ԿԵԴՐՈՆԱԿԱՆՑԻՆ ԵՒ ՏԻՒՏԻՒԿԸ

0 0
Read Time:1 Minute, 54 Second

 

            Արմենակ ստիպեց, որ ուրբաթ օր, իրեն ընկերանամ ժողովի մը: Ըսաւ. «Երթանք տեսնենք, թէ ժողովախտէ տառապաողները ինչպէ՞ս ջուրէն կարագ պիտի հանեն»:

            Աւանդութիւնը յարգուեցաւ, ժամը 8-ին յայտարարուած ժողովը սկսաւ ժամը 9-ին: Ո՞վ չի գիտեր, որ նախ պէտք է ընթրել, հագուստ փոխել, որ ժողով մը ժամուն չի սկսիր: Միամիտներ ճշդապահութիւնը սկզբունք կը համարեն, երբ սկզբունքներ չկան: Երբ որոշուած ժամը անցնի անհանգստացող ինքնատիպներ սրահէն կը մեկնին:

            Ժողովը սկսաւ: Վարչութեան ատենապետը ներկաները հրաւիրեց նիստը վարելու համար նախագահ մը ընտրել: Իր հրաւէրը ինք լսեց, առաջարկեց պարոն Սամսոն Սամսոնեանը, նախորդ վարչութեան ատենապետը: Այսինքն՝ նոյն խումբէն խաղցող մը:  Ուրիշ անուն չառաջարկուեցաւ: Օրինակելի միասնութիւն:

            Սրահի ետեւը քանի մը երիտասարդներ կային: Արմենակ ուշադրութիւնս հրաւիրեց միջին տարիքի մարդու մը վրայ: Ըսաւ.

            – Ուշադրութիւն ըրէ՛: Քիչ ետք անպայման խօսք պիտի առնէ, ուրիշի ըսածին թեր կամ դէմ վարդապետական բաներ մը պիտի ըսէ: Անձնական կարծիք չունի: Կը խօսի եւ կ’ըսէ. «Ամբակումին ըսածը ճիշդ չէ, Ժան-Փիէրին ըսածը ճիշդ է»: Ինքնիրեն տուած է ժողովներու «սուլիչ», «տիւտիւկ» ըլլալու իրաւունք, իր ընկերներն ալ ընդունած են անոր «տիւտիւկ»-ային իրաւունքը:

            Հաշուետուութիւն: Ձեռնարկներ: Գոյացած գումար: Ծախսեր քաղաքապետի ընդունելութեան առիթով, եւ Հայաստանէն եկած հիւրին համար՝ հիւրանոց եւ այլ:

            Ներկաները կը յօրանջէին:

            Երիտասարդ մը խօսք առաւ եւ հարցուց.

            – Եթէ Հայաստանէն հիւր չունենայիք, ի՞նչ պիտի ըլլար ձեր գործունէութիւնը: Չզեկուցեցիք, թէ ի՞նչ ըրած էք հայ դպրոցին եւ գաղութին համար:

            Արմենակի նախատեսութիւնը չուշացաւ: «Տիւտիւկ»-ը ձայն խնդրեց.

            – Երիտասա՛րդ, դուն ճիշդ չես, իմ կարծիքով ատենապետի ըսածին պէս, ամէն բան Հայաստանի համար պէտք է ըլլայ:

            Երիտասարդը, առանց ձայն խնդրելու, գոչեց.

            – Ատենապետը իր ըսելիքը ըսաւ, ձեր կարծիքին պէտք չունի: Ամէն անգամ ուրիշի ճիշդին կամ սխալին մասին կը խօսիք, կ’ըսէք, իմ կարծիքով, եւ ուրիշի կարծիքին կ’արձագանգէք: Ժողովը թութակի պէտք չունի:

            Խլրտում: Ատենապետը հանդարտութեան կոչ ըրաւ: Արմենակ կողքէս ըսաւ.

            – Տեսա՞ր: Երիտասարդը ըսաւ «թութակ», ես միշտ մտածած եմ «տիւտիւկ»: Այսպէս են ժողովները: Գաղութային «նոմանքլաթուրա»: Վեց ամիս, տարի մը ետք, կրկին պիտի հաւաքուինք, «Հայաստանին օգնելու» կամ «Հայաստանէն հիւր ընդունած ըլլալու կամ ընդունելու» մասին պիտի խօսուի եւ տեսած երիտասարդներդ պիտի չգգան: Նորեր պիտի գան եւ նոյն բաները լսելէ ետք անոնք ալ պիտի չգան:

            Կեդրոնականցին երկար «օ՜հ»-ով մը բացագանչեց, եւ ապա.

            – «Տիւտիւկ»-ները մարած ջահով մեր ճամբան պիտի լուսաւորեն: Եւ պիտի յաջողին այդ քանի մը երիտասարդներէն ոմանց վարժեցնել տիրոջ ձայնը կրկնել, «տիւտիւկ» դարձնել:

            – Ի՞նչ ընել, Արմենա՛կ:

            – Այդ ալ դուն ըսէ՛, hարցո՛ւր գրոց-բրոց բարեկամներուդ:

 

Մակար ի Գաղիա, 26 յուլիս 2020

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles