ԱՐԴԱՐՈՒԹԵԱՆ ԱՐԵԳԱԿԻՆ ԱՒԵՏԻՍԸ

»Ո¯վ Ար­դա­րու­թեան Արե­գակ, Հօր­մէն ծա­գե­ցար արա­րած­նե­րը լու­սա­ւո­րե­լու հա­մար:

Տէ°ր, փառք քե­զի«:

Շա­րա­կա­նա­գի­րը մեր Տէ­րը Յի­սուս Քրիս­տո­սը կը բնո­րո­շէ որ­պէս Ար­դա­րու­թեան Արե­գակ, որ իր ծնուն­դով կու գայ լու­սա­ւո­րե­լու հա­մայն մարդ­կու­թիւնը աստ­ուա­ծա­յին իր ճա­ռա­գայ­թու­մով: Այդ լոյ­սը կու գայ թա­փան­ցե­լու իւ­րա­քան­չիւր քրիս­տոն­եա­յի հոգի­ին, սրտին ու մտքին մէջ, զայն դարձ­նե­լու հա­մար առա­ւել հա­ւա­տաց­եալ, առա­ւել բա­րե­գործ եւ առա­ւել ար­դա­րա­խոհ իր մտա­ծում­նե­րուն եւ արարք­նե­րուն մէջ: Ար­դա­րու­թեան Արե­գա­կը, ար­դա­րու­թեան նման, որ­պէս յա­ւի­տե­նա­կան ճշմար­տու­թիւն, Աս­տու­ծոյ ներ­կա­յու­թիւնն է մեր մէջ եւ մարդ­կու­թեան մի­ջեւ, միայն հոն իր կամ­քը տես­նե­լու եւ գոր­ծադ­րե­լու հա­մար:

Տօ­նա­կան օրե­րու նա­խօր­եա­կին, երբ բազ­մա­զան ու այ­լա­զան մտա­ծում­ներ ու հո­գեր կու գան մե­զի, գե­ղեց­կա­գոյն արար­քը որ կրնանք ընել, պահ մը ամ­փոփ­ուիլն է մենք մեր ան­ձին մէջ, մեր ամ­բող­ջու­թիւնը տես­նե­լու Յի­սու­սի ներ­կա­յու­թեան եւ Յի­սու­սի հետ, որ­պէս­զի իր ծնուն­դով մե­զի բե­րած իր լոյ­սը եր­բեք չա­ղօ­տի եւ չխա­ւա­րի մեր մէջ:

Այդ լոյ­սը կու գայ.

1.- Մեր հոգի­ին: Որ­քա¯ն բախ­տա­ւոր ենք մենք, որ ծնած ենք որ­պէս քրիս­տոն­եայ անձ եւ ազգ: Աս­տու­ծոյ լոյ­սը ամէնէն առաջ ծա­գե­ցաւ մեր մէջ, մեզ խա­ւա­րէն լոյ­սի, ան­գի­տու­թե­նէն գի­տու­թեան եւ մահ­ուը­նէ կեան­քի առաջ­նոր­դե­լով: Անի­կա ազն­ուա­ցուց մեր հո­գին, բա­ցաւ ու լու­սա­ւո­րեց մեր հոգիի աչ­քե­րը, եւ մարդ­կու­թեան հան­դէպ իր սի­րով մե­զի նման եղաւ, որ­պէս­զի մենք ալ իրեն նման ըլ­լանք: Ջինջ ու մա­քուր հո­գին բնա­կա­րանն է Աս­տու­ծոյ, ուր միայն բա­րու­թիւն ու սէր կայ, ուր մենք զմեզ կը գտնենք Աս­տու­ծոյ դէմ յան­դի­ման, աղօթ­քի, զո­հա­բե­րու­թեան եւ նուի­րու­մի զգա­ցում­նե­րով:

Քրիս­տո­սի լոյ­սը կու­գայ

2.- Մեր սրտին: Քրիս­տո­սի ծնուն­դով հրեշ­տակ­նե­րը մար­դի­կը իրա­րու հետ հա­ճու­թեամբ ապ­րե­լու աւե­տի­սը տուին – »ի մար­դիկ հա­ճու­թիւն«: Մէկ խօս­քով, մարդ­կու­թիւնը իրա­րու եղ­բայր եւ քոյր դար­ձուց, Աս­տու­ծոյ ըն­տա­նիք, ուր փո­խա­դարձ սէ­րը, յար­գան­քը, զո­հո­ղու­թիւնը եւ ներ­դաշ­նակ կեան­քը բա­ցար­ձակ նուի­րա­կան կա­ցու­թիւն է: Մար­դոց իրա­րու կապ­ուա­ծու­թիւնը եւ իրա­րու հան­դէպ նուի­րու­մը զուտ տե­սա­կան վի­ճակ չէ, իրա­րու հետ հա­ճու­թեամբ ապ­րի­լը ճահ­ճա­ցող ու կա­յա­կան կա­ցու­թիւն չէ, այլ մղում մը, ու­ժեղ զսպա­նա­կում մը իրա­րու օգ­նե­լու, ցա­ւա­կից ըլ­լա­լու, մխի­թա­րե­լու, մէկզ­մէկ բարձ­րաց­նե­լու, ու­րի­շին յա­ջո­ղու­թեամբ ու­րա­խա­նա­լու, կա­րօտ­եա­լին անհ­րա­ժեշ­տը հո­գա­լու եւ ստեղ­ծե­լու այն­պի­սի մթնո­լորտ ու աշ­խարհ, ուր չի տի­րեր մարդ­կա­յին օրէնք ու բռնու­թիւն, այլ կը տի­րէ Աս­տու­ծոյ կամ­քը, մար­դոց եղ­բայ­րու­թիւնը եւ Քրիս­տոս Արե­գա­կին ար­դա­րու­թիւնը: »Երա­նի¯ անոնց որ ար­դա­րու­թեան քաղցն ու ծա­րա­ւը ու­նին, որով­հե­տեւ անոնք պի­տի յա­գե­նան« (Մտ 5.6): Այդ ար­դա­րու­թիւնը մար­դոց հա­ւա­սա­րու­թիւնն է իրա­րու հետ, որուն բա­ցա­կա­յու­թեան ագա­հու­թիւնը կը ստեղ­ծէ ան­տե­սում, հպար­տու­թիւն, զրկանք եւ ըն­չա­քաղ­ցու­թիւն:

Ար­դա­րու­թեան Արե­գա­կը կու գայ

3.- Մեր մտքին: Երբ հո­գին լու­սա­ւոր­ուած է եւ սրտին ճամ­բով Աս­տու­ծոյ ներ­կա­յու­թիւնը կը բե­րէ մար­դոց մի­ջեւ, երբ Քրիս­տո­սը կը դառ­նայ մեր ճամ­բան ու վախ­ճա­նը, այն ատեն պահն է միտ­քը գոր­ծա­ծե­լու եւ Արե­գա­կին ար­դա­րու­թիւնը հաս­տա­տե­լու: Ար­դար կեանք մը ապ­րի­լը քրիս­տոն­եա­յին պար­տա­կա­նու­թիւնն է: Ար­դա­րու­թեան ցան­կու­թիւնը եւ տա­րա­ծու­մը մեր կո­չումն է, ուր զրկան­քը կը վե­րա­նայ եւ իրա­ւուն­քը կը հաս­տատ­ուի: Իրա­ւունք մը որ տրուած է բո­լոր ան­հատ­նե­րուն, իրա­ւունք մը որ կը վա­յե­լէ ամէն ազգ, որ­պէս­զի »լռեն պա­տե­րազմ­նե­րը եւ դադ­րին թշնա­մի­նե­րու յար­ձա­կում­նե­րը« (Ժա­մա­գիրք):

Որ­պէս Հայ եկե­ղեց­ւոյ զա­ւակ­ներ եւ Հայ ժո­ղո­վուր­դի ժա­ռան­գորդ­ներ, ար­դա­րու­թեան մեր տեն­չը մեր հա­ւատ­քին չափ զօ­րա­ւոր է եւ իրա­կան: Ար­դա­րու­թիւնը մեր իրա­ւունքն է, որուն ձեռք­բե­րու­մին հա­մար չենք մե­ղան­չած, որուն տի­րա­ցու­մին հա­մար եր­բեք չենք տկա­րա­ցած: Այո, անոր »քաղցն ու ծա­րա­ւը« միշտ ու­նե­ցած ենք, հա­ւա­տա­լով որ ի վեր­ջոյ պի­տի յա­գե­նանք: Ցե­ղաս­պա­նու­թե­նէն վե­րապ­րած եւ վե­րա­կանգ­նած որ­պէս դա­սա­կան Սփիւռք, մեր բա­րե­պաշ­տու­թեան եւ աղօթք­նե­րուն մաս կազ­մե­ցին մեր նա­հա­տակ­նե­րուն իրա­ւուն­քը եւ թա­փած արիւ­նին ու կտա­կին նուի­րա­կա­նու­թիւնը: 2009 տար­ուան Ապ­րիլ եւ Սեպ­տեմ­բեր ամիս­նե­րուն Հայ­րե­նի մեր պե­տու­թեան բա­րի ցան­կու­թիւնը բնաւ պի­տի չու­զէ­ինք որ սնան­կա­նար ար­դա­րու­թեան մեր պա­հան­ջա­տի­րու­թեան դի­մաց: Հա­յուն պե­տու­թեան պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րը բնաւ պի­տի չու­զէ­ինք որ դիւա­նա­գի­տու­թիւնը եւ քա­ղա­քա­կա­նու­թիւնը վեր դա­սէ­ին յա­ւի­տե­նա­կան առա­քի­նու­թիւն­նե­րէ եւ յատ­կա­պէս ար­դա­րու­թե­նէն եւ անոր բե­րած հա­տու­ցու­մէն: Բնաւ պի­տի չու­զէ­ինք տես­նել տա­րա­կար­ծու­թիւն ցե­ղաս­պա­նու­թեան զոհ դար­ձած Սփիւռ­քին եւ մեր սնու­ցիչ օր­րա­նին՝ Հա­յաս­տա­նի մի­ջեւ, հա­ւա­տա­լով որ հայ­րե­նի­քը բո­լո­րիս հայ­րե­նիքն է եւ հայ­րե­նի պե­տու­թիւնը՝ մեր պե­տու­թիւնը: Ապա­գա­յի մեր կեան­քի բա­րօ­րու­թիւնը պէտք է կերտ­ուի անց­եա­լի զո­հո­ղու­թեանց եւ նա­հա­տակ­նե­րու իրա­ւունք­նե­րուն հա­տուց­ման վրայ, որ­պէս­զի շա­րու­նա­կենք ապ­րիլ ու պայ­քա­րիլ ան­մեռ յոյ­սով, ան­մառ լոյ­սով:

Նոր Տար­ուան եւ Սուրբ Ծննդեան տօ­նե­րու սե­մին, ան­մառ ու յա­ւի­տե­նա­կան Ար­դա­րու­թեան Արե­գա­կը թող պայ­ծա­ռաց­նէ մեր հո­գին, սիրտն ու միտ­քը, որ­պէս­զի ու­րա­խու­թեամբ դի­մա­ւո­րենք մեր Աս­տու­ծոյն եւ Տի­րոջ Յի­սուս Քրիս­տո­սի ծնուն­դը եւ յաղ­թա­նա­կի աւե­տի­սը:

Ո¯վ Ար­դա­րու­թեան Արե­գակ, փառք քե­զի:

Քրիս­տոս ծնաւ եւ յայտ­նե­ցաւ, մեր բո­լո­րին մեծ աւե­տիս:

 ՕՇԱ­ԿԱՆ ԱՐ­ՔԵ­ՊԻՍ­ԿՈ­ՊՈՍ
Առաջ­նորդ Ամե­րի­կա­յի Արե­ւել­եան Թե­մին

Սուրբ Ծնունդ, 2010