ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԵԱՆ ԵՒ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾԻ ԵՐԵԿՈՆԵՐ՝ «ԼՈՍՈՒՄ»

0 0
Read Time:2 Minute, 23 Second

Boring lecture. Alone sleeping student in empty auditorium

Մակար,

Արմենակի գիրի ել-նամակով ստացման օրը

Կեդրոնականցի Արմենակ եւ Էլպիս, հայոց մեծագոյն քաղաքը գացին կրկին: Ինչո՞ւ Նիւ Եորքը հրեական մեծագոյն քաղաքը ըլլայ, եւ Լոսը չըլլայ հայկականը, եւ հոն չապրինք ինչպէս Փարաքար կամ Պռոշեան:

Արմենակ Վեկաս կամ Լաֆլին չ’երթար, ձեռնարկներու կ’երթայ: Նստակեացներս անմասն չի ձգեր, լսածէն եւ տեսածէն:

Մակարուհիին հետ, երկարակեցութիւն կանաչ թէյ կը վայելէինք: Ձմեռնամուտի երեկոյ էր: Աղմուկէն անջատուած, Փասքալի յիշած եղէգին պէս հովէն ծռող բայց չկոտրուող Արմենակի նամակը կարդացինք:

«Սիրելիներ,

Ամերիկացիները կրճատել կը սիրեն, հայերը հետեւած են եւ Լոս Անճելըսը հայաքաղաք Լոս է: Ձեռնարկներ՝ անպակաս, իվենթներ: Կիրակի եօթը իվենթներ կային, հիւրասիրութեամբ: Եթէ անօթեւանները գիտնան, ժամերը յարմար ըլլան, եօթը օր կուշտ կը մնան:

Տոլլարի աշխարհին մէջ երկու իվենթներ՝ բանաստեղծութեան եւ բանաստեղծի մասին: Ինչո՞ւ խօսիլ մշակոյթի նահանջի մասին, երբ մեր կարճ կեցութեան օրերուն, նման  իվենթներ կան:

Նոյն սրահին մէջ իմացած էի, որ հայերէնը ռոմանդիկ լեզու է, բիզնեսի լեզու չէ: Յուսացի, որ երեկոն հայերէնով կ’ըլլայ: Շնորհալի դասախօսուհին, հերոսամարտ կերտածներու արմատով, խօսեցաւ անգլերէն: Զուգահեռներ գծեց հայ, ֆրանսացի, ամերիկացի եւ անգլիացի բանաստեղծներու միջեւ, յիշեցուց, որ ինք հայ ամերիկացի էր: Շուրջս կը դիտէի, հակառակ Մակարուհիի աջ եւ ահեակ չնայելու կսմիթներուն: 12 հոգի էինք մեծ սրահին մէջ, ծանօթներ, հայերէն գիտցող հայ ամերիկացիներ: Գրող եւ մամուլ՝ բացակայ: Ափսոս: Հիւրասիրութիւն չկար: Ա՞յդ էր պատճառը, որ միայն կոկիկ հասարակութիւն մը կար: Խօսքը բարձրորակ էր: Լսեցինք ֆութուրիզմի մասին

Չըսին, որ գիր-գրականութեան անցագիրը լեզուն էր:

Թերթեր, դպրոցներ եւ գրողներու միութիւն ունեցող Լոսի հայ ամերիկացի միայն 10 անձեր եկած էին, եթէ չհաշուենք կազմակերպողը, խօսողը եւ մեզ:

Երկրորդ իվենթին բանաստեղծի գիրք պիտի ներկայացուի: Ըսին, որ բանաստեղծը լաւ հիւրասիրութիւն կ’ընէ: Գիրի սպասարկու հայ աղջիկը անոր գիրքը տուաւ: Յիշեցի Անդրանիկ Ծառուկեանի խօսքը ոտանաւոր գրողներու մասին, բառ եւ յանգ կպցնողներու, որոնք կ’ըսեն՝ երկու կանգուն կտաւ / արեւը մարը մտաւ: Պրծաւ. ոտք եւ յանգ, բանաստեղծ:

Երթա՞լ, թէ՞ չերթալ իվենթին: Մակարուհին կը սիրէ ներկայ ըլլալ եւ կարծիք կազմել: Պնդեց, համոզեց: Խայծ է ճոխ հիւրասիրութիւնը:

Գացինք: Եկանք:

Ամավերջի հանդէս էր, 200-է աւելի գրասէր, գրող, քահանայ, եկեղեցական: Պարային եւ ասմունքի ելոյթներ, երաժշտական կտորներ՝ երեքական: Գիրքի ներկայացումը՝ գովք: Եկեղեցականի քարոզ՝ գիրքին չառընչուող, հասցէն սխալած, Տէր Զօրի ուխտաւորներուն համար: Ցեղասպանութիւնը միշտ լաւ կը ծախուի, երբ ըսելիքի սով կայ: Քարոզիչ եւ հռետոր կը խեղդեն հայրենասիրութիւն, քաղաքականութիւն, գրականութիւն եւ բանաստեղծութիւն՝ ճչացող բառերով:

Ըսին, որ «բանաստեղծ»ը հայերէն եւ ազգ կը սիրէ: Այդ սէրը հայերէն գիտնա՞լ է: Բաւարա՞ր է նախագահ կամ բանաստեղծ ըլլալու: Ինքնահիացումով ինքզինք կարդաց եւ խօսեցաւ: Արեւմտահայերէն չգիտցողներու արեւելահայերէն թարանթէլլան ինք ալ կը պարէ մէկէն միւսը ոստոստելով…

Գիտէ՞ք, թէ՞ ով էր Քիփլինկի կինը, դուստրը, հայրը, մայրը, Մեծարենցի, Շուշանեանի, Աւետիք Իսահակեանի: «Բանաստեղծ»ին տոհմածառը գիտցանք, եկեղեցականներու երկնառաք օրհնութեամբ:

Բանաստեղծութեան բարձրամակարդակ իվենթին 10 անձեր եկան: Այս շնորհահանդէսին, Հայաստան կ’ըսեն շաուին, եկած էին 200-է աւելի գրասէրներ, որոնք շուտով չմեկնեցան, պատիւ ըրին հիւրասիրութեան:

Բանն ասանկ, Մակա՛ր: Ի քաղցր տեսութիւն:

Քոյդ՝ Արմենակ

Ի Լոս, յամի Տեառն ցեղասպանութեան 100ամեակի, Նոյեմբեր 23»

Որպէսզի հայ գրասէրը անմասն չմնայ Արմենակի տեսած-լսածէն, առանց իր արտօնութեան, թերթերուն կը ղրկեմ իր նամակը:

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles