե­տե­ւե­լով քու պատ­գա­միդ,-

“Մե­ր երկ­րի ­կա­ռուց­ման ­հա­մար չ­պէտ­ք է խ­նա­յեն­ք ո­չինչ, պե­տա­կան մ­տա­ծե­լա­կերպ դր­սե­ւո­րեն­ք եւ ­լաւ ­հայ ­լի­նե­լու ­պատ­ուի­ն ար­ժա­նա­նանք: Փոք­ր ազգ ­լի­նե­լու ­հան­գա­ման­քը ­մե­զ ա­ւե­լի ­պի­տի ­պար­տադ­րի ­հայ­րե­նա­սէր, ազ­գա­սէ­ր ու մ­ի­աս­նա­կան ­լի­նել“:

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles