Գրողի Անկիւն

ՁԱՅՆ

Նորայր Տատուրեան  Ձեր ականջներուն մէջ կը թրթռամ ամենուր, ամէն վայրկեան։ Ձեր դրախտային ու վայրի լեռնաշխարհի «ձայն»ն եմ ես։ Նախ ձեր ջրվէժներու հնչիւնն էի ես, ամպերու որոտումն ու բոմբիւնը, ալիքներու շառաչը, տերեւներու սօսափիւնը, առիւծներու մռնչիւնը, հաւատարիմ […]

Top Story

ՎԱՐՁՈՒ ՍԵՆԵԱԿՍ

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ Խուլ սենեակիս մէջ հաճելի լոյս մը կը հեղու. լուսամփոփիս լոյսն է, որ գիշերային մթութիւնը կը կտրէ ու զիս ինքնամփոփման կը հրաւիրէ։ Լուսամփոփին ճիշդ քով, պատին վրայ կախուած խաչը կայ, ճիշդ անկողինիս դիմաց […]

Գրողի Անկիւն

ՕՁ

Նորայր Տատուրեան  – Պարոն, մարդ մը ինչպէ՞ս 13 տարի կրնայ ապրիլ օձերու մէջ։ – Հաւատքի ոյժով եւ հրաշքով… Վերջինները դուք էք, մի՛ վախնաք, իջէք, այսօր վիրապի մէջ օձեր չկան։ Աշակերտական խումբով, Յունիսի այս շոգ օրը […]

Գրողի Անկիւն

ՃԱՄԲԱՐԱԿԱՆԸ

ԱՆԻ ԲՐԴՈՅԵԱՆ-ՂԱԶԱՐԵԱՆ -Ես քիւրտ եմ. Քիւրտիստանէն եկած եմ: Կ՚ըսէ երիտասարդութեան սեմին կանգնած տասնվեցամեայ պատանին: Յանցա՞նք, որո՞ւն մեղադրել, որո՞ւն վրայ բարդել յանցանքը ինքնութեան աղաւաղումին: Ընտանիքին նահապետը առեւանգումէն փրկելու համար մինչեւ վերջին լուման ծախսող ծնողի՞ն, թէ՝ պատերազմին, […]

Գրողի Անկիւն

ԴԱՆԱԿ

Նորայր Տատուրեան  – Կը նե­րէք, այս դա­նակը ի՞նչ կ՚ար­ժէ։ – Շատ չէ, տաս­նոց մը։ Միայն ձեզ զգու­շացնեմ երի­տասարդ պա­րոն, այդ հին դա­նակը, որ գնել կ՚ու­զէք, պա­րու­րո­ւած է սար­սա­փազ­դու պատ­մութիւննե­րով։ Ո՛վ որ տի­րացեր է անոր, սպան­ներ […]

Գրողի Անկիւն

ՈՏՔ

Նորայր Տատուրեան Պահ մը փորձենք հայոց լեզուէն հեռացնել «ոտք» բա­­ռը։ Ան­­կա­­­րելի է, չէ՞։ Իրա­­ւունք ու­­նիք։ Առանց անոր, մեր մայ­­րե­­­նին ինչպէ՞ս շար­­ժէր, քայլ առ­­նէր եւ ինչպէ՞ս վազք տար մեր միտ­­քե­­­րուն։ Ան կը մնար… կաղ։ Կը յի­­շէ՞ք […]

Գրողի Անկիւն

ՃԱՇԱՐԱՆԻՆ ՄԷՋ

ԱՆԻ ԲՐԴՈՅԵԱՆ-ՂԱԶԱՐԵԱՆ -Այս ճաշարանին լէհմէճունը (մսաշօթ) շատ համով է, Հալէպի համն ու հոտը ունի. տունը մնացողներուն մի քանի հատ տանինք, թող ուտեն: Կ՚ըսէ քուէյթահայ մը իր մանչուկին, անոնք ամառնային արձակուրդի եկած են եւ հայր ու […]

No Picture
Գրողի Անկիւն

ԿԱԹԻԼ

Նորայր Տատուրեան   Հայոց լեզուն, եթէ ուզէք զայն անուանե­­­ցէք «մայ­­­րե­­­­­­­նի», «մե­­­ծաս­­­քանչ» կամ «մրգաս­­­տան», չստեղ­­­ծո­­­­­­­ւեցաւ մէկ օրէն։ Ան գո­­­յացաւ, ինչպէս կ՚ըսեն, «կա­­­թիլ առ կա­­­թիլ», մին­­­չեւ որ դառ­­­նար ան­­­ծայրա­­­ծիր ով­­­կիանոս։ Իսկ դուք, յար­­­գե­­­­­­­լի ըն­­­թերցող, այդ մե­­­ծու­­­թեան մա­­­կերե­­­սը եւ […]

Գրողի Անկիւն

ՀՐԱ՞ՇՔ

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱԶ­ԱՐԵԱՆ -Ես չեմ հաւատար, ո՞ւր կը տանիս զիս: Ըսաւ Հայկան ընկերուհիին, սակայն հետաքրքրութիւն մը կ՚աճէր ներսը. կ՚ուզէր երթալ, տեսնել, լսածներուն իրական կամ երեւակայական ըլլալը դատել…: Հաւատքի տարբեր երեւոյթներուն կարելի է հանդիպիլ Լիբանանի մէջ: Ոմանք […]

Գրողի Անկիւն

ԱԿՆԱՐԿ ՄԸ՝ ԱՐԵՒԱԾԱՂԻԿԻ ՄԱՍԻՆ

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱԶ­ԱՐԵԱՆ “Ժամանակ”   Տուներու բարեկամական այցելութեան ընթացքին հայրենադարձները՝ յատկապէս կիները, յաճախ զիրար կ՚ընդունին հայկական սովորութեամբ: Ատենին խորթ թուացող կարգ մը հիւրասիրական երեւոյթները հիմա մեծ սիրով կը կիրարկուին՝ «Սուրճը, պաղպաղակը, խմորեղէնը, հիւթը, պտուղը միասին կը […]