Հ.Օ.Մ.-Ի ԱՐԵՒԵԼԵԱՆ Ա.Մ.Ն.-Ի ՇՐՋԱՆԱՅԻՆ ՎԱՐՉՈՒԹԻՒՆԸ ԿԸ ՀՐԱՊԱՐԱԿԷ ՇԱՐԱԴՐՈՒԹԵԱՆ ՏԱՐԵԿԱՆ ՄՐՑՈՅԹԻ ԱՐԴԻՒՆՔՆԵՐԸ

Ամե­րի­կա­յի Մի­աց­եալ Նա­հանգ­նե­րու Արե­ւել­եան շրջա­նի հայ­կա­կան վար­ժա­րան­նե­րու աւե­լի քան 144 աշա­կերտ­ներ մաս­նակ­ցե­ցան Հ.Օ.Մ.-ի Արե­ւել­եան շրջա­նի Շրջա­նա­յին Վար­չու­թեան կազ­մա­կեր­պած շա­րադ­րու­թեան մրցու­մին:

Շա­րադ­րու­թեան մրցու­մի այս տար­ուան նիւ­թը հե­տեւ­եալն էր:

Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Կա­թո­ղի­կոս 2010 տա­րին հռչա­կեց “Հայ Կնոջ Տա­րի“, նկա­տի ու­նե­նա­լով հայ կնոջ վե­րա­պահ­ուած կա­րե­ւոր դե­րը մեր ժո­ղո­վուր­դի կեան­քէն ներս, որը նա­եւ կը զու­գա­դի­պի Հ.Օ.Մ.-ի Հա­րիւ­րամ­եա­կին: Այս առ­թիւ, եթէ Հ.Օ.Մ.-ը որո­շէ պատ­ուել “Տար­ուան Կի­նը“ ար­ժա­նա­վա­յել ան­հա­տի մը, աշա­կեր­տին կար­ծի­քով, ո՞­րու պէտք է պատ­ու­ել որ­պէս “Տար­ուան Կի­նը“ եւ ի՞ն­չու:

Մաս­նակ­ցու­թեան կա­նոն­նե­րը թոյլ կու տա­յին անգ­լե­րէն կամ հա­յե­րէն գրու­թիւն­նե­րու: Շար­ադ­րու­թիւն­նե­րու ար­ժե­ւո­րու­մը կա­տար­ուե­ցաւ հա­մա­ձայն լեզ­ուի եւ կար­գի: Ար­ժե­ւո­րու­մը կա­տար­ուե­ցաւ գրող աշա­կեր­տի անու­նը ծածկ­ուած ըլ­լա­լու վի­ճա­կով:

Շա­րադ­րու­թիւն­նե­րու ար­ժե­ւոր­ման այս տար­ուան յանձ­նա­խում­բը կազմ­ուած էր Ֆի­լա­տելֆ­իոյ մաս­նա­ճիւ­ղի հե­տեւ­եալ ան­դամ­նե­րէն` Լին­տա Գա­քոյ­եան, Վարդ Քիւմ­րիկ­եան եւ Մա­տո­նա Գզիր­եան, եւ Հ.Օ.Մ.-ի Շրջա­նա­յին Վար­չու­թեան ան­դամ Ըն­կե­րու­հի Գա­րո­լին Շ­մա­ւոն­եան:

Մաս­նա­կից շա­բա­թօր­եայ վար­ժա­րան­ներն էին. Նիւ Ճըրզիի` Նա­րեկ, Իլի­նո­յի` Դանի­էլ Վա­րու­ժան, Րոտ Այ­լըն­տի` Մու­րատ Շա­բա­թօր­եայ, Տիթ­րոյ­թի` Զա­ւար­եան եւ Պոս­թո­նի` Ս. Ստե­փա­նոս վար­ժա­րան­նե­րը:

Մաս­նակ­ից Ամե­նօր­եայ վար­ժարան­նե­րէն էին. Պոս­թը­նի Ս. Ստե­փա­նոս վար­ժա­րան եւ Ֆի­լա­տելֆ­իոյ Հայ Քոյ­րե­րու Վար­ժա­րան:

Մրցոյ­թը շա­հող­նե­րը պար­գե­ւատր­ուե­ցան վճա­րագ­րեր, $30, $25, եւ կամ $20:

Իսկ յի­շա­տա­կու­թեան ար­ժա­նի աշա­կերտ­նե­րը, “Գնա­հա­տա­գիր“ իրենց մաս­նակ­ցու­թեան ու աշ­խա­տան­քին հա­մար:

Հ.Օ.Մ.-ի Շրջա­նա­յին վար­չու­թիւնը կը շնոր­հա­ւո­րէ շա­հող աշա­կերտ­նե­րը եւ շնոր­հա­կա­լու­թիւն կը յայտ­նէ վար­ժա­րան­նե­րու տնօ­րէն­նե­րուն ու ու­սու­ցիչ­նե­րուն իրենց ցու­ցա­բե­րած հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թեան հա­մար:

ԱՐ­ԴԻՒՆՔ­ՆԵՐ

Հա­յե­րէն

Գ. Դ. եւ Ե. Կար­գեր

Ա.-Լո­րի Սամ­ուէլ­եան` Նա­րեկ Վար­ժա­րան (Նիւ Ճըր­զի)

Բ.-Անուշ Գրաֆ­եան` Սբ. Ստե­փա­նոս Ամէ­նօր­եայ (Ուա­թըր­թաուն, Մէս)

Գ.-Թա­լին Գնուտ­սըն` Հայ Քոյ­րե­րու Վար­ժա­րան (Ֆի­լա­տելֆ­իա)

Յի­շա­տա­կու­թեան Ար­ժա­նի

Ալին Սթրի­թըր` Հայ Քոյ­րե­րու Վար­ժա­րան (Ֆի­լա­տելֆ­իա)

Ալիս Քահ­քէճ­եան` Հա­մաս­տեղ Վար­ժա­րան (Մէ­րի­լանտ, Տի Սի)

Զ. Է. եւ Ը. Կար­գեր

Ա.-Պրա­յըն Տա­մը­րօ` Հայ Քոյ­րե­րու Վար­ժա­րան (Ֆի­լա­տելֆ­իա)

Բ.-Ճորճ Տօ­նօ­եան` Մու­րատ Վար­ժա­րան (Փրո­վի­տենս)

Գ.-Յա­րութ Թաշճ­եան` Մու­րատ Վար­ժա­րան (Փրո­վի­տենս)

Յի­շա­տա­կու­թեան Ար­ժա­նի

Արամ Գա­յա Սբ. Ստե­փա­նոս Շա­բա­թօր­եայ (Ուա­թըր­թաուն, Մէս)

Անգ­լե­րէն

Գ. Դ. եւ Ե. Կար­գեր

Ա.-Ալին Թագ­ւոր­եան` Նա­րեկ Վար­ժա­րան (Նիւ Ճըր­զի)

Բ.-Սոն­իա Տէր­վիշ­եան` Հայ Քոյ­րե­րու Վար­ժա­րան (Ֆի­լա­տելֆ­իա)

Գ.-Անտ­րու Տէ­վէճ­եան` Դանի­էլ Վա­րու­ժան Վար­ժա­րան/Կլէն­վիու, Իլի­նոյ

Զ. Է. եւ Ը. Կար­գեր

Ա.-Փօլ Մի­նաս­եան` Մու­րատ Վար­ժա­րան (Փրո­վի­տենս)

Բ.-Մայ­քըլ Գնուտ­սըն` Հայ Քոյ­րե­րու Վար­ժա­րան (Ֆի­լա­տելֆ­իա)

Գ.-Ան­դօ Քէշ­կէկ­եան` Հայ Քոյ­րե­րու Վար­ժա­րան (Ֆի­լա­տելֆ­իա)

Յի­շա­տա­կու­թեան Ար­ժա­նի

Տանի­էլ Թա­լա­թին­եան` Դանի­էլ Վա­րու­ժան Վար­ժա­րան/Կլէն­վիու, Իլի­նոյ

Նա­յի­րի Գար­ման` Հ.Օ.Մ.-ի Զա­ւար­եան Վար­ժա­րան, Տիթ­րոյթ, Մի­շի­կըն

“Հայ Մայ­րը“ իբր ար­ժա­նի “Տար­ուան Կի­ն“ը բո­լոր աշ­խար­հի մայ­րե­րը իրենց տան սիւնն են: Տան հոգ կը տա­նին, տան գոր­ծե­րը կ՛ընեն եւ երե­խա­նե­րը կը մեծց­նեն: Հայ մայ­րը միայն տան հո­գա­տա­րը չէ, ան նա­եւ ու­նի դժուար պար­տա­կա­նու­թիւնը իր զա­ւակ­նե­րը հայ մեծց­նե­լու, մա­նա­ւանդ որ մենք Սփիւռ­քի մէջ կ՛ապ­րինք մեր պա­պե­նա­կան հո­ղե­րէն հե­ռու:

Հայ­կա­կան Ցե­ղաս­պա­նու­թիւնը եւ գաղ­թը 96 տա­րի է ար­դէն եւ “Հայ Մայ­րը“ իր ու­սե­րուն վրայ առած է այդ դժուար գոր­ծը հայ մեծց­նե­լու իր զա­ւակ­նե­րը օտար եր­կիր­նե­րու մէջ, Հա­յաս­տա­նէն հե­ռու: “Հայ Մայ­րը“ իր ցա­ւա­լի եւ անօ­թի վի­ճա­կին մէջ գաղ­թա­­կա­նու­թեան ժա­մա­նա­կա­ւա­զին վրայ կը սոր­վեց­նէր իր երե­խա­նե­րուն հա­յե­րէն այ­բու­բէ­նը գրել, որ անոնք չմոռ­նան իրենց մայ­րե­նի լե­զուն եւ կրօն­քը:

Յար­գանք բո­լոր հայ մայ­րե­րուն ի մաս­նա­ւոր մօրս եւ մեծ մօրս, որոնք յանձն առած են երե­խա­նե­րուն առօր­եայ պէտ­քե­րէն զատ, հայ եկե­ղե­ցի, դպրոց եւ հայ­կա­կան շրջա­նա­կի մէջ պա­հել իրենց զա­ւակ­նե­րը: Ու­րեմն “Տար­ուան Կի­նը“ կը նկա­տեմ բո­լոր հայ մայ­րե­րը, անխ­տիր:

ԼՈ­ՐԻ ՍԱՄ­ՈՒԷԼ­ԵԱՆ

5րդ Դա­սա­րան

Նա­րեկ Շա­բա­թօր­եայ Վար­ժա­րան, Նիւ Ճըր­զի

Առաջին Հանդիսացած

Անց­եալ Ապ­րիլ առի­թը ու­նե­ցայ հան­դի­պե­լու հայ հա­մայն­քի յայտ­նի գրող` Մար­շա Սքրի­փի­քին հա­կա­ռակ ուք­րա­նա­ցի ըլ­լա­լուն ան կրցաւ Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թեան բա­ռը տա­րա­ծել տար­բեր շրջան­նե­րու մէջ:

Մար­շա­յի գրած գիր­քե­րէն հին­գը նուիր­ուած են Հայ Ցե­ղաս­պա­նու­թեան: Երե­քը հայ ժո­ղո­վուր­դի չար­չա­րանք­նե­րուն եւ տա­րա­պանք­նե­րուն մա­սին են: Այս գիր­քե­րը ար­ժա­նա­ցած են “Red Maple“, “Alberta Rocky Mountain“ եւ “B.C. Stellar“ award-նե­րը:

Իսկ միւս եր­կու գիր­քե­րը նուիր­ուած են հայ որ­բե­րու, որոնք բեր­ուած են Գա­նա­տա­յի “Ճորճ Թաուն“ շրջա­նէն 1923 թուա­կա­նին:

Մենք բախ­տա­ւոր ենք, որ առի­թը ու­նե­ցանք ան­ձամբ Մար­շա­յէն լսե­լու իր գիր­քի նիւ­թին ընտ­րու­թեան մա­սին:

“Arem՛s choice“ գիր­քը վե­րած­ուած է թատ­րո­նի եւ ցու­ցադր­ուած ծո­վա­ծա­ւալ բազ­մու­թեան դի­մաց: Գիր­քը ար­ժա­նա­ցած է բազ­մա­թիւ մրցա­նակ­նե­րու` “Silver Birch Express“, “CLA children՛s Book of the year“ եւ “Golden Oak“ Award-նե­րը: Նա­եւ գիր­քը ցու­ցադր­ուած է որ­պէս ամե­նա­լաւ գիր­քի աղ­բիւ­րը:

Թէ­եւ Մար­շան ուք­րա­նա­ցի

է, սա­կայն պարտք եւ պար­տա­կա­նու­թիւն զգաց, զար­գաց­նել իր ըն­թեր­ցող­նե­րը աշ­խար­հի մէջ տե­ղի ու­նե­ցող ցե­ղաս­պա­նու­թիւն­նե­րով: Ան չու­զեց բա­ւա­րար­ուիր իր ժո­ղո­վուր­դին պատ­մու­թիւն գրե­լով, այլ գրեց աշ­խար­հի տար­բեր ժո­ղո­վուրդ­նե­րու պատ­մու­թիւն­նե­րը: Ահա թէ ին­չու Մար­շա ար­ժա­նի է “Տար­ուան Կի­նը“ մրցա­նակ շա­հե­լու:

ԱՆՈՒՇ ԳՐԱՖ­ԵԱՆ

5րդ Դա­սա­րան

Սբ. Ստե­փա­նոս Ամէ­նօր­եայ Վար­ժա­րան, Պոս­թըն Մէս

Երկրորդ Հանդիսացած

Ռէյ­չըլ Գաբրի­էլ­եա­նը հայ կա­րե­ւոր անձ­նա­ւո­րու­թիւն մըն է: Ան կ՛օգ­նէ իր հայ հա­սա­րա­կու­թեան: Տի­կին Գաբրի­էլ­եա­նը երբ միայն տա­րի­քով քսան­նե­րու մէջ էր Մա­սա­չու­սէթց նա­հան­գի Դեմոկրատ կու­սակ­ցու­թեան նախ­կին ներ­կա­յա­ցու­ցիչն էր հա­զար ինն հա­րիւր ինի­սուն հին­գէն մին­չեւ եր­կու հա­զար ու­թը: Ներ­կա­յիս ան ինք­նա­շար­ժե­րու դիւա­նադ­պիր է կա­ռա­վա­րա­կան բաժ­նին: Ան պաշտ­պան եղած է շատ ամե­րի­կա­հա­յե­րու խնդիր­նե­րուն: Տի­կին Գաբրի­էլ­եան շատ ջանք տա­րա­ծ է տօ­նե­լու հա­մար Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թիւնը կա­ռա­վա­րու­թեան տան մէջ: Ան շատ աշ­խա­տե­ցաւ, որ Մա­սա­չու­սէթ­ցի դպրոց­նե­րուն մէջ պատ­մու­թեան դա­սի պա­հուն սոր­վեց­նեն հա­զար ինն հա­րիւր տաս­նը հին­գին թուր­քե­րու կող­մէ կա­տար­ուած Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թեան մա­սին: Ան շատ մօ­տէն աշ­խա­տած է ամե­րի­կա­հայ քա­ղա­քա­կան միու­թիւն­նե­րու հետ ինչ­պէս ANCA-ի որոշ հայ հար­ցե­րու հա­մար: Ան ու­րիշ­նե­րու հետ աշ­խա­տած է որ­պէս­զի հայ երի­տա­սարդ­նե­րը մաս­նակ­ցին քա­ղա­քա­կա­նու­թեան մէջ, որ կա­րե­նան իրենց հայ­կա­կան հար­ցե­րը լու­ծել:

Ես կը խոր­հիմ որ Ռէյ­չըլ Գաբրի­էլ­եա­նը ար­ժա­նի է մեր յար­գան­քին, որով­հե­տեւ շատ փոքր տա­րի­քին, թէ­եւ չէր կրնար օգ­նել Մա­սա­չու­սէթ­ցի ընդ­հա­նուր բնա­կիչ­նե­րուն բայց կրցած է օգ­տա­կար ըլ­լալ հա­յե­րու հար­ցե­րուն: Ես մա­նա­ւանդ կը գնա­հա­տեմ որ ան շատ ջանք թա­փած է որ Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թիւնը հան­րա­յին դպրոց­նե­րու դա­սե­րու ծրագ­րին մէջ մաս կազ­մէ: Այս ցոյց կու տայ որ ան կ՛ու­զէր, որ բո­լոր պա­տա­նի աշա­կերտ­նե­րը գիտ­նան որոնք են հա­յե­րը, եւ ինչ պա­տա­հե­ցաւ իրենց, եւ ին­չու Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թեան լու­ծու­մը իրենց հա­մար շատ կա­րե­ւոր է: Հե­տաքրք­րա­կան է գիտ­նալ որ Ռէյ­չըլ Գաբրի­էլ­եա­նի մայ­րը հայ չէր սա­կայն քա­ջա­լե­րած է որ իր աղ­ջի­կը զբա­ղի հայ­կա­կան հար­ցե­րով եւ զին­քը ար­ձա­նագ­րած է հայ­կա­կան դպրոց:

Ռէյ­չը­լի ջանքն ու աշ­խա­տան­քը ցոյց կու տան որ հայ ժո­ղո­վուր­դին օգ­տա­կար եղող անձ մը` լաւ հայ մը, կ՛ընէ եւ ոչ միայն ծնուն­դով զուտ հայ ըլ­լա­լը:

ԹԱ­ԼԻՆ ԳՆՈՒՏ­ՍԸՆ

5րդ Դա­սա­րան

Հայ Քոյ­րե­րու Վար­ժա­րան, Լէք­սինկ­թըն, Մէս

Երրորդ Հանդիսացած

Ես մտա­ծում եմ, որ Քոյր Արուս­եակ Սա­ճոն­եա­նը պէտք է ընտր­ուի որ­պէս Տար­ուայ Կի­նը. Հա­զար ինն­հա­րիւր վաթ­սուն եօթ թուա­կա­նին եր­կար, ժրա­ջան աշ­խա­տան­քէ ետք հիմ­նած է Ֆի­լա­տելֆ­իոյ Հայ Քոյ­րե­րու Վար­ժա­րա­նը, ուր ծա­ռա­յած է քսան չորս տա­րի­ներ որ­պէս դպրո­ցին տնօ­րէ­նու­հի: Սոյն դպրո­ցով ան կրցաւ դաստ­ի­ա­րա­կել, կրթել եւ պատ­րաս­տել ար­ժէ­քա­ւոր հայ պա­տա­նի­ներ բարձ­րա­գոյն վար­ժա­րա­նի:

Հա­զար ինն­հա­րիւր ութ­սու­նութ թուա­կա­նին Հա­յաս­տա­նի ահա­ւոր երկ­րա­շար­ժէն ան­մի­ջա­պէս ետք հրա­ժա­րե­լով իր տնօ­րէ­նու­հիի պաշ­տօ­նէն քաջ ու ան­վախ կը յա­ռա­ջա­նայ դէ­պի Հա­յաս­տան շա­րու­նա­կե­լու իր հո­գա­տա­րու­թեան գոր­ծե­րը այս ան­գամ Հա­յաս­տա­նի որբ ու ան­տէր մա­նուկ­նե­րուն: Քոյր Արուս­եա­կը այժմ վե­րա­դաս է Հայ Պօղոս­եան Տի­րա­մայր ու­սում­նա­կան կեդ­րո­նին զորս կը գտնուի Գիւմ­րի: Հա­զար ինն­հա­րիւր իննի­սուն մէկ թուա­կա­նին հինգ որբ աղ­ջիկ­ներ, տաս­նը­ութ տա­րե­կան, երբ կը մօ­տե­նան քոյր Արուս­եա­կին ան­կէ խնդրե­լով աշ­խա­տանք, Քոյր Արուս­եա­կը իր հար­ցու­փոր­ձե­րէն ետք, երբ կը հասկ­նայ աղ­ջիկ­նե­րուն ցա­ւա­լի լու­րե­րը, թէ անոնք ոչ ու­սում ու­նին եւ ոչ մէկ ձիրք կը քա­ջա­լե­րէ ու­սում­նա­կան կեդ­րո­նին շի­նել որ­բա­նոց մը: Եր­կու հա­զար տաս թուա­կա­նին ան կը հիմ­նէ Երի­տա­սար­դաց Զար­գա­ցու­մի Կեդ­րո­նը Գիւմրիի մէջ: Այս­պէս ան­գամ մը եւս Քոյր Արուս­եա­կը կը նուի­րէ ինք­զին­քը, իր ան­ձին ապա­հո­վու­թիւնը մէկ կողմ դնե­լով կը զո­հա­բեր­ուի որբ հայ մա­նուկ­նե­րուն: Ոգե­ւոր­ուած քոյր Արուս­եա­կի կա­տա­րած բո­լոր հո­գա­տա­րու­թիւն­նե­րով ես սկսած եմ մաս­նակ­ցիլ երի­տա­սար­դաց կազ­մա­կեր­պու­թիւն­նե­րուն հա­ւա­տա­լով, որ այս մի­ջոց­նե­րով կրնամ օգ­նել իմ հայ ժո­ղո­վուր­դիս:

ՊՐԱՅԸՆ ՏԱՄԸՐՕ

7-րդ Դա­սա­րան

Հայ Քոյ­րե­րու Վար­ժա­րան, Ֆի­լա­տելֆ­իա

Առա­ջին հան­դի­սա­ցած

Դա­րե­րէ իվեր եւ մին­չեւ այ­սօր, Հայ Կի­նը շատ կա­րե­ւոր եւ կեն­սա­կան դեր ու­նե­ցած է մեր ազ­գա­յին պատ­մու­թեան մէջ, եւ մա­նա­ւանդ Հայ ըն­տա­նի­քէն ներս:

Հայ Կի­նը եղած է միշտ ղե­կա­վար եւ քաջ, ինչ­պէս նա­եւ անձն­ուէր եւ իմաս­տուն մայր: Իմ կեան­քիս մէջ առա­ջին ար­ժա­նա­վա­յել կի­նը ոը կը մտա­ծեմ պատ­ուել որ­պէս “Տար­ուան Կի­նը“ ան­կաս­կած իմ մայրս է:

Մայրս ու­նե­ցած է ազ­գան­ուէր ծնող­ներ: Ան աւար­տած է Հայ­կա­կան երկ­րոր­դա­կան վար­ժա­րան: Փոքր տա­րի­քէս կը յի­շեմ միայն Հա­յե­րէն կը խօ­սէր իմ հետս եւ ամէն օր Հա­յե­րէն պատ­մու­թեան գիրք մը կը կար­դար ին­ծի: “Հա­յե­րէ­նը մեր մայր լե­զուն է, պէտք է որ լաւ խօ­սիս Հա­յե­րէ­նը տղաս“ ըսե­լով ին­ծի կը նստեց­նէր քո­վը եւ կը կար­դա­յինք: “Անգ­լե­րէ­նը ար­դէն պի­տի սոր­վիս, բայց Հա­յե­րէ­նը միայն ես եմ, որ քե­զի պի­տի սոր­վեց­նեմ“ կ՛ըսէր եւ ու­րախ ժպտուն դէմ­քով կը շա­րու­նա­կէր դարձ­նել պատ­կե­րա­զարդ էջե­րը:

Մայրս իմ առա­ջին Հա­յե­րէ­նի ու­սու­ցիչս է, ինչ­պէս նա­եւ ազ­գա­յին դաստ­ի­ա­րակս: Ան իմ մէջս արթն­ցու­ցած է հպար­տու­թեան զգա­ցու­մը ազ­գիս եւ Հա­յե­րէն լեզ­ուիս հան­դէպ: Հի­մա ար­դէն սի­րով կը յա­ճա­խեմ շա­բա­թօր­եայ Հայ­կա­կան վար­ժա­րանս:

Ես կը յու­սամ, որ ամէն Հայ մայր կը հե­տե­ւի մօրս օրի­նա­կին եւ կը սոր­վեց­նէ իր զա­ւակ­նե­րուն մեր գե­ղե­ցիկ Հա­յե­րէն լե­զուն եւ մշա­կոյ­թը, որ­պէս­զի մենք Հայ մնանք եւ հպարտ ըլ­լանք մեր ինք­նու­թեամբ:

Կ՛ող­ջու­նեմ քեզ իմ սի­րե­լի մայրս եւ շնոր­հա­կալ եմ, որ ին­ծի նուի­րե­ցիր թան­կա­գին Հա­յե­րէն Լե­զուն:

ՃՈՐՃ ՏՕՆՈՅԵԱՆ

8-րդ Դա­սա­րան

Մու­րատ Ազ­գա­յին Վար­ժա­րան, Փրո­վի­տենս

Երկ­րորդ հան­դի­սա­ցած

Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Կա­թո­ղի­կոս 2010 տա­րին, որ կը զու­գա­դի­պի ՀՕՄ–ի Հա­րիւ­րամ­եա­կին,

հռչա­կեց “Հայ Կնոջ Տա­րի“, նկա­տի ու­նե­նա­լով հայ կնոջ վե­րա­պահ­ուած կա­րե­ւոր դե­րը մեր ժո­ղո­վուր­դի կեան­քէն ներս: Այս առ­թիւ, եթէ ՀՕՄ–ը որո­շէ պատ­ուել “Տար­ուան Կի­նը“ ես կը խոր­հիմ որ Տիկ. Անա­հիտ Քի­պար­եա­նը այն ար­ժա­նի անձն է որ պէտք է պատ­ուենք քա­նի որ ան իր ըն­տա­նի­քին չափ կը սի­րէ նա­եւ մեր գա­ղու­թը ու հայ մա­նուկ­նե­րը:

Տիկ. Քի­պար­եա­նը ապ­րած է Րոտ Այ­լըն­տի մէջ իր ամ­բողջ կեան­քը: Ան հայ­կա­կան դպրոց սկսաւ յա­ճա­խել երբ եօ­թը տա­րե­կան էր: Ան Ս. Վար­դա­նանց Եկե­ղեց­ւոյ Մու­րատ Ազ­գա­յին Վար­ժա­րա­նի առա­ջին տար­ուայ աշա­կերտ էր: Երբ տաս­նի­նը տա­րե­կան էր, ան կի­րակ­նօր­եայ դպրո­ցին տե­սուչ եղաւ մեր եկե­ղեցի­ին մէջ: Նոյն ատեն ան Րոտ Այ­լընտ Գո­լէ­ճի աշա­կերտ էր, ու ` տա­րի­ներ յե­տոյ ան ստա­ցաւ վկա­յա­կա­նը ու­սուց­չա­կան ճիւ­ղին մէջ: Յե­տոյ ան յա­ճա­խեց Պոս­թոն Գո­լէ­ճը ու ան ստա­ցաւ իր Մա­գիստ­րո­սի վկա­յա­կա­նը որ­պէս դաստ­ի­ա­րակ: Տիկ. Քի­պար­եա­նը աշ­խա­տե­ցաւ որ­պէս ու­սու­ցիչ տար­բեր դպրոց­նե­րու մէջ: Ան երի­տա­սարդ հա­մալ­սա­րա­նի աշա­կերտ­նե­րուն կը սոր­վեց­նէր լաւ ու­սու­ցիչ ըլ­լա­լու գաղտ­նիք­նե­րը:

1990-ին Տիկ. Քի­պար­եա­նը հանգստ­եան կոչ­ուե­ցաւ իր գոր­ծէն ամե­րիկ­եան դպրո­ցին մէջ: Բայց քա­նի որ ան կը սի­րէր ու­սու­ցիչ ըլ­լա­լը, ան ըն­դու­նեց մեր հայ­կա­կան դպրո­ցին մէջ ու­սու­ցիչ­նե­րուն մար­զե­լու գոր­ծը: Այն­քան լաւ գործ ըրաւ որ ան եղաւ մեր տնօ­րէ­նու­հին ու ահա ար­դէն քսան տա­րի է որ ան գոր­ծը կ՛ընէ սի­րով ու զոհ­ուե­լով առանց դրա­մա­կան վճա­րու­մի: Ան իր տա­ղան­դը եւ ժա­մա­նա­կը մեծ ու­րա­խու­թեամբ նուի­րած է նոր սե­րուն­դին, որ մենք սոր­վինք մեր լե­զուն ու լաւ հայ դառ­նանք: Ճիշդ ասոր հա­մար Տիկ. Քի­պար­եա­նը պէտք է պատ­ուենք որ­պէս “Տար­ուան Հայ Կի­նը“:

 

ՅԱՐՈՒԹ ԹԱՇՃԵԱՆ

8-րդ Դա­սա­րան

Մու­րատ Ազ­գա­յին Վար­ժա­րան, Փրո­վի­տենս

Եր­րորդ Հան­դի­սա­ցած