ԱՌԱՋԻՆ ԱՅՑԵԼՈՒԹԻՒՆ…

0 0
Read Time:11 Minute, 21 Second

p12-13d

Անի Փանոսեան-Մուրատեան

Ծ.Խ.- Ստորեւ, լոյս կ՛ընծայենք այս հետաքրքրական յօդուածը, որ երկարաշունչ ըլլալով կը հրատարակուի երկու մասով: Անձնական փորձառութիւններով, իւրայատուկ նկարագրութեամբ, յիշատակելի զրոյցներով այս գրութիւնը կը խօսի հայորդիի սրտին: Ապրումներ, դէպքեր ու դէտեր որոնք ապրած ենք ու կ՛ապրինք, սակայն չենք յանձնած թուղթին:

Հայաստան պիտի այցելենք առաջին անգամ ըլլալով։ Չեմ հաւատար ինչպէ՞ս այսքան յետաձգած ենք այցելութիւնը մը, որուն մասին ամբողջ կեանքերնիս երազած ենք։
Լուրը փոխանցեցինք մեր զաւակներուն։ Ըսինք՝ շատ տարբեր փորձառութիւն մը պիտի ըլլայ այս։ Հոն ամէն մարդ հայերէն կը խօսի, օտար պիտի չզգանք բնաւ եւայլն։
– Բայց ես կը կարծէի որ մենք արդէն Հայաստան այցելած ենք, ըսաւ աղջիկս։
– Ես եւ հայրդ տակաւին չենք այցելած Հայաստան, դուն ինչպէ՞ս տեսած կրնաս ըլլալ։
– Բայց մա՜մ, ես վստա՛հ եմ որ Հայաստան գացած եմ, կրկնեց ան այնպիսի վստահութեամբ մը, որ վայրկեան մը ինծի կասկածի ենթարկեց մտածելու, թէ արդեօ՞ք նախկին կենաքի մը դէպքերը կը վերյիշէ, ինչպէս ոմանք կը հաւատան որ պզտիկները կրնան այդպիսի կեանք մը ունեցած ըլլալ։ Բայց անշուշտ ես այս տեսակէտին հաւատացող մը չըլլալով, հարցուցի։
– Ի՞նչը քեզի կարծել կու տայ որ Հայաստան գացած ես։ Ի՞նչ կը յիշես։
– Կը յիշեմ, ինչպէս բոլոր դրացիները հայ էին ու հայերէն կը խօսէին։ Կը յիշեմ, ինչպէս փողոցի ցուցափեղկերուն վրայ հայերէն գրուած էր։ Կը յիշեմ, ինչպէս մեծ մամային հետ հայ նպարավաճառէն գնում կ՚ընէինք…
– Հա՜, միաբերան պոռացինք ես եւ մայրս։ Այդ Հայաստան չէ՜, Հալէպ այցելութիւննիս է որ կը յիշես։
– Իրաւունք ունիս, Հալէպն ալ պզտիկ Հայաստան մըն է։ Է՜ր… հազիւ յուզումը զսպելով ըսաւ մայրս, որ քանի մը ամիս առաջ Սուրիոյ պատերազմէն ճողոպրած ու մեր մօտ հասած էր։ Հայրենիք այցելելու հրճուանքը քիչ մը մխիթարութիւն բերած էր փախստականի իր հոգիին, որ տակաւին չէր թօթափած անակնկալ պատերազմին ու կորուստներուն պատճառած ցնցումները։ Ասոր վրայ կ՚աւելնար Հայաստան ապաստանած զաւակները եւ թոռները տեսնելու բերկրանքը։ Ինք ամէնէն անհամբերը դարձած էր։ Շատ ուրախ էի որ հետերնիս պիտի գար այս այցելութեան։ Ամբողջ կեանքին ընթացքին, առանց Հայաստանը տեսած ըլլալու, վերացական Հայաստան մը ստեղծած էր մեր տան մէջ։ Իրեն համար լաւ զաւակ դաստիարակելը հաւասար եղած էր մեզ հայ մեծցնելուն։ Մինչ հայրս հայ գիր ու գիրքի հանդէպ մեր մէջ սէր ստեղծողն էր, երաժշտական բաժինը մօրս ոչ- պաշտօնական մասնագիտութիւնն էր։ Կենդանի երգարան մըն էր։ Չկար հայերէն երգ մը, որուն ծանօթ չըլլար ու ծայրէ ծայր բառերը չգիտնար, նոյնիսկ ամէնաքիչ լսուած տուները գիտէր։ Եւ այս բոլորը՝ այն օրերուն, երբ հայերէն երգ լսելու միջոցները շատ սահմանափակ էին։ Խորքին մէջ ես ամէնէն շատ հայերէն երգ լսած եմ մօրս կատարողութեամբ։ Շէնքին Լուսիկ Քոչեանն էր, ինչպէս զինք կ՚անուանէին դրացիները, որոնք նոյնքան հաճոյքով կը լսէին իր մեցցօ սոփրանօ ձայնը խոհանոցէն, պնակ լուացած ատեն, կամ բաղնիքէն, լուացքի օրերուն։ Իսկ աշնան պաշարի ժամանակ, երբ անանուխ կը լուար ու կը չորցնէր կամ պանիր կը խաշէր, լոլիկի ջուր կը շինէր, այն ատեն ամբողջ համերգ մը կը ներկայացնէր։ Երբեմն դրացիները իրենց տրամադրութեան համեմատ երգի առաջարկներ կը ներկայացնէին իրեն ըսելով. «Ալի՛ս, այսօր երազիս մէջ հանգուցեալ մայրս տեսայ։ Ի՛նչ կ՚ըլլայ, մէկ հատ «միայն թէ մայրս վիշտս չիմանա»ն երգէ»։ Առաջարկը այդ վայրկեանին կը մերժուէր։ Ուրիշի դիմաց երգելու համարձակութիւնը չունէր մամաս։ Բայց երբ դրացին տուն վերադառնար, քանի մը օրուան ընթացքին անպայման կը լսէր իր ուզած երգը։
Որպէսզի Հայաստան այցելելու բերկրանքը առաւելագոյնը վայելենք, ես, մայրս եւ զաւակներս երկու շաբաթ առաջ պիտի ճամբորդենք, որմէ ետք ամուսինս պիտի միանայ մեզի։
Թռիչքնիս Նիւ Եորքէն է։ Նիւ Եորք երթալը միշտ աննախատեսելի բաներու դիմաց կրնայ դնել քեզ, մանաւանդ երբ կը ճամբորդես։ Ուշացումներ, խճողում, ճամբաներու փակում՝ նորոգութեան կամ արկածի պատճառով։ Հետեւաբար կ՚որոշենք կանուխ ճամբայ ելլել։ Իրապէս ալ, մէկ ժամուան ճամբան կը հասնինք երեք ժամէն։ Բայց դեռ բաւական ժամանակ ունինք։
Շարքի կը մտնենք պայուսակները յանձնելու եւ անցագիրներու քննութենէն անցնելու։
Մէկ-մէկ կը յանձնեմ պայուսակները, որոնց քանակը եւ չափը շատ բան կ՚ըսեն մեր հայութեան մասին։ Թէեւ մենք միակը չենք։ Մեզմէ գէշերն ալ տեսած եմ։ Մարդիկ, որոնք ամէն տեսակ բան շալկած կ՚ըլլան հետերնին՝ խաղալիք, զարդեղէն, ուտելիք, կ՚ըսես ուրիշ մոլորակ մը պիտի երթան, ուր ասոնցմէ ոչ մէկը կայ։
– Անցագիրնե՛րը, հաճիս։ Քանի՞ հոգի են ճամբորդողները, կանչեց երկար եղունգները դէպի ինծի ուղղող պաշտօնեան։
– Հինգ, ըսի ու իրեն երկարեցի անցագիրները։ Չորսը՝ ամերիկեան, մէկը սուրիական անցագիր է։
Սուրիականը մէկ կողմ դնելով, սկսաւ ստուգել մնացեալը։
Վարժուած ենք։ Միշտ սուրիական անցագիրը վերջինը կը պահեն, որ յատուկ ուշադրութեան ու «յարգանքի» արժանացնեն զայն։ Սեպտեմբեր Տասնմէկի նուէրն է աս սուրիացիներուն (եւ բնաւ կապ չունի Սուրիոյ ներկայ պատերազմին հետ) , թէեւ մինչեւ հիմա չեմ հասկցած այս պատիժին նպատակը, երբ այդ խափանարարական արարքին ոչ մէկ սուրիացի մասնակցած էր։ (Գիտեմ, աս խօսքիս վրան քաղաքական մարգարէները պիտի ըսեն «հապա՜, ա՛յն ատենէն կը ծրագրուէր Սուրիոյ վրայ համաշխարհային այս դաւը»)։

Պաշտօնեան մէկ մէկ նայեցաւ մեր անցագիրներուն՝ անուն, նկար ստուգելէ ետք անցնելով յաջորդին։ Երբ կարգը եկաւ մօրս անցագիրին, էջերը բաւական պրպտելէ ետք հարցուց։
– Այս սուրիական անցագրին տէրը ո՞վ է։
– Մայրս է։ Անգլերէն չի խօսիր, ես կրնամ թարգմանել եթէ հարցում մը ունիք։
– Հարցում չունիմ, վիզան կը փնտռեմ։ Չեմ տեսներ հոս։ Գտիր եւ ինծի տուր։
– Վիզա՞, ի՞նչ վիզա։ Ոչ մէկս վիզա առած ենք։ Հայաստան ճամբորդելու համար վիզայի կարիք չկայ։
-Գիտելիքներդ ամբողջական չեն, տիկի՛ն։ Բոլորդ ալ վիզայի պէտք ունիք, մէկ տարբերութեամբ, որ Ամերիկայի քաղաքացիները կրնան Հայաստանի օդակայանէն ստանալ իրենց վիզաները, մինչ սուրիական քաղաքացին չի կրնար օդանաւ բարձրանալ առանց վիզայի։ Պէտք էր Հայաստանի դեսպանատունէն վիզա ստանար հոս գալերնէդ առաջ։

Աս ի՜նչ բան էր։ Հայաստան երթալու համար վիզա՞, կը մտածեմ։ Բնաւ միտքերնէս չէր անցած։ Կ՚ամչնամ ես իմ միամտութենէս։ Պայուսակ ու տոմսակ առնելով օդակայան ելած ենք, աշխարհի միւս կողմը ճամբորդելու համար։ Շա՛տ ռոմանթիկ մարդիկ ենք, շա՛տ։ Հապա՜, հայրենիք պիտի երթանք։ Հիմա եկուր աս ռուսա-ամերիկացիին հասկցուր, որ Հայաստանը քու հայրենիքդ է, որուն ո՛չ քաղաքացիութիւնը ունիս, ո՛չ ալ անցագիրը։

– Մայրդ օդանաւ պիտի չբարձրանայ։ Կ՚ուզես որ իր պայուսակները ե՞տ դարձնեմ որպէսզի հետը տուն տանի, թէ՞ կ՚ուզես հետդ տանիլ զանոնք։ Կէս վայրկեան ունիս որոշում առնելու։
Լաւ որ մամաս չհասկցաւ խօսածը, կ՚ըսեմ մտովի։

– Մեծ մամա՜, քեզի պիտի չձգեն որ օդանաւ ելլես, կը ճչայ աղջիկս։
Մայրս ապշահար երեսիս կը նայի։ Կը բացատրեմ եղելութիւնը։
– Իրեն չըսի՞ր որ հայ եմ, վրդովմունքը զսպելով կը հարցնէ մայրս։
– Մա՛մ, արժէք չունի հայ ըլլալդ, չեն հասկնար ալ։ Իրենց համար դուն միայն սուրիացի ես։
– Մեղա՜յ, խե՞նթ է ի՞նչ է աս աղջիկը։ Մականունիս ետեւի «եա՞ն»ն ալ չի տեսներ։

– Տիկի՛ն, մօրդ պայուսակը…ի՞նչ որոշեցիր։
– Մի՛ դարձնէք։ Ղրկեցէ՛ք օդանաւ, գրեթէ առանց մտածելու կ՚ըսեմ։Արդեօք եթէ դեսպանատուն կապուինք, կրնա՞յ այս հարցը լուծուիլ։

– Տիկի՛ն, նայեցէ՛ք համակարգիչիս վրայ այն երկիրները, որոնց քաղաքացիները անցագրի պէտք ունին։ Սուրիան անոնցմէ մէկն է։ Մի՛ յուսաք որ ես մէկու մը հեռաձայնեմ։ Նայեցէք ետեւնիդ որքան մարդ հաւաքուած կարգ կը սպասէ։ Դուք որու որ ուզէք կրնաք հեռաձայնել։ Մայրդ չի կրնար օդանաւ բարձրանալ, նոյնիսկ եթէ դեսպանին հետ խօսիս։

Վստահ օդակայաններու մէջ հանդիպած էք պաշտօնեաներու, որոնք չհաւատալով իրենց իրագործումին, իրենց պաշտօնը կը շփոթեն օդաչուին,…չէ՜, ի՛նչ օդաչուին, դեսպանի՛ն հետ։ Քեզի զգացնել կու տան, որ ամբողջ ճամբորդութիւնդ կախեալ է իրենց քմահաճոյքէն։ Մէկ կողմ դնելով իրաւական վիճակը, որ բոլորովին արդարացի էր, յայտնի էր որ այս աղջիկը այդ հաճոյքը կը վայելէր։

Բոլորս մէկ կողմ քաշուեցանք ու անմիջապէս հեռաձայնիս վրայէն փնտռեցի Ուաշինկթընի մէջ Հայաստանի դեսպանատան հեռախօսի թիւը։ Նախքան այս հեռաձայններուն գոյութիւնը ինչպէ՞ս կրնայինք ապրիլ։ Հեռաձայնեցի։

– Բարեւ, բարի եկաք Ուաշինկթընի մէջ Հայստանի Դեսպանատունը։ Նարինէն է խօսողը։ Ինչպէ՞ս կրնամ օգտակար դառնալ, սահուն անգլերէնով պատասխանեց նուրբ ու ինքնավստահ կանացի ձայն մը։
Առաջին անգամն էր, որ Ամերիկայի մէջ պաշտօնական տեղ մը կը հեռաձայնէի, ուր հայերէն խօսելու հնարաւորութիւնը ունէի։ Բայց եւ այնպէս, վայրկեան մը տատամսեցայ, հայերէնո՞վ պատասխանէի, թէ՞ անգլերէնով։ Հիմա ատենը չէր «բարեւ-պարեւ, ինչպէս էք-ոնց էք»ի խաղը խաղալու։ Կրնայինք չհասկցուիլ։ Բայց մտածելով որ միշտ մարդոց հետ իրենց մայրենի լեզուով խօսիլը վստահութիւն կը ներշնչէ, հայերէն պատասխանեցի։
– Բարեւ։ Անունս Անի է։ Ձեզ կը հեռաձայնեմ Նիւ Եորքի օդակայանէն։ Մօրս եւ զաւակներուս հետ Հայաստան պիտի ճամբորդենք, առաջին անգամ ըլլալով։ Մայրս սուրիացի է, իրմէ վիզա կը պահանջեն։
– Իսկ ձեր մայրը ե՞րբ դիմած էր Հայաստանի վիզա ստանալու։
– Ըմմ, իրականութիւնը եթէ կ՚ուզէք, Նարինէ, բնաւ միտքերնէս չանցաւ։ Այնքան ոգեւորուած էինք որ ի վերջոյ հայրենիք պիտի այցելենք։ Կարծեցինք որ աշխարհի մէջ միակ տեղն է, ուր վիզայի պէտք չունինք։ Նոյնիսկ չմտածեցինք վիզայի մասին։ Մարդ իր տունը երթալու համա՞ր ալ հրաման պէտք է առնէ։ Այս ամառ հազարաւոր սուրիահայ գաղթականներ հիւրընկալեց Հայաստանը։ Ինչպէ՞ս միտքերնէս անցնէր թէ մայրս վիզայի պէտք ունի։

Զգացուած վիճակս հասկնալով, Նարինէն համբերութեամբ մտիկ ըրաւ ինծի։
– Շատ լաւ եմ հասկանում ձեզ, տիկին։ Բայց գիտէք, օրէնքը օրէնք է։ Նա երրորդ երկրից է ճամբորդում, ում քաղաքացին չի։ Վիզայ է պէտք։ Ես ջանքս կանեմ, որ ձեզ օգտակար լինեմ։ Ձեր մօր անձնաթուղթին լուսանկարը ինձ ուղարկէք, մի քիչ յետոյ ես ձեզ կը զանգեմ։
– Նարինէ՛, շատ շնորհակալ եմ զիս հասկնալնուդ համար։ Միայն թէ, գիտէք չէ՞, մէկ ժամէն թռիչքնիս է։ Չեմ կրնար մամաս առանձին հոս ձգել։ Ո՛չ հեռաձայն կայ քովը, ո՛չ ալ անգլերէն կը խօսի։ Ամուսինս երեք ժամէն չի կրնար հոս հասնիլ զինք վերցնելու։ Յետոյ…գիտէք աս օդակայանին չափը։ Ինչպէ՞ս զիրար պիտի գտնեն…

Սառի պէս զովացուած այս սրահին մէջ քրտինքս ճակատէս կը կաթկթի։
Մայրս եւ պզտիկները արցունքոտ աչքերով զիս կը դիտեն։ Աղջիկս երկու թեւերով գրկած է մօրս մէջքը, գլուխը կուրծքին, լալով կ՚ըսէ «Ես առանց մեծ մամային չեմ երթար։ Մեծ մամա, քեզ հոս չեմ ձգեր»։
– Մա՜մ, անօթի եմ, ըսիր շուտով պիտի ուտենք։ Բաղնիք ալ կ՚ուզեմ երթալ, նեղի եմ։
– Իմ պատճառովս չօճուխներուն քիթէն եկաւ, կ՚ըսէ մայրս։ Ինչո՞ւ այսքան կը դժուարացնեն մարդոց կեանքը։ Աչքը չսիրե՞ս մեր Սուրիային։ Հիմա ասոր ձեռքը երկու ղուրուշ մը տուած, քալեցուցած կ՚ըլլայինք։
– Մա՛մ, ինչո՞ւ Ամերիկայի մէջ տեղ մը պտոյտի չգացինք։ Քեզի ըսի։ Պայմա՞ն էր աշխարհի միւս կողմը երթայինք, կ՚ըսէ տղաս։ Ընկերոջս պապան զարմացաւ, որ մեզ մինչեւ հոն կը տանիք։ Ծնողքդ վստա՞հ է որ ապահով է հոն, ըսաւ։ Ամերիկան մեծ երկիր է, մամ, ամէն տարի նոր տեղ մը պտոյտի երթանք, դեռ չի վերջանար։

Որքա՜ն փորձեցինք ես եւ ամուսինս լաւ կազմակերպել այս պտոյտը։ Պարզ այցելութիւն մը չէր աս։ Ուխտագնացութիւն էր։ Ճակատագրական էր մեր ընտանիքին համար։ Կ՚ուզէինք ամէն ինչ հեզասահ ու հաճելի անցնէր, որ մեր զաւակները լաւ տպաւորուէին իրենց Հայաստան առաջին այցելութեամբ։ Միայն սխալ բան մը չըլլար եւ չըսէին «ա՛լ չեմ ուզեր երթալ»։ Կ՚ուզէինք այնքան գոհ մնային, որ յաջորդին իրե՛նք ուզէին կրկին Հայաստան այցելել։ Դիւրին գործ չէ շատ բան տեսած այս պզտիկները տպաւորելը։ Եւ ահա, տակաւին պտոյտը չսկսած՝ այս խոչընդոտը…

Հեռաձայնս կը զարնէ։ Նարինէն է։
– Անի ճան, ձեր մայրը կարո՞ղ է որեւէ փաստաթուղթ մը ցոյց տալ, որ ապացուցի իր հայ ըլլալը։ Մկրտութեան կամ ամուսնութեան վկայագիր։
– Նարինէ, շատ լաւ կը հասկնամ ձեր հարցումին նպատակը, բայց խնդրեմ լսէք։ Մայրս Սուրիոյ պատերազմէն փախած է։ Ոչ մէկ փաստաթուղթ կայ քովը։ Բայց ինք հայ է, հայու անուն-մականուն ունի, նայեցէք անցագիրին մէջ, Յակոբեան, Յաքոպեան։ Կը կարծէ՞ք որ հայէ զատ մէկը կրնայ այս ազգանունը ունենալ։
– Հայերէն խօսո՞ւմ է ձեր մայրը։
– Միա՛յն հայերէն կը խօսի։ Կը գրէ, կը կարդայ, կ՚երգէ ալ։ Չէ, ուրիշ լեզուներ ալ կը խօսի, բայց միա՛յն հայերէն կը շնչէ։
– Տո՛ւր հետը հայերէն խօսիմ, յուզուած կ՚ըսէ մայրս։ Զաւակներ, թոռնիկներ մեծցնելէս վերջ դեռ պէտք ունիմ մարդոց փաստելու որ հայ եմ, հայերէն կը խօսիմ։
– Խնդրում եմ ասացէք ձեր մայրիկին որ չնեղանայ, կ՚ըսէ Նարինէն։Կարո՞ղ էք պաշտօնեային էլ ասել, որ իրենց ֆէքսի եւ հեռախօսի համարը մեզի ուղարկի։
Կը վազեմ պաշտօնեային մօտ, որ կը մերժէ տալ։
– Անգլերէն կը հասկնա՞ս։ Մայրդ օդանաւ չի կրնար բարձրանալ։ Բացի եթէ…դեսպանը անձամբ Ուաշինկթընէն հոս գայ։ Պայմանաւ որ կնիքը հետը բերէ եւ կնքէ իր անցագիրին մէջ, քմծիծաղով մը կ՚ըսէ պաշտօնեան։
– Ինչո՞ւ ռուսերէն կը խօսի աս աղջիկը, կ՚ըսէ մայրս։ Ինչպէ՞ս կը հասկնաս զինք։
– Ռուսերէն չի խօսիր մեծ մամա, անգլերէն կը խօսի, բայց շատ ծանր ռուսական էքսընթով, կ՚ըսէ աղջիկս։

– Լա՛ւ, մի՛ մտահոգուէք, կ՚ըսէ Նարինէն։ Ասացէք նրան, որ Պարոն Նազարեանը գտնելու է իրանց հեռախօսահամարը եւ զանգահարելու է։
Բան չեմ ըսեր պաշտօնեային, չեմ ալ գիտեր ով է Պարոն Նազարեանը։
Մինչ ան տեսնելով յամառութիւնս, աւելի գռեհիկ դարձած է հետս։
– Ժամանակս եւ ժամանակդ կը վատնես։ Ո՛չ թէ միայն մայրդ, դուք ալ պիտի չկարենաք օդանաւ բարձրանալ, քանի պիտի փախցնէք թռիչքը։
– Շնորհակալ եմ մտահոգութեանդ համար, կ՚ըսեմ, քանի մը վայրկեան ալ կը սպասենք։
– Ազատ ես։ Բայց հեռու սպասէ որ չխանգարես, կ՚ըսէ։

Կը հեռանամ։ Աչքս վրան է։ Մէկ կողմէ կը փորձէ ճամբորդներու թուղթերը ստուգել, միւս կողմէ կը տեսնեմ որ հեռաձայնով կը խօսի, ուրիշներ օգնութեան կը կանչէ, հեռաձայնը անոնց կը փոխանցէ, թուղթ կու գայ, թուղթ կ՚երթայ։ Բայց իմ կողմս նայող չկայ։

Քիչ վերջ ձեռքով զիս իր մօտ կը կանչէ։
– Տո՛ւր մօրդ անցագիրը, կ՚ըսէ։
Կ՚առնէ։ Հրճուանքով կը տեսնեմ որ ձեռքը բռնած է օդանաւ բարձրանալու տոմսը։
– Այս թուղթին վրայ ստորագրէ, որ ես քեզ զգուշացուցի։ Հիմա ես թոյլ պիտի տամ որ մայրդ օդանաւ բարձրանայ, բայց յանկարծ Երեւան հասնելէն ետք եթէ զինք ետ դարձնեն, ես պատասխանատու չեմ, կ՚ըսէ։
– Սիրով, կ՚ըսեմ ու կը ստորագրեմ։
Օդանաւ բարձրանալու տոմսը կ՚երկարէ պարտուողի մը ոխակալութեամբ, թէեւ ես բնաւ յաղթողի գոհունակութիւն ցոյց չեմ տար։ Քաղաքավարութեամբ շնորհակալութիւն կը յայտնեմ իր գործակցութեան համար։

Ուրախութեան արցունքներով կը վազեմ մօրս ու զաւակներուս քով։ Շուտով կը հեռաձայնեմ դեսպանատուն։

– Նարա ջան, անչափ շնորհակալ եմ, կ՚ըսեմ, ես ալ զարմանալով համարձակութեանս՝ զինք կոչելով իր փաղաքշական անունով։ Ջերմագին շնորհակալութիւններս փոխանցեցէք նաեւ Պարոն Նազարեանին։ Ի միջի այլոց, կրնա՞մ հարցնել թէ ո՞վ էր Պարոն Նազարեանը։
– Փոխ դեսպանն էր, կը պատասխանէ Նարինէն։ Հաճելի էր մեզ համար ձեր մօր օգտակար լինելը։ Բարի ճանապարհ ու բարի կեցութիւն հայրենիքում։
– Աստուած ալ քեզ ուրախացնէ աղջիկս, անդիէն կ՚ըսէ մայրս Նարինէին։ Աստուած սրտիդ մուրազը տայ, ոտքդ քարի չհանդիպի…
– Մի՛ երկարեր մամ, պէտք է հասնինք, դուռը պիտի գոցեն։
– Մեծ մամա, ձեռքս բռնէ, պէտք է վազենք։ Չեմ ուզեր մէկ հատ ալ դեսպանին հետ խօսի մամաս որ օդանաւին դուռը փակելէ ետք ետ բանան մեզի համար։

Մարդիկ ունին իրենց կեանքի «առաջինները»։Հայերուն համար այդ շարքին վրայ կ՚աւելնայ նաեւ առաջին անգամ Հայաստան այցելելը։ Լսած ենք հայրենակիցներու պատմութիւնները իրենց առաջին այցելութիւններէն, անոր պատճառած յուզումը, որ ամբողջ կեանքերնուն ընթացքին չեն մոռնար։ Օդանաւէն Արարատը տեսնելը, արցունքներով դուրս գալը, նոյնիսկ ծունկի քալով գետինը համբուրելը։
Մեր ոդիսականը սկսած էր նախքան օդանաւ բարձրանալը։ Օրէնքի բացառութիւն չճանչցող այս երկրին մէջ մեր հայու սիրտերը հալեցուցած էր օրէնքի շղթան։

Շարքէն դուրս գալու միջոցին մայրս վերջին անգամ դարձաւ պաշտօնեային կողմը ու յաղթական ժպիտով մը ըսաւ.
-Անպիտա՛ն, դո՛ւն մնացեր էիր Հայաստան երթալս արգիլողը…

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post Տերսիմ՝ Քրտական Ինքնավար Շրջան
Next post ԽՕՍԱՓՈՂ, ՊԱՏԿԵՐ ԵՒ ՓՈՂ Կ’ԱՅԼԱՍԵՐԵՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՂԵԿԱՎԱՐՈՒՄԸ

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

One thought on “ԱՌԱՋԻՆ ԱՅՑԵԼՈՒԹԻՒՆ…

  1. Անչափ հետաքրքիր և հուզումնալից հոդված է, գրված գեղեցիկ արևմտահայերենով:Շատ ուրախալի Է կարդալ Վաշինգտոնում ՀՀ դեսպանության օպերատիվ ու մարդասիրական աշխատանքի մասին,որի շնորհիվ անհավատալի կարճ ժամանակում կարողացել են օգնել մեր Սիրիահայ տատիկին անձնագրային խնդրի լուծման հարցում:ՈՒղակի գովեստի է արժանի:Լավ ես զգում երբ քո թիկունքին Պետության շունչն ես զգում:Համոզված եմ որ նման դեպքեր լինում են նաև այլ երկրներում,որոնց մասին ամպայման պետք է գրել,,դա շատ ոգևորող է…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles