ՀԱՐԻՒՐԱՄԵԱԿԻ ՄԸ ՄԱՆՐՔԱՂՔԵՆԻԱԿԱՆ ԹԱՓԱՀԱՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՒ ԽՕՍՔ ԱՆՈՆՑ ԴԷՄ

0 0
Read Time:3 Minute, 5 Second

balian1

Յ. Պալեան

Փետրուար 9, 2015

Այն օրէն ի վեր որ սկսանք խօսիլ եւ աղմկել ցեղասպանութեան եւ այժմ անոր հարիւրամեակի մասին, ամէն օր ես ինծի հարց կու տամ, թէ ի՞նչ կայ կեղեւին տակ:
Ի՞նչ ըրինք եւ ըսինք տարի մը առաջ, ի՞նչ պիտի ըսենք եւ ընենք տարի մը վերջ, ո՞ր յառաջխաղացքին համար:
Մին կ’ըսէ՝ ցեղասպանութեան ճանաչում: Ի՞նչ ընելու համար:
Ճանաչումներ եղան, եւ բազմաթիւ: Ազգին ի՞նչ բերին, բացի անհատական կամ համայնքային ինքնագոհութեան բաւարարութենէ: Լուսանկարներ: Մեծերու ձեռք թօթուելու բեմադրութիւններ:
Յայտարարութիւններ կը կարդանք, բայց ճանաչումներու տարազները խոշորացոյցի տակ չենք բռներ: Կը խօսուի ցեղասպանութեան մասին, կը գոհանանք:
Բայց տեղ մը կը խօսուի՞ բռնագրաւուած Արեւմտահայաստանի մասին, որուն տարածքը եղաւ այդ ոճիրի թատերաբեմը, որ Հայաստան է եւ հայու հայրենիք:
Թուրքիան կը քննադատէ հայկական սփիւռքը, որ իր նախաձեռնութիւններով կը խանգարէ Հայաստան-Թուրքիա յարաբերութիւնները:
Բայց զինք լսողները, հայերը, թուրքերը եւ աշխարհի բոլոր ժողովուրդները կը հարցնե՞ն, թէ ի՞նչ բան է հայկական սփիւռքը, ինչպէ՞ս ան գոյութիւն առած է, ինչո՞ւ: Ճանաչումներուն մէջ բառ չկայ այդ մասին:
Բարոյական մխիթարութենէ անդին անցա՞ծ են այդ ճանաչումները, յուզիչ-յուզող այդ մխիթարութենէն աւելիին մասին կը խօսի՞նք, ի՞նչ կ’ըսենք :
Այսինքն ոչ ոք կը խօսի հայրենահանման ոճիրին մասին, չեն ըսեր, թէ այդ հետեւանք է Արեւմտահայաստանի բռնագրաւման, երկիր՝ որ հայապատկան է, եւ կուշտերու համաձայնութեամբ որոշուած սահմաններու անխախտելիութիւնը (intangibilite des frontieres) ինչ կը վերաբերի բարոյականի եւ հայոց իրաւունքին նենգութիւն է:
Ոչ ոք կը խօսի հայրենահանման հետեւանքով վերապրողներու որպէս ազգի հատուած կարենալ տեւելու մասին: Ինչպէ՞ս տեւել, երբ անոնք ոչ հող ունին իրենց ոտքին տակ եւ ոչ մէկ իրապէս մնայուն պաշտպանութեան միջոց շրջապատի օտարացնող-օտարող ուժերուն դէմ:
Քանի մը տարիէ ի վեր որպէս քաղաքական իմաստութիւն-պահանջատիրութիւնը փոխարինուած է հատուցումով, այդպէս, առանձին, մերկ: Մեզմէ իւրաքանչիւրը ինք կը մեկնաբանէ այդ հատուցումը: Հայոց հայրենահանումը եւ հայրենազրկումը նսեմացնելու վտանգ հանդիսացող արտայայտութիւն մը:
Եթէ տոլարով կամ եւրոյով գնահատումը ըլլայ ցեղասպանութեան եւ հայրենահանման, ճանաչումներու ծիրէն ներս, թերեւս աստղաբաշխական գումար մը, փակելու համար հայկական հայրցի թղթածրարը, ո՞վ ինչպէս պիտի պատասխանէ:
Հարիւրամեակ. կ’ըսենք՝ ՅԻՇԵԼ, ՉՄՈՌՆԱԼ:
Երգահանդէսներ, հրատարակութիւններ, ճաշկերոյթներ՝ զօրակցութիւններ խնդրելու համար:
Այդ զօրակցութիւնները պիտի պատահի՞, որ ըսեն՝ ԲՌՆԱԳՐԱՒՈՒԱԾ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼ ՀԱՅ ԺՈՂՈՎՈՒՐԴԻՆ:
Նախ մենք պիտի չմոռնանք, որ այդ բռնագրաւեալ աշխարհը ՀԱՅԱՍՏԱՆ է, եւ հայութեան բարիք ցանկացող չեն բոլոր անոնք որ կ’իւրացնեն եւ կը կրկնեն ԹՈՒՐՔԻՈՅ ԱՐԵՒԵԼԵԱՆ ՆԱՀԱՆԳՆԵՐ կամ ԱՐԵՒԵԼԵԱՆ ԱՆԱՏՈԼՈՒ բացատրութիւնները:
Ո՞ւր գտնել հարիւրամեակին իսկական ազգային-քաղաքական ՈՐԱԿը, որուն համար պատասխանատու ենք հաւաքաբար, բայց մասնաւորաբար պատասխանատու են ղեկավարութիւնները, որոնք պէտք է դադրին ցեղասպանութիւն-ճենոսայտ-սոյքրըմ եւ ճանաչում-հատուցում հոլովելէ եւ խոնարհելէ:
Փոխանակ հսկայական գումարներ մսխելու ճաշկերոյթներու, ցոյցերու, պերճ սրահներու մէջ հանրաժողովներ կազմակերպելու, քաղաքական իմաստութիւն պիտի ըլլայ ԴԱՏԱՐԱՆ առաջնորդել ցեղասպանութիւն-հայրենահանում ոճիրէն օգտուողը, օգտուողները:
Միաժամանակ արգիլուած չէ խօսիլ ազատագրական պայքարի մասին, որ իրաւազրկուած ժողովուրդի ցասումը կ’արտայայտէ:
Այդպէս գրուած է եւ կը գրուի պատմութիւնը:
Պատմութեան աչքին ծիծաղելի եւ արգահատելի պիտի ըլլանք, եթէ հարիւրամեակը թաղային վարժարաններու ամավերջի մեծ կամ պզտիկ հանդէսներու բազմապատկումը ըլլայ, Հայաստանի հանրապետութենէն մինչեւ մոլորակի ծանօթ-անծանօթ վայրերը, ուր սպասման սենեակի մէջ ենք՝ այլ բան ըլլալու համար, այլ բան՝ ծագումով հայերու ամբոխ, որ կը հաւաքուի բարձրախօսներու աղմուկով գինովնալու եւ մաշած յանկերգներ լսելու՝ ծէսի մասնակցելու պէս:
Հարիւրամեակը պիտի ըլլա՞յ նաեւ սկիզբը մենք մեզի դէմ տանելիք յաղթանակին, որ զանգուածային հայրենադարձութիւնն է, բնակչութեամբ ծաղկումը Հայաստանի եւ ազատագրուած Արցախի: Տրամագծօրէն եւ բարոյապէս հակառակը աղէտ-արտագաղթի:
Այն ատեն խորք կ’ունենան ցեղասպանութեան ճանաչումը, հատուցումները, եւ Արեւմտահայաստանի վերադարձը հայ ժողովուրդին:
Այս հակաճառային հեռանկար կ’ըլլայ: Prospective: Իմաստուն քաղաքականութիւն:
Իսկ ազգային-քաղաքական իրաւ հեռանկարը կը ներշնչէ ազգային իրաւ որակ ունեցող ղեկավարութիւնը, Հայաստան եւ սփիւռք(ներ): Թերեւս նաեւ այստեղէն պէտք է սկսիլ, սկսած ըլլայինք, փոխանակ շաբաթավերջի զուարճութիւններով գոհ ըլլալու: Եւ ինքնագոհութեամբ տեղքայլ ընելու կամ հայկական պարերով սրահի փոշին բարձրացնելու:
Ինչո՞ւ չի խօսուիր այս մասին: Ինչո՞ւ չի բարձրաձայնուիր:
Եթէ դեռ հայ բանաստեղծներու խօսքով ներշնչուողներ կան, եթէ դեռ զանազան մակարդակներու վրայ հայ գիր-գրականութիւնը թանագարան չէ դրուած, լաւ է որ կարդանք Եղիշէ Չարենցի Ամբոխները խելագարուածը:

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles