ԿԵԴՐՈՆԱԿԱՆՑԻՆ ՀԻՒԱՆԴԱՆՈՑԻ ԱՆԿՈՂՆԻՆ ՄԷՋ ԱԼ Կ’ԸՆԴՎԶԻ…

0 0
Read Time:1 Minute, 51 Second

 

            Ապրիլ 1-ի կատակ չէ: Արմենակ հիւանդանոցէն հեռախօսեց: Ըսաւ, որ քանի մը օր պիտի պահեն զինք նեարդաբանական բաժինը, աւելցուց՝ նէօրոլռժի:

            Փութացի հիւանդանոց: Ուղեղային տագնապ ունեցեր էր, իր վիճակին մասին չխօսեցաւ: Յուզումով ըսաւ.

            – Մակա՛ր, ալ համոզուեցայ, չիք փրկութիւն ազգին հայոց:

            – Հիմա հանգիստ ըրէ՛: Երբ տուն դառնաս, կը խօսինք չիքի մասին:

            – Հիմա ալ կը խօսիմ, տուն դառնալէս ետք ալ:

            Կեդրոնականցին, իր խօսքը յաջորդ օրուան կը պահէ՞:

            – Ըսէ՛ ի՞նչ պատահեր է կրկին, ըսէ՛ առանց յուզուելու,- հարցուցի:

            – Մեր թաղի նպարավաճառ Դաւիթը, ծանօթ Տաւիտը, քաղաքականութեամբ կը զբաղի: Խելք կու տայ:

            – Ո՞վ խելք չի տար: Հայկական կեդրոն մը կամ ճաշարան մը գնա՛, խել-քաբաշխներու բանակի կը հանդիպիս:  Տաւիտ Միակը չէ: Դաւիթդ ի՞ նչ կ’ըսէ:

            – Կշիռքին առջեւ խճողուած տանտիկիններուն եւ թոշակառուներուն կ’ըսէր, որ եթէ կառուցողական (ե՞րբ սորվեր էր այդ բառը) գաղափարներ եւ առաջարկներ ունինք, յայտնենք Հայաստանի իշխանութիւններուն, չքննադատենք:

            – Չըսի՞ր, «ապրի՛ս Տաւիտ»:

            – Կը շարունակէր: Ինչո՞ւ կը խօսինք պարտութեան մասին: Հիմա ասոնք պատերազմի փորձ ունին, դաս առին: Նորերը այդ փորձը պիտի չունենան:

            – Խելօք մարդ է եղեր նպարավաճառդ:

            – Շատ խելօք: Կ’ըսէր, համերաշխութիւնը դրացիներուն հետ լաւ բան  է:  Մեզի համար ալ: Առեւտուր կ’ընենք: Մարդիկ կ’երթան կու գան: Հայերն ալ իրենց նախահայրերուն հայրենիքը կ’երթան կու գան: Արդէն Դաւիթին տունը Հայաստանէն կարեւոր մարդիկ կու գան, նախարարի պէս բաներ: Կինը եւ աղջիկը տարուան կէսը Հայաստան կը մնան, չիր, չամիչ, շարոց կը բերեն, կը ծախեն: Երեւելիներու պէտք չկայ յարաբերութիւններու սերտացման համար: Տաւիտ, կինը եւ դուստրը կը բաւեն:

            Հիւանդապահուհիներ եկան Արմենակի դաստակի, կուրծքի գործիքները քննելու: Առողջութիւն մաղթեցի, գացի գետնուղի, որ մութէն առաջ տուն հասնիմ:

            Մեթրոյի աղմուկին մէջ կը մտածէի Արմենակի «չիք փրկութիւն ազգին հայոց»ի մասին: Ինչպէ՞ս փրկել ազգ մը, որ բարենիշ կու տայ պարտուողին: Տեսակ-տեսակ շքանշաններ հնարող ազգը շքանշան մըն ալ կը ստեղծէ՞ պարտութեան ասպետներուն կործքերը զարդարելու համար:

            Ինչո՞ւ օգտակար չհամարել պարտութիւնը, վասն առեւտուրի՝ յաղթողին առջեւ կարմիր գորգ չփռել, վասն հայրերու հայրենիքը տուրիստ երթալ-գալու ազատութեան:

            Տաւիտ լաւ հիւպատոս կ’ըլլայ: Որո՞ւ յուշեմ այս միտքս:

            Ցուրտ էր: Տուն հասայ: Տաւիտէն գնուած կարմիր ոսպով ապուրին եւ անոր սոխրածին բոյրը զիս դիմաւորեց: Ոսպապուրն ալ հայրենասիրական յիշատակ է: Նորերը ֆրիդ կը նախընտրեն:

            Սամսոնայթներով եւ համակարգիչներով փրկարարներէն ետք, հերթը հասած է նապարավաճառ Դաւիթ-Տաւիտներուն եւ պարագաներուն իւրեանց:

            Զուր խօսք չէ Կեդրոնականցիին «չիք փրկութիւն ազգին հայոց»ը…

 

Մակար ի Գաղիա, 1 Ապրիլ 2022

           

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles