ՅՈՒՇԴ ․․․ ԵՐԲԷՔ ՉԻ՛ ՄԱՀԱՆԱՐ
ՀՐԱՆԴ ՄԱՐԳԱՐԵԱՆ
Որքա՛ն ծածկես,
ինչո՛վ ծածկես
փշրե՛լ փորձես
ծովը նետես
կամ քամուն տաս
եւ եթերի ալիքներուն
անորոշին փորձես յանձնել․
նո՛յնն է․․․
Յուշդ երբեք չի՛ մահանար․․․
Ժամանակի ծանրութեան տակ
եթէ պահ մը ան դալկանայ
մոռացութեան ալիքներու հեւքերուն հետ մտերմանայ
հովերուն հետ կեանքիդ անուշ թէ լուռ ճախրի
եթէ փակես դարպասները քու անցեալի
նոյնն է․․․
կու գայ երբ մշուշը լուռ փարատի
անգիր, անխօս, կամ շշուկով
հարազատի մը ջերմութեամբ
մտերմութեանդ դուռն կը թակէ․․․
Ան հոգիիդ ծալքերուն մէջ
լուռ ու խոնարհ,
անխօս պիտի
հետդ խօսի,
երգէ, խնդայ,
թերեւս լայ,
երբ առանձին ժամանակի ծալքերուն մէջ դուն դեգերիս․․․
Պիտ՛ պատկերէ սուրբ պահերդ,
կենդանացնէ լռութիւնդ
եւ փարատէ երազներուդ մթութիւնը
եւ պատկերէ արշալոյսերն դեռ չբացուած
երանութեանդ աշխարին մէջ․․․
Յուշդ երբէք չի՜ մահանար․․․
Յուշդ երբէք չի՛ մահանար
մոռացութեան մշուշներուն իսկ յանձնուի
ուշ կամ կանուխ մշուշն օր մը պիտ՛ փարատի
եւ ան դառնայ պահը կեանքդ լուսաւորող․․․
Զղջաս անգամ քու ըրածիդ, ըրածներուդ,
յուշդ յո՛ւշ է՝
արա՛րքդ է
արձագա՛նգն է քու պահերուն
եւ քանդակը քու օրերուն․․․
Թէ անունդ անգամ փոխես,
երկինքներէն տիեզերքի
ան թագնուած գոյութիւնդ կը յիշեցնէ․․․
Կը նոյնանայ պահերուդ հետ
երբ առանձին խոհերուդ մէջ
մտերմութիւնդ կերպարես
եւ մարդանաս եւ մարդանաս
կեանքին դուն գաս․․․
Յուշդ ու դո՛ւն
լո՜ւռ, անթափանց գոյութիւն էք
միաձուլուած գոյակցութեան ամբողջութիւն։
երազներու ճանապարին
զոյգ անբաժան սուրբ ճամբորդներ․․․
Յուշդ խորանն է սրբակուռ
ուր միայն դո՛ւն առանձնութեան լռութեան մէջ
մոմ կը վառես․․․
ՅՈՒՇԴ ԴՈ՛ՒՆ ԵՍ՝
ԷՈՒԹԵԱՆԴ Ո՛ՒՂՆ ՈՒ ԾՈ՛ՒԾԸ․․․
ՅՈՒՇԴ ԿԵԱՆՔԻԴ ՅՈՒՇԱՐԱ՛ՐՆ Է․․․
ԹԷ ԶԱՅՆ ՄԱՐԵՍ․․․
ՔԵ՛Զ ԿԸ ՄԱՐԵՍ․․․
Գրիգորեան տոմար Օր՝ 4, Ամիս՝ Սեպտեմբեր, Տարի՝ 2025
Հայկեան Տոմար- Օր՝ Ծմակ, Ամիս Նաւասարդ, Յամի՝ 4517 (ՏՇԺԷ)
