ՀԱՒԱՏԱՐԻՄ ՄԵՐ ԱՍՏՈՒԾՈՅ… ՀԱՒԱՏԱՐԻՄ ՄԵՐ ԺՈՂՈՎՈՒՐԴԻՆ

0 0
Read Time:2 Minute, 24 Second

Հիւսիսային Ամերիկայի Արեւելեան Թեմի Առաջնորդ

Օշական Արքեպիսկոպոս Առաջնորդ Չօլոյեան

cilicia «Այս բոլորը մեր գլխուն եկան,
Եւ սակայն մենք քեզ չմոռցանք,
Չդրժեցինք քու ուխտդ» (Սղ 44,17)

Կեանքի դժուարութիւններու եւ տագնապներու մէջէն անցած ժողովուրդները կը հասկնան եւ ակամայ կ՚ընդունին, որ տառապանքն ու հալածանքը արարածներու հանդիպող պատահարներ են: Այս փորձառութիւնը անոնց մէջ կը կռանէ կեցուածք մը, որ տոկալ կու տայ մարդկային յարաբերութիւններու ամենէն դժնդակ պայմաններուն, կը դառնան մարդէն վեր՝ գերմարդ, միեւնոյն ատեն իրենց մէջ շաղախելով գերբնական գաղտնիքը՝ դիմանալու եւ վերապրելու:

Մեր Տիրոջ՝ Քրիստոսի Ծննդեան տօնի այս օրերուն, քրիստոնեայ աշխարհը ցնծութեան մէջ կը մոռնայ մտահոգութիւն ու ցաւ եւ կ՛ապրի յոյսին բերած ուրախութիւնը: Քրիստոնէական մեր հաւատքը մեզի կու գայ յայտարարելու թէ Աստուծոյ գերագոյն սէրը մարդկութեան յայտնուեցաւ Յիսուսի ծնունդով, միեւնոյն ատեն սիրոյ ընդմէջէն յայտնելով իր ողորմածութիւնը՝ հանդէպ ամբողջ մարդկութեան: Քրիստոսի ողորմած հպումը հաւատացեալին, մարդս կը լեցնէ իրեն հանդէպ կատարեալ հնազանդութեամբ, եւ ողորմածութիւնը առաւել կ՚արծարծէ հաւատացեալին սէրն ու վստահութիւնը:

Քրիստոսի մարդկութեան բերած փրկութեան ճամբան, եղա՛ւ նաեւ ճամբան մեր ժողովուրդին: Հակառակ դարերու նեղութեանց եւ հալածանքներուն, մեր հայրերը իրեն հետ կրեցին խաչը, քալեցին դէպի Գողգոթա, բազմիցս խաչուեցան, բայց ոչ մէկ ատեն դրժեցին մեր Աստուծոյ հետ կնքած իրենց ուխտը: Մեր հաւատարմութիւնը պահեցինք ու պայքարեցանք գոյատեւելու յոյսով, յարութեան հաւատքով: Եւ ապրեցանք, միշտ Քրիստոսի ծնունդի յիշատակին հետ տօնելու շարունակական վերյառնումը, ընձիւղումը եւ հզօրացումը մեր ժողովուրդին:

2014 տարուան Դեկտեմբեր ամսուան վերջին օրերուն ենք եւ մեր դիմաց կը բացուի 2015 թուականը:

Որքա՜ն պիտի փափաքէինք որ 2015 տարուան Քրիստոսի Ծննդեան բերած խաղաղութեան, սիրոյ եւ համերաշխութեան զգացումները անխառն ըլլային մեզի համար: Մեզի հետ խոր եւ արիւնոտ ցաւ մը շալկած կը տանինք ահաւասիկ հարիւր տարիներ եւ ամէն տարի յոյսի եւ կամքի պրկումով կ՚ապրինք յիշատակը եւ կտակը Ապրիլեան Ցեղասպանութեան միլիոնաւոր զոհերուն:

«Պիտի չմեռնիմ, այլ պիտի ապրիմ,
Եւ Տիրոջ գործերը պիտի պատմեմ» (Սղ 118.17)

Նահատակները հակառակ իրենց անագորոյն մահուան, չմեռան: Իրենց յետնորդները ապրեցան, որպէսզի պատմեն անոնց նահատակութեան ընդմէջէն ապրելու կամքը նոյն ժողովուրդին: Անոնց մահը ներշնչում եղաւ իրենց յաջորդներուն, եւ ահաւասիկ հարիւր տարի ետք մեր ապրելով, մեր գործերով կը պատմենք անոնց արեան նահատակութիւնը եւ կը վկայենք ապրելու մեր կամքին ու հաւատքին:

Նահատակութեամբ կեանք շահելու լաւագոյն երաշխիքը տեսանք Նոյեմբեր ամսուն ընթացքին, երբ Հայ Եկեղեցւոյ բոլոր եպիսկոպոսները, գլխաւորութեամբ Ամենայն Հայոց Հայրապետին՝ Գարեգին Բ. Կաթողիկոսին եւ Մեծի Տանն Կիլկիոյ Հայրապետին՝ Արամ Ա. Կաթողիկոսին, սրբադասման որոշում կայացուցին մեր հաւատաւոր ու բիւրաւոր նահատակներուն: (Սրբադասումի կարգը պիտի յայտարարուի յառաջիկայ Նահատակաց Տօնին): Այլեւս պիտի չաղօթենք իրենց անմեռ հոգիներուն համար, այլ պիտի խնդրենք, որ իրե՛նք ըլլան բարեխօսը մեր աղօթքներուն: Ահաւասիկ վկայութիւնը նահատակութեամբ կեանք շահելու հրաշքին:

Եւ այս պիտի ըլլայ մեր պարտքը եւ երգը, այնպէս ինչպէս Եբրայեցի ժողովուրդը տարագրութեան մէջ երգեց իր հայրենիքին կարօտով: Անհրաժեշտ է որ յայտարարենք, թէ Հայութիւնն ու Մայր Հայրենիքն են մեր նպատակակէտը եւ գագաթնակէտը:

«Օտար հողի վրայ՝
Ի՜նչպէս կրնանք Տիրոջ նուիրուած երգ երգել» (Սղ 137.4):

Կրնա՛նք, եթէ մեր Հայրենիքը դառնայ ամենօրեայ ապրում ու մղիչ ոյժ: Եթէ հայութիւնը դառնայ ամենօրեայ տագնապ: Եթէ մեր կեանքին նպատակը դառնայ մեր ազգին յաւերժութիւնը:

Քրիստոս ծնաւ եւ յայտնեցաւ: Թող վերածնի նաեւ մեր ժողովուրդը նոր յոյսերով ու նուաճումներով:

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles