Ուքրայինան, Մեր Ապրիլն Ու Արցախը

0 0
Read Time:3 Minute, 31 Second


Գէորգ Պետիկեան

Արդէն Ապրիլ ամիսն ենք, եւ «շնորհիւ» արագավազ իր օրերուն, շուտով կը հսանինք անոր 24-ին՝ Հայոց Ցեղասպանութեան յիշատակման թուականին, որ մեզի, հայերուս համար, երկրի եւ երկնքի վիշտն է: Ու այս թուականը ամէն տարի, տեսակ մը ծանր շունչ ու հով կը փչէ մեր յիշողութեան վրայ:
Ազգովին երկար կը մտածենք եւ նոյնքան ալ կը յիշենք: Տակաւին մեզմէ շատ քիչեր ալ, կը վերյիշեն, որ 107 տարի առաջ, մեզի, մեր պապենական երկրէն, տուներէն եւ հողերէն դուրս դրին: Մեզ կոտորեցին: Աքսորեցին: Ֆիզիքական շատ ծանր տառապանքներ կրեցինք: Ջարդեցին ու միլիոն ու կէս՝ նահատակ: Ենթարկուեցանք անմարդկային ամէն տեսակի ցնցումներուն:
Ահա մեր ճակատագիրը:
Ու այս բոլոր բռնութիւններէն, ջարդերէն, զանազան բանակներու դաժան ներխուժումներէ ետք, տոկացինք ու տարիներ ետք, սթափելով, լոյս աչքով աշխարհի մայրաքաղաքներու հրապարակներուն վրայ, իբրեւ արդար բռունցք, մեր իրիտասարդ մարտիկներու արիւնով եւ կամքով արդարութիւն պահանջենք:
Տակաւին բոլորի մտքերուն մէջ թարմ է Արցախեան երկու պատերազմերն ու իրենց արդիւնքները: Յաղթանակ: Սուգ: Աւեր: Փլատակ: Գաղթ: Պապենական հողերու գրաւում: Մնացեալը, բոլորս ալ գիտենք:
Չեմ կարծեր, որ աշխարհի վրայ մեզի պէս իր ջիղերով ապրած ժողովուրդ գտնուի: Այլ խօսքով, ո՛չ ոք մեզի չափ տքնած է: Ո՛չ ոք մեզի չափ տեսած ու համտեսած է պատմութեան դառն ու լեղին եւ մանաւանդ աշխարհի անտարբերութիւնը եւ արդարութեան բացակայութիւնը: Մինչեւ այսօր ալ աշխարհը, միայն չոր «բերանով» կը խօսի մեր մասին: Ըսի.- Այս օրերուն երկար կը մտածենք, թէ ի՞նչ անուն կրնանք տալ այս բոլոր արաքներուն:
Եւ ահա՛, Ուքրայինա , իսկ անդին իրմէ առաջ՝ Արցախ: Ինչպէ՞ս կրնանք մոռնալ:
Արդէն երկու եւ աւելի ամիսներէ ի վեր այդ Ուքրայինան գրեթէ քար ու քանդ եղած է: Ուքրայինացին, դրացի երկիրներ ապաստանած է: Սուգ մահ եւ աւեր ամբողջ իր հողատարածքին: Չմոռնանք, որ նման ռումբերուն եւ «Աթս»ներու հարուածներուն, մենք լաւապէս ծանօթ ենք: Անոնցմէ կրած ենք նաեւ տառապանքի մեծ բաժիններ: Մեզի համար նորութիւններ չեն…:
Բայց նորութիւնը այն է, թէ.- ամէն օր եւ քսանչորս ժամ կը տեսնենք, կը լսենք այս երկրին իրավիճակին մասին, որ դարձած է կամ դարձուցած են աշխարհի ուշադրութեան գլխաւոր կեդրոնը: Ձայնասփիւռ կամ հեռատեսիլ, «Այ ֆօն» կամ «այ բատ» միայն Ուքրայինա կը խօսին, անոր համար կ’երգեն, կը նուագեն կը հանգանակեն:
Տակաւին այս բոլորին վրայ, ի նպաստ Ուքրայինայի տեղի կ’ունենան անհաւատալի ու նոյնքան ալ նախանձելի հանգանակութիւններու արշաւ մը:
Այսպէս, անհամար նիւթաբարոյական օգնութիւններ, նպաստներ, զէնքերու եւ զինամթերքի արագ եւ անհաշիւ մատակարարում:
Երբեմն դո՛ւն քեզի կը մտածես, ըսելով.- թէ երանի՜ մենք ալ ուքրայինացի ըլլայինք. շատ հաւասնաբար մեր ժողովուրդի եւ երկրի ճակատագիրը տարբեր իրավիճակ պիտի ստանար:
Ծիծաղելի է այս մտայնութիւնը: Խակ տրամաբանութիւն:
Մենք ո՜ւր, ուքրայինացին ուր: Մտածողութեան լուրջ պահանջք է պէտք:
Մենք միշտ զոհ ենք եղած: Վեց հարիւր տարի՝ որբ մնացած ենք, ու երկար սպասած՝ մարդկային «արդարութիւն» կոչուած հաստատումին: Անոր համար անիծած ենք մեր լոյսը, մեր ճակատագիրն ու մեր տեսակը:
Յաճախ մուրացկանի նայուածքով ուրիշներու նայուածքները որոնած ենք: Գութի եւ յոյսի մուրացկաններ դարձած: Թափառած ենք երկրէ երկիր: Մնացած ու մանաւանդ երկար սպասած ենք մեծ պետութիւններու դռներուն ու այս իսկ պատճառով դարձանք անոնց ձեռքի խաղալիքը: Ամէն օր Աստուած եւ արդարութիւն փնտռած: Ո՛չ ոք կոչուած է փրկելու մեզ: Ո՛չ մէկը մտահոգ է մեր փոքր ածուին ճակատագիրով: Ընդհակառակը, կ’ուզեն կլանել մեզ, կ’ուզեն եւ կը փորձեն կրճատել մեր կարողականութիւնը, մեր տեսակն ու արիւնը:
Իսկ այս օրերուն՝ Ուքրայինան եւ ուքրայինացին: Ոչ մէկ բաղդատական կէտ կամ նմանութիւն:
Թէեւ մեր երկրի պատմութիւնը թուրով եւ կրակով շախուած է, բայց մեր երկինքն ու անհունը կանգնած է մեր լեռներու կատարներուն:
Արցախ եւ Ուքրայինա : Շատ նմանութիւն եւ նոյնքան ալ՝ ոչ մէկ…:
Աշխարհը, ուր կ’ապրինք, ամէն օր կը փոխուի: Ու անհամբեր ամէն օր կը սպասենք որ գոնէ ձեւով մը մենք ալ իբրեւ ազգ օգտուինք կամ մեզի ալ բաժին իյնայ անոր դրական փոփոխութիւններէն:
Մեր տոհմիկ յատկանիշներու ներշնչումով է, որ կը շարադրուի մեր պատմութիւնը:
Կը հաւատամ, որ անկախ հայրենիքը մեծ հրաշքներ կրնայ գործել այս մարզէն ներս…եթէ, իր ազգային ջիղը, առողջ եւ կենդանի պահէ…:
Պահը հասած է հասկնալու համար, թէ ան, որ չունի ինքնապաշտպանութեան կամք, կորով, միջոց, նաեւ չունի իրաւունքներու տէրը դառնալու «ախորժակ» եւ կամ պատրաստակամութիւն, ուստի պիտի զրկուի խաղաղութեան ձիթենիէն: Այնպէս կ’երեւի, թէ մենք պարզապէս կը պայքարինք ճշմարտութեան մը համար: Ու այս մէկը մեզի ոչ մէկ տեղ կը հասցնէ: Որովհետեւ…:
տակաւին կ՛ապրինք հայ ըլլալու դժուար եւ սակայն հաճելի փորձառութիւնը: Մեր ժողովուրդը իր դարաւոր պատմութեան ընթացքին սորված է տառապանքի լեզուն եւ սակայն միաժամանակ իբրեւ հաւաքական ապրում եւ ոգեւորութիւն ժառանգած է արիութեան գաղափարը ու իր ծարաւ հոգիով երազներ հիւսած:
Արդեօ՞ք այս մէկը մոռցած ենք: Չեմ կարծեր: Բայց լրջօրէն մտածել եւ գործել է պէտք:

bedig43@aol.com

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles