ԽՈ­ՀԵՐ ԵՒ ԽՈՐՀՐ­ԴԱ­ԾՈՒ­ԹԻՒՆ­ՆԵՐ.- “ԶԻ ԱՍՏ­ՈՒԱԾ ԸՆԴ ՄԵԶ Է“

0 0
Read Time:6 Minute, 40 Second

P7  ԳԱՐԵԳԻՆ ՔԱՀԱՆԱՅ ՊԵՏՈՒՐԵԱՆ

Քրիս­տոն­եայ ան­հա­տը իր երկ­րա­ւոր կեան­քի ըն­թաց­քին մնա­յուն փնտռտու­քի եւ փոր­ձա­ռու­թեան ըն­թացք մըն է որ կ՛ու­նե­նայ: Աս­տու­ծոյ ներ­կա­յու­թիւնը զգա­լը իւ­րա­քան­չիւր քրիս­տոն­եա­յի կեան­քին մէջ հրա­մա­յա­կան մըն է, զոր կ՛ամ­բող­ջաց­նէ, կը լից­քա­ւո­րէ, կ՛ար­ժե­ւո­րէ ու կ՛իմաս­տա­ւո­րէ այդ կեան­քը: Ահա­ւա­սիկ տար­ուան այն ժա­մա­նա­կաշր­ջանն է, զոր Հայ եկե­ղեց­ւոյ եւ ընդ­հան­րա­պէս քրիս­տոն­եայ եկե­ղեց­ւոյ հա­մար սահ­ման­ուած է որ­պէս “Մեծ Պա­հոց“ շրջան, որ ըստ էու­թեան Վեց շա­բաթ­նե­րու վրայ կը տա­րած­ուի եւ Աւագ Շա­բաթն ալ հաշ­ուե­լով կը կազ­մէ Եօթ շա­բաթ­նե­րու շղթայ մը, որ այն­քան իմաս­տա­լից է եւ հո­գե­պա­րար, սա­կայն մի­եւ­նոյն ժա­մա­նակ այն­քան պա­տաս­խա­նա­տու:

Քրիս­տոն­եա­նե­րուս կեան­քը ճա­նա­պար­հոր­դու­թիւն մըն է` հո­գե­ւոր ճա­նա­պար­հոր­դու­թիւն, զոր կը նշա­նա­կէ հոգի­ով ապր­ուած կեանք, ինչ­պէս Պօ­ղոս Առաք­եալ զայն գե­ղեց­կօ­րէն կը բնո­րո­շէ Հռո­մա­յե­ցի­նե­րուն ուղ­ղած իր նա­մա­կի Ու­թե­րորդ (Ը) գլխուն մէջ:

Հո­գե­ւոր ճա­նա­պար­հոր­դու­թեան ըն­թաց­քի սնուն­դը աղօ­թա­կան կեանքն է, զոր Մեծ Պա­հոց շրջա­նի բա­նա­լին է: Աղօթ­քը կը կազ­մէ քրիս­տոն­եայ ան­հա­տին էու­թիւնը, անոր բա­ցա­կա­յու­թիւնը կ՛երաշ­խա­ւո­րէ ան­հա­տին ձա­խո­ղու­թիւնը եւ այդ ճա­նա­պար­հոր­դու­թեան անի­մաստ վախ­ճա­նը:

Եկե­ղեց­ւոյ հայ­րերն ու հայ­րա­պետ­նե­րը այն­քա՜ն գե­ղեց­կօ­րէն բնո­րո­շած են Պահ­քի իմաս­տը եւ այն­քա՜ն շեշ­տած անոր կա­րե­ւո­րու­թեան մա­սին, որուն ար­դիւն­քը եղած է այն գե­ղա­հունչ եւ հո­գե­ւով Աղօթք­ներն ու Շա­րա­կան­նե­րը, Մաղ­թանք­ներն ու Քա­րոզ­նե­րը, որոնք շաբթ­ուան մէջ կա­տա­րուող Արե­ւա­գա­լի եւ Հսկու­մի ժա­մեր­գու­թեանց ըն­թաց­քին կը կրկնենք, փոր­ձե­լով կեան­քի կո­չել եւ ան­մա­հաց­նել իւ­րա­քան­չիւր բառ եւ տող:

Եսա­յի մար­գա­րէն այս գե­ղե­ցիկ եր­գին բա­ռե­րով ու խոր­հուր­դով մեզ կը հրա­ւի­րէ մտա­ծե­լու թէ ինչ ըսել է “Զի Աստ­ուած ընդ մեզ է“ (Ես 8.9,11), որ կ՛եր­գենք իւ­րա­քան­չիւր Խա­ղա­ղա­կան Ժա­մեր­գու­թեան ըն­թաց­քին: “Աստ­ուած մե­զի հետ է“ հաս­տա­տումն ու իրո­ղու­թիւնը իս­կա­պէս որ երա­նա­կան վի­ճակ մըն է, զոր քրիս­տոն­եա­յին կը պար­գե­ւէ ամէն տե­սակ օրհ­նու­թիւն, ապա­հո­վու­թիւն եւ բա­րիք: Քրիս­տոն­եան, իր հո­գե­ւոր ճա­նա­պար­հոր­դու­թեան ըն­թաց­քին պէտք ու­նի մնա­յուն ապա­հո­վու­թեան ընդ­դէմ սայ­թա­քու­մի ու չա­րի­քի, ար­թուն հսկե­լով իր ան­ձին վրայ: Սա­կայն հաս­տա­տե­լով այս իրա­կա­նու­թիւնը, զոր Աս­տու­ծոյ ներ­կա­յու­թիւնն է մեր մէջ, հարց պէտք է տանք թէ ո՞ւր ենք մենք Աս­տու­ծոյ մօտ, որ­քա՞ն ար­ժէք կու տանք աստ­ուա­ծա­յին ներ­կա­յու­թեան, եւ ո՞ր­քա­նով կ՛ար­ժե­ւո­րենք այդ գան­ձը:

Այս հար­ցում­նե­րը իրենց պա­տաս­խա­նը կը գտնեն մա­նա­ւանդ Մեծ Պա­հոց շրջա­նին, երբ իւ­րա­քան­չիւր հա­ւա­տաց­եալ առի­թը կ՛ու­նե­նայ իր հոգ­ւոյ խո­րը թա­փան­ցե­լու եւ ինք- զինք հար­ցադ­րե­լու, թէ ո՞ւր է ինք որ­պէս Աս­տու­ծոյ սի­րե­լի զա­ւակ եւ որ­քա­նո՞վ կ՛ար­ժե­ւո­րէ քրիս­տո­նէ­ա­կան իր կո­չու­մը:

Իւ­րա­քան­չիւր Կի­րա­կի նուիր­ուած է յա­տուկ յի­շա­տա­կու­թեան մը, զոր վեր կ՛առ­նէ մարդ­կա­յին զա­նա­զան իրա­կա­նու­թիւն­ներ, իրա­դար­ձու­թիւն­ներ, թե­րու­թիւն­ներ ու փոր­ձու­թիւն­ներ: Ս. Եկե­ղե­ցին Աստ­ուա­ծաշն­չա­կան պատ­կեր­նե­րով կը հրա­ւի­րէ հա­ւա­տաց­եա­լը խորհր­դա­ծե­լու, աղօ­թե­լու, գի­տակ­ցե­լու, զղջա­լու եւ վե­րա­նո­րոգ հա­ւատ­քով շա­րու­նա­կե­լու հո­գե­ւոր ճա­նա­պար­հոր­դու­թիւնը դէ­պի լոյս Յա­րու­թիւն:

Մեծ Պա­հոց շրջա­նը լա­ւա­գոյն առիթն է նո­րոգ­ուե­լու, սրտերն ու հո­գինեը մաք­րե­լու, բիւ­րե­ղաց­նե­լու եւ լեց­նե­լու աղօթ­քով, առա­ւել առիթ մըն է մտքե­րը զար­դա­րե­լու եւ ջամ­բե­լու ճշմա­րիտ աստ­ուած­ագի­տու­թեամբ: Մեր նա­խա­հայ­րե­րը տէր կանգ­նե­ցան այս բարձ­րա­գոյն ար­ժէք­ներուն եւ մենք այ­սօր ազ­գո­վին մար­տահ­րա­ւէ­րի դի­մաց կը կանգ­նինք պաշտ­պա­նե­լու այս ան­գին ար­ժէք­նե­րը, հո­գե­ւոր սկզբունք­նե­րը, որոնք երաշ­խիքն են մեր հո­գե­ւոր առողջ սնուց­ման:          Առա­քե­լա­շունչ եւ դա­րա­ւոր օրհն­եալ մեր հո­ղե­րէն բռնի ու ակա­մայ զրկուե­լով, հայ ժո­ղո­վուր­դը իր հետ փո­խադ­րեց իր դա­րա­ւոր հա­ւատքն ու ար­ժէք­նե­րը ամէն տեղ որ գնաց, հաս­նե­լով մին­չեւ հե­ռա­ւոր ծայ­րա­մա­սե­րը աշ­խար­հի: Հա­ւատ­քի մեր կեդ­րոն­նե­րը, եկե­ղե­ցի­ներն ու վան­քե­րը քանդ­ուե­ցան չա­րին ձեռ­քով, սա­կայն հո­գե­ւոր ու ազ­գա­յին ար­ժէք­նե­րը մնա­ցին իւ­րա­քան­չիւր հա­յու հոգի­ին, սրտին ու մտքին մէջ:

Աղօ­թա­բոյր վան­քե­րը, որոնք հո­գե­ւոր գի­տու­թիւն կը ջամ­բէ­ին, հրկիզ­ուե­ցան անո­ղոք չա­րին ձեռ­քով, սա­կայն Քրիս­տո­սի սէ­րը իր կրա­կով մաք­րեց ու զօ­րա­ցուց մեր ժո­ղո­վուր­դի զա­ւակ­նե­րուն սրտե­րը եւ վե­րա­շի­նե­ցինք մեր հա­ւատ­քի ու գի­տու­թեան կեդ­րոն­նե­րը աշ­խար­հի չորս ծա­գե­րուն:

Սիւ­նե­ցի­նե­րու, Նա­րե­կա­ցի­նե­րու,Ան­ձե­ւա­ցի­նե­րու, Շնոր­հա­լի­նե­րու, Տա­թե­ւա­ցի­նե­րու եւ այլ իմաս­տուն գրիչ­նե­րու գոր­ծե­րը, այդ վան­քե­րուն ու հա­մալ­սա­րան­նե­րուն մէջ հո­գի առին եւ սրբա­տար մատ­եան­նե­րու վե­րած­ուե­ցան, այո՛ այ­սօր այդ կեդ­րոն­նե­րը աւե­րակ­ներ են, սա­կայն այդ մա­տե­նագ­րու­թիւն­նե­րը մեր հետ մնա­ցին ու եղան ամուր վա­հան, պաշտ­պա­նե­լու մեզ ընդ­դէմ ոչն­չաց­ման: Ուս­տի այ­սօր հայ հա­ւա­տաց­եա­լը հրա­ւիր­ուած է այդ ոգի­ով շա­րու­նա­կե­լու իր հո­գե­ւոր ճա­նա­պար­հոր­դու­թիւնը, զոր հիմն­ուած է նախն­եաց հա­ւատ­քին, կամ­քին ու գոր­ծին վրայ:

Կրկնե­լով Մար­գա­րէ­ին բառեը վստահ ըլ­լանք թէ “Զի Աստ­ուած ընդ մեզ“ եւ շա­րու­նա­կենք հո­գե­ւոր մեր ճա­նա­պար­հոր­դու­թիւնը:

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post ՇԻՖ ԵՒ ՓԱԼՈՆ ԿԸ ՇՆՈՐ­ՀԱ­ՒՈ­ՐԵՆ ԱՐ­ՑԱԽ­ԵԱՆ ՇԱՐԺ­ՄԱՆ 25-ԱՄ­ԵԱ­ԿԸ
Next post ԼԻԹ­ՈՒԱՆ­ԻՈՅ ԽՈՐՀՐ­ԴԱ­ՐԱ­ՆԷՆ ՆԵՐՍ ՀՌՉԱԿԱԳԻՐ` Ի ՆՊԱՍՏ ԱՐ­ՑԱ­ԽԻ

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles