ԳրականՅօդուածներ
Անդրանիկ Ծառուկեան… Մանկութիւն Չունեցող Յեղափոխականը
Ռուբէն Ճանպազեան
Շուրջ 12 տարիներ առաջ, Հայ Դատի եւ Հայ Գրականութեան ուսուցիչս՝ Պրն. Մուշեղ Գարագաշեանը, զիս ծանօթացուց Անդրանիկ Ծառուկեանի էջերուն. նախ՝ «Մանկութիւն չունեցող մարդիկ» գլուխ գործոցին, եւ յետոյ՝ «Թուղթ առ Երեւան» սքանչելի բանաստեղծութեան, որոնք շուտով եղան
Or, subscribe now for unlimited access
By submitting your email address you agree for Hairenik Weekly to send you communication by email
Already a subscriber? Log in here
This story is FREE for you...
Create a free account to access this article and get more of our top stories sent to you by newsletter.By submitting your email address you agree for Hairenik Weekly to send you communication by email
Your article is very good, except that it is misleading in the section, where you mention that Zaroukian was distanced from ARF in 1956 but had written his “Tooght ar yerevan” in answer to Gevorg Apov’s “Menk chenk moratsel” in 1945, so at that time he was still a loyal member of the party, which by reading the article one thinks otherwise. But after 1956, his opinion and writings concerning the party had changed.
Վերջապէս զգացինք, որ Անդրանիկ Ծառուկեան մը ապրած է …: Երբ ամբողջ նոր սերունդ մը կ’անգիտանայ նոյնիսկ անոր գոյութեանը մասին…:Այս, շնորհիւ ՀԱՅՐԵՆԻՔ-ի եւ Ռուբէն Ճամպազեանի…
Վերջապէս ….
Կեցցեն Անդրանիկ Ծառուկեանը վերագտնողները…
Իսկական ՄԱՐԴԸ
Ըստ ինծի «ըմբոստ» ածականը աւելի պատշաճ պիտի ըլլար քան «յիղափոխական» որակելը: Տասնեակ մը տարիներու վրայ երկարող իր գրականութիւնը արտայաէտութիւնն է իր չկաղապարուող եւ ըմբոստ նկարագրին: Անկարելի է կարդալ իր գրական վաստակը եւ իր այդ նկարագրին գիծը չկարենալ պատկերացնել:
Նմանապէս պատմութեան հանդէպ անարդար պիտի ըլլանք եթէ անտեսենք այն իրողութիւնը որ կուսակցութիւնը իր ողջութեանը շատ դաժան գտնուեցաւ իրեն հանդէպ կուսակցութիւնէն հեռանալէն կամ գորժնականապէս հեռացուելէն ետք:
Այլ ժամանակներ եւ այլ բարքեր……
Aghtamar – Dzarougian did, in fact, leave the party in 1956 and his views did change regarding many things. He did claim that his view on (Soviet) Armenia never changed throughout his life, though.
Dzarougian was clearly offended when he read Abov’s poem. Although Abov had addressed his poem to the entire ARF, Dzarougian felt it was his responsibility to respond to and disclaim Abov. Almost overnight, Dzarougian became a dominant voice in Armenian life, and his poem quickly spread through the Armenian Diaspora, from the Middle East to Europe and the Americas.
When reading Թուղթ առ Երեւան, it is clear to the reader that he is a loyal ARF-er (he wrote it in 1945). I apologize if the article was unclear on that point. Thank you for bringing that up.
hag – Շնորհակալութիւն: Այո՛, բազմիցս անտեսուած է Ծառուկեանը մեր գրական պատմութեան մէջ…սակայն անոր գրական արժէքը չենք կրնար անտեսել:
Hagop Atamian – Շնորհակալութիւն, Յակոբ:
Vahe Apelian – Իրաւունք ունիք եւ տեղին է ձեր առաջարկը: Իսկապէս ըմբոստ մըն էր Ծառուկեանը:
Շատ պիտի ուզէի ուսումնասիրել կուսակցութիւնէն իր հեռացումը, որուն մասին շատ բան չէ գրուած: Հարկ է խօսիլ Ծառուկեանի սերնդակիցներուն հետ, եւ կամ այդ տարիներուն կուսակցական հասարակական գործիչներուն, որոնք լաւապէս կը գիտնան «ճիշդ» պատմութիւնը: Դժբախտաբար, շատերը չեն խօսիր այս նիւթերու մասին, եւ պատմութիւնը հետզհետէ կը մոռցուի…
Aghtamar – Dzarougian did, in fact, leave the party in 1956 and his views did change regarding many things. He did claim that his view on (Soviet) Armenia never changed throughout his life, though.
Dzarougian was clearly offended when he read Abov’s poem. Although Abov had addressed his poem to the entire ARF, Dzarougian felt it was his responsibility to respond to and disclaim Abov. Almost overnight, Dzarougian became a dominant voice in Armenian life, and his poem quickly spread through the Armenian Diaspora, from the Middle East to Europe and the Americas.
When reading Թուղթ առ Երեւան, it is clear to the reader that he is a loyal ARF-er (he wrote it in 1945). I apologize if the article was unclear on that point. Thank you for bringing that up.
hag – Շնորհակալութիւն. այո՛, բազմիցս անտեսուած է Ծառուկեանը մեր գրական պատմութեան մէջ…սակայն անոր գրական արժէքը չենք կրնար անտեսել:
Hagop Atamian – Շնորհակալութիւն, Յակոբ:
Vahe Apelian –
Իրաւունք ունիք եւ տեղին է ձեր առաջարկը: Իսկապէս ըմբոստ մըն էր Ծառուկեանը:
Շատ պիտի ուզէի ուսումնասիրել կուսակցութիւնէն իր հեռացումը, որուն մասին շատ բան չէ գրուած: Հարկ է խօսիլ Ծառուկեանի սերնդակիցներուն հետ, եւ կամ այդ տարիներուն կուսակցական հասարակական գործիչներուն, որոնք լաւապէս կը գիտնան «ճիշդ» պատմութիւնը: Դժբախտաբար, շատերը չեն խօսիր այս նիւթերու մասին, եւ պատմութիւնը հետզհետէ կը մոռցուի…
Read your article with great admiration.You mention the book as “Tought Ar Yerevan” published in 1947. But I bring to your attention that this book was first published in 1945 (Cairo,Egypt) titled as “Hey Djan Yerevan”. I do have a copy of this book and in it there is handwritten poem ,also all across the book there is many annotations, views and feeling written by our great armenian poet Avedik Isahagian (1875-1957).
With great admiration I read your article, about the book you mention “Tought Ar Yerevan” 1947 print.I bring to your attention that, the same book was published earlier in 1945 (Cairo Egypt) titled as “Hey Djan Yerevan”. Now in my possession do have a copy of this book, in it there is a poem and many annotations, feelings & views throughout the book (presume unknown to armenian literature world) handwritten by great armenian poet Avedik Isahagian (1875-1957).