Գրական
ՏԱԳՆԱՊ…
Սեւ- սեւ ամպերն են
Երկնքից կախուել,
Խաւարն է իր մութ
Թեւերը տածել,
Վերահաս ցուրտ է՝
Ձմեռ տարաժամ
Եւ ին՞չ է, տէր իմ ՝
Արդեօք պատահել…
Անձրեւն է յորդում
Կայծակ գոռոցով,
Կենդանացնելով
Տագնապներն իմ,
Շուրջս կրքերն են
Վարար փրփրում,
Դէմքով անանուն,
Դաւերով լեցուն…
Տէր իմ խնդրում եմ ՝
Փրկիր ինձ չարից,
Խաւարն հմայող
Թանձր մշուշից,
Որ իմ մեջ կրեմ,
Լոյսը գուրգուրեմ,
Սարսափն մթամած
Ինձանից վանեմ…
Ստահակների
Գինուց հարբած
Անտեղյակութեան
Գաւաթը չըմպեմ…
ԱՒԻԿ ՏԷՅԻՐՄԷՆՃԵԱՆ
Պոսթըն
