ՎԵՐՋԻՆ ՀԵՌԱՁԱՅՆԱՅԻՆ ԶՐՈՅՑ-ԽՕՍԱԿՑՈՒԹԻՒՆԸ՝ ԱՐԱՅԻՆ ՀԵՏ

0 0
Read Time:2 Minute, 2 Second
Արա Գաբրիէլեան՝ Երեւանի Պետական թանգարանի շէնքի մուտքին
Արա Գաբրիէլեան՝ Երեւանի Պետական թանգարանի շէնքի մուտքին

Զ.Թ.

Տարիէ մը աւելի անցած է Արա Գաբրիէլեանի հետ կատարուած հեռաձայնային խօսակցութիւնը:
Արդե՞օք ցրտոտ ու ձիւնոտ Փետրուար 2015-ի առաջին օրերէն մէկն էր:
Հեռաձայնին պատճառը՝ վերջերս «Հայրենիք»ի թիւերը կանոնաւոր կերպով չէին հասներ եւ ան կ՛ուզէր անպայման որ շտապ լուծում մը գտնուէր:
Պիտի զրուցէի տոհմական ընկերոջ մը հետ, որուն տան սեղանին վրայ նոյնքան կարեւոր էր այդ թերթը, որքան օրուան պատառը:
Եւ այդ ալ ի՜նչ զրոյց եւ խօսակցութիւն: Եթէ այլ անձ մը ըլլար, վստահաբար զայրոյթ պատճառած պիտի ըլլար, թերթը չստանալուն համար: Արա Գաբրիէլեանը հեզ ձայնով կը խօսէր եւ այնպիսի ոճով որ, աւելի յանձաւոր կը զգայինք թէ այսինչ կամ այնինչ պատճառներով կարելի չէ եղած ճիշտ ժամուն հասցնել «Հայրենիք»ը: Համոզուած էր որ հարցը շուտով պիտի լուծուէր եւ փոխանակ մեզի նեղ կացութեան մէջ դնելու, կը համոզէր թէ նման թերացումներ կը պատահին:
Հեռաձայնային զրոյցին նիւթը միայն թերթին յապաղումով հասնելու կամ նոյնիսկ երբեք չհասնելուն համար չէր: Արա, հազիւ «Հայրենիք»ի առաքման հարցը աւարտած, շարունակեց իր խօսքը, յայտնելով թէ, այս տարին իւրայատուկ էր իրեն համար:
«Չեմ կրնար հոս մնալ եւ Հայոց Ցեղասպանութեան հարիւրամեակը նշել…: Պիտի երթամ Հայաստան՝ Ծիծեռնակաբերդ եւ մաս պիտի կազմեմ այդ անծայրածիր ամբոխին: Իսկ քանի մը շաբաթ ետք, պիտի մեկնինք Պէյրութ եւ Անթիլիասի մէջ ներկայ ըլլանք միւռօնօրհնէքին»: Այսպէս, մեծ խանդավառութեամբ կ՛արտայայտուէր ան, նոյնիսկ հասկցնելով թէ, նախքան կեանքէն հեռանալը, աւարտած պիտի ըլլար իր փափաքածները: Այո՛, այդ էր Արա Գաբրիէլեանին «bucket list»ը… ո՛չ նիւթական հարստութիւն, ո՛չ ալ աժան ինքնահաւանութիւն:
Դժբախտաբար այդ դոյլին ցանկը չամբողջացաւ եւ Երեւան մեկնելէն հազիւ երկու օր առաջ, երբ ան բժիշկէն ճամբորդելու կանաչ լոյսը ստացած էր եւ ամենայն խանդավառութեամբ տուն կ՛ուղղուէր իր ճամպրուկը պատրաստելու…անակնկալօրէն հեռացաւ աշխարհէն:
Այո՛, ան իր գերխանդավառութեան զոհը գնաց:
Արա չէր կրցած իր անկեղծութիւնը զսպել, այնքան մը որ իր սիրտն անգամ անխնայ եղած էր իր հանդէպ:
Արային այդ անկեղծութիւնն է որ կը սիրէինք…Իսկական ընկերասիրութիւնը:
Եւ այդ պատճառով, ցայսօր մօտիկ բարեկամներ, գաղափարի ընկերներ, աշակերտներ, ուսուցիչներ…բոլորն ալ անխտիր կը յիշեն եւ դեռ ալ պիտի յիշեն Արա Գաբրիէլեան տիպարը:
Դեռ ականջիս մէջ կը հնչէ հեռաձայնային զրոյցի վերջին խօսքերը.-
«Վերադարձիս շատ բան պիտի պատմեմ, նաեւ պիտի գրեմ: Ի հարկէ նաեւ պիտի տեսնուինք եւ մտերմիկ զրոյցներ պիտի ունենանք: Գերխանդավառ ենք, ոչ թէ միայն ես եւ Արեւիկը, այլ նաեւ զաւակս՝ Արմէնը: Երկար խօսեցայ, առայժմ Ցտեսութիւն»:
Այդ յստակ առոքանութեամբ ցտեսութիւնը մնաց այդպէս անկատար:
Երբ որ յիշեմ այս զրոյցը, իր ժպտուն դէմքն է որ քադակուած կը մնայ մտքիս մէջ:
Այսպէս էր մեր սիրելի անկեղծ Արան:

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles