Գէորգ Պետիկեան Քանի մը առաջ էր, երբ բարեկամներէս մէկը, անմեղօրէն ինծի հարցուցած էր,  թէ.- ի՞նչ կ՛ընէի այս օրերուն: – Վէպիս, շնորահանդէսի կազմակերպութեամբ կը զբաղուիմ.-պատասխանած էի: – Ինչո՞ւ,- յանկարծ ընդմիջած էր.- նորէ՞ն հատոր մը հրատարակած ես: Արդեօ՞ք այնքան հայերէն կարդացողներ կան: Չէի գիտեր: Միայն գիտեմ որ հայերէն թերթ կամ գիրք ընթերցողներուն թիւը մանաւանդ արեւմտահայերուս մօտ, զգալիօրէն նուազած է. – Այո՛, -ըսած էի արագ մը.- գիտե՛մ այդ մէկը: – Լաւ… ուրեմն ինչո՞ւ կը գրես.-...