ՅԱՐ­ԳԱՆ­ՔԻ ԵՐԵ­ԿՈՅ ՍՐԲՈՑ ՆԱ­ՀԱ­ՏԱ­ԿԱՑ ԱՄԷ­ՆՕՐ­ԵԱՅ ՎԱՐ­ԺԱ­ՐԱ­ՆԻ ՆՈՒԻՐ­ԵԱԼ ԱՆ­ԴԱՄ` ԱՐԵԳ ՆՇԱՆ­ԵԱ­ՆԻՆ

  Ուր­բաթ` Փետր­ուար 21, 2014-ի երե­կոյ­եան Նիւ Եոր­քի Սրբոց Նա­հա­տա­կաց Ամէ­նօր­եայ Վար­ժա­րա­նի Ս.Ն.Ա.Վ. (Օք­լանտԿար­տընզ)  հրա­ւէ­րով Գա­լուստ­եան սրա­հին մէջ հա­ւաք­ուած էին Արեգ Նշան­եան ըն­տա­նի­քի ան­դամ­ներն ու բա­րե­կամ­նե­րը, վար­ժա­րա­նին հո­գա­բար­ձու­թեան ան­դամ­նե­րը, Ս.Ն.Ա.Վ.-ի Բա­րե­կամ­նե­րու Յանձ­նա­խում­բին ան­դամ­նե­րը, ու­սուց­չա­կան կազ­մը, Հինդլ­եան Սա­նուց Միու­թեան եւ Պոլ­սա­հայ Միու­թեան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րը, մի­աս­նա­բար գնա­հա­տան­քի ար­ժա­նաց­նե­լու Տի­ար Արեգ Նշան­եա­նին եր­կա­րամ­եայ ծա­ռա­յու­թիւնը Ս.Ն.Ա.Վ.-ի ըն­տա­նի­քէն ներս:

Արեգ Նշան­եան եւ իր ազն­ուա­փայլ կո­ղա­կի­ցը` Հիլ­տան առա­ջին ան­գամ Ս.Ն.Ա.Վ.-ի ըն­տա­նի­քին ծա­նօ­թա­ցան երբ իրենց որ­դին Ալէ­նը եւ ապա դուստր` Լո­րին ման­կամ­սու­րէն իսկ աշա­կեր­տե­լու սկսան: Այդ տա­րի­նե­րէն սկսեալ Տէր եւ Տի­կին Նշան­եան­նե­րը իրենց գոր­ծօն մաս­նակ­ցու­թիւնը բե­րին վար­ժա­րա­նին մէն մի յանձ­նա­խում­բին աշ­խա­տանք­նե­րուն, եւ կը շա­րու­նա­կեն նոյն կո­րո­վով զօ­րա­վիգ կանգ­նիլ վար­ժա­րա­նին իւ­րա­քան­չիւր ձեռ­նար­կին, հա­կա­ռակ անոր որ ար­դէն իրենց զա­ւակ­նե­րը շա­տոնց աւար­տած, մաս­նա­գի­տա­ցած եւ իրենց աս­պա­րէզ­նե­րուն նուիր­ուած են:

Երե­կոն իր հայ­րա­կան ներ­կա­յու­թեամբ կը պատ­ուէր Մի­ացեալ Նա­հանգ­նե­րու Արե­ւել­եան Թե­մի Առաջ­նորդ` Բարձ­րաշ­նորհ Տ. Խա­ժակ Արք. Պար­սամ­եան: Պա­տուոյ սե­ղա­նին Առաջ­նորդ Սրբա­զան հօր սե­ղա­նա­կից էին Սրբոց Նա­հա­տա­կաց Եկե­ղեց­ւոյ հո­վիւ` Արժ. Տ. Աբ­րա­համ Քհնյ. Մալ­խաս­եան, օր­ուան մե­ծար­եալ` Արեգ Նշան­եան եւ իր  ազն­ուա­փայլ տի­կի­նը` Հիլ­տան, Արե­գին ծնող­քը`  Պոլ­սոյ Դպրե­վան­քէն ներս իր բազ­մա­վաս­տակ ծա­ռա­յու­թեամբ ծա­նօթ ման­կա­վարժ, գրա­բա­րա­գէտ եւ Սրբա­զան հօր ու­սու­ցիչ` Տոքթ. եւ Տի­կին Ար­տա­շէս-Սիլ­վա Նշան­եան­նե­րը, մե­ծար­եալ ամո­լին զա­ւակ­նե­րը` Ալէն եւ Լո­րի Նշան­եան­նե­րը եւ վար­ժա­րա­նի տնօ­րէ­նու­հի Տիկ. Զար­մի­նէ Պօ­ղոս­եա­նը:

Սրբա­զան հօր բաց­ման աղօթ­քէն ետք Տի­կին Պօ­ղոս­եա­նի հան­դի­սա­վա­րու­թեամբ ըն­թացք առաւ օր­ուան յայ­տա­գի­րը: Ան թուեց բո­լոր այն յատ­կա­նիշ­նե­րը որոնք նշուած էին Արե­գին հետ գոր­ծակ­ցող ու­սուց­չա­կան կազ­մէն եւ յանձ­նա­խում­բե­րու ան­դամ­նե­րէն այդ օր­ուայ մե­ծար­եա­լին հա­մար նշա­նակ­ուած հիւ­րե­րու գրքոյ­կին մէջ: Արե­գը բո­լո­րէն խո­րա­պէս գնա­հատ­ուած անձ­նա­ւո­րու­թիւն մըն է, եւ ճանչց­ուած, որ­պէս գոր­ծուն­եայ, նուիր­ուած, հա­ւա­սա­րակշռ­ուած, հա­մեստ, ճշդա­պահ, հե­տե­ւո­ղա­կան ժո­ղո­վա­կան, եւ հո­գա­տար` յատ­կա­պէս վար­ժա­րա­նին վե­րա­բե­րող հար­ցե­րուն նկատ­մամբ: “Իմ ծա­նօ­թիւ­թիւնս սկսած է երբ Ալէ­նը մեր ման­կամ­սու­րի աշա­կերտ ար­ձա­նագր­ուած էր: Ան­կէ ետք Արեգ տա­րի­նե­րու իր ծա­ռա­յու­թիւնը սկսաւ ծնո­ղա­կան յանձ­նա­խում­բին մաս կազ­մե­լով: Տար­ուէ տա­րի հա­սաւ մին­չեւ հո­գա­բար­ձու­թեան ատե­նա­պե­տու­թեան պաշ­տօ­նին: Եր­կու զա­ւակ­նե­րը վկայ­ուե­լով գա­ցին, բայց` վար­ժա­րանս կը վա­րա­նի աւար­տա­կա­նի վկա­յա­կան տալ Արե­գին:  Այս հա­ւա­քոյ­թը մեր բո­լո­րին երախ­տա­գի­տու­թեան հա­մեստ մէկ ար­տա­յայ­տու­թիւնն է,  ձեր պատ­ուա­կան ծնող­քին եւ ձեր սի­րա­սուն զա­ւակ­նե­րուն ըսե­լու թէ`  եթէ անոնք որդ­ի­ա­կան եւ հայ­րա­կան պար­տա­կա­նու­թիւն­նե­րէն զլաց­ուած պա­հեր ապ­րած են – տես­նե­լու թէ այդ պա­հե­րը ո՞ւր եւ ինչ­պէս ար­ժե­ւոր­ուած են, ծա­ռա­յե­լու ի փառս հա­յե­ցի դաստ­ի­ա­րա­կու­թեան եւ Հայ Ամէ­նօր­եայ վար­ժա­րա­նին գո­յա­տեւ­ման“: Տի­կին Պօ­ղոս­եան հիւ­մո­րով դրուագ մը պատ­մե­լով աւել­ցուց թէ “այս հա­ւա­քը պար­զա­պէս միջ­նա­դա­դար մըն է, Արե­գին անց­նող 25 տար­ուայ ծա­ռա­յու­թեան, որ­պէս­զի հանգստ­եան կոչ­ուե­լու գա­ղա­փարն ան­գամ սնու­ցա­նե­լէն հրա­ժա­րի, բո­լո­րո­վին մտքէն վա­նէ, եւ նո՛ր եռան­դով շա­րու­նա­կէ իր նուի­րու­մը, որով­հե­տեւ Ս.Ն.Ա.Վ. շա՛տ պէտք ու­նի Արե­գին եւ Հիլ­տա­յին պէս ան­հատ­նե­րու փոր­ձա­ռու­թեան եւ նուի­րու­մին“:

Սի­րոյ եւ գնա­հա­տան­քի բա­ժակ բարձ­րաց­նե­լու հրա­ւէ­րը տուաւ վար­ժա­րա­նի հո­գա­բար­ձու­թեան նախ­կին ատե­նա­պետ, եւ հիմ­նա­դի­րը` Ս.Ն.Ա.Վ.-ի Բա­րե­կամ­նե­րու հան­գա­նա­կու­թեան յանձ­նա­խում­բին, Տի­ար Նուր­հան Ատար­եան:

Յա­ջոր­դա­բար գնա­հա­տան­քի եւ երախ­տա­գի­տա­կան ար­տա­յայ­տու­թիւն­նե­րով ելոյթ ու­նե­ցան Հո­գա­բար­ձու­թեան հաշ­ուա­պահ եւ Ս.Ն.Ա.Վ.-ի Բա­րե­կամ­նե­րու Յանձ­նա­խում­բին ատե­նա­պետ` Պրն. Յով­հան­նէս Մա­լիք­եա­նը եւ վար­ժա­րա­նին ներ­կայ ծնող­նե­րու անու­նով‘ Տիկ. Լա­նա Գա­զանճ­եա­նը:

Տի­կին Պօ­ղոս­եան յա­տուկ հպար­տու­թեամբ բեմ հրա­ւի­րեց վար­ժա­րա­նի շրջա­նա­ւարտ­նե­րէն խումբ մը` գե­ղար­ուես­տա­կան կո­կիկ յայ­տագ­րով մը իրենց մաս­նակ­ցու­թիւնը բե­րե­լու այս նշա­նա­կա­լից օր­ուան, եւ  մի­ա­ժա­մա­նակ ակա­նա­տես ըլ­լա­լու կա­մա­ւոր աշ­խա­տող­նե­րուն բե­րած ներդ­րու­մին եւ գնա­հա­տան­քի մէկ ար­տա­յայ­տու­թեան:  Յա­ջոր­դա­բար ելոյթ ու­նե­ցան Նի­գոլ Մառք` ջու­թա­կով եւ Ար­թիւր Իբէք` դաշ­նա­կի ըն­կե­րակ­ցու­թեամբ, անոնք հրամ­ցու­ցին Կո­մի­տա­սի “Գա­րուն ա…“ ն: Դա­լար Յով­սէփ­եան, որ Տի­կին Հիլ­տա­յէն դաս կ՛առ­նէ, դաշ­նա­կի վրայ նուա­գեց Շու­մա­նէն կտոր մը իսկ Թա­լին Նիկ­տէլ­եան հրամ­ցուց Վա­հագն Դաւ­թեա­նի “Թէ հրաշ­քով..“ բա­նաս­տեղ­ծու­թիւնը: Գա­յա­նէ Ժամ­կոչ­եան ար­տա­սա­նեց Հա­մօ Սահ­եա­նի “Մեր Լե­զուն“ հա­յե­րէն եւ իր իսկ ազատ թարգ­մա­նու­թեամբ անգ­լե­րէ­նով կար­դաց, հե­զա­սահ քնքշու­թեամբ փո­խան­ցե­լով Սահ­եա­նի պատ­գա­մը հա­յա­խօս եւ անգլ­ի­ա­խօս ներ­կա­նե­րուն: 

Արեգ եւ Հիլ­տա Նշան­եան­նե­րուն հրա­շա­լի նուէր մըն էր, դարձ­եա՛լ վար­ժա­րա­նի շրջա­նա­ւարտ­նե­րէն եւ մե­ծար­եա­լին զա­ւակ­նե­րը` այժմ գո­վազ­դա­յին կալ­ուա­ծէն ներս մաս­նա­գի­տա­ցած Ալէ­նին եւ դե­ղա­գոր­ծու­հի Լորի­ին հա­մա­տեղ աշ­խա­տան­քով, սա­հիկ­նե­րու օգ­նու­թեամբ ելոյ­թը: Ալէն եւ Լո­րի փոխն ի փոխ խօ­սե­լովիրենց ըն­տա­նե­կան առօր­եան ներ­կա­յա­ցու­ցին, ծնող­քին ման­կու­թե­նէն սկսեալ, հա­մա­պա­տաս­խան նկար­նե­րով պատ­մե­ցին անոնց կեան­քի ուղի­ին մա­սին, Պոլ­սոյ Հինդլ­եա­նէն մին­չեւ Նիւ Եորք հաս­տատ­ուի­լը 1980-ակա­նի սկիզբ­նե­րուն: Արեգ եւ Հիլ­տա­յի ծա­նօ­թու­թիւնը սկսած էր Հինդլ­եա­նի նա­խակր­թա­րա­նի գրա­սե­ղան­նե­րէն: Կեան­քի պայ­ման­նե­րու բե­րու­մով տար­բեր ու­ղի­նե­րով շա­րու­նակ­ուած էր իրենց առօր­եան եւ տա­րի­ներ ետք զի­րար դարձ­եալ գտնե­լով, Պոլ­սոյ մէջ դրոշմ­ուած սի­րոյ բոյ­նը կը շար­ուա­նակ­ուէր ծաղ­կիլ Նիւ Եոր­քի մէջ:  Ալէն եւ Լո­րի հիւ­մո­րա­խառն գնա­հա­տան­քով անդ­րա­դար­ձան իրենց ծնող­քին ազ­գա­յին ծա­ռա­յու­թեան եւ եր­կա­րամ­եայ նուի­րու­մին խո­րու­թեա­նը, որուն թե­րեւս 90 տո­կո­սը ան­պայ­մա­նօ­րէն առնչ­ուած էր դպրո­ցին վե­րա­բեր­եալ ժո­ղով­նե­րով, կազ­մա­կերպ­չա­կան աշ­խա­տանք­նե­րով, հե­ռա­ձայ­նա­յին հե­տապն­դում­նե­րով: Եթէ առօր­եա­յի այդ պա­հե­րը ժա­մա­նա­կին իրենց մա­նուկ հո­գի­նե­րուն մէջ պար­բե­րա­բար ընդվ­զում կ՛ա­ռա­ջաց­նէ­ին, ներ­կա­յի հա­սուն մօ­տե­ցու­մով կ՛անդ­րա­դառ­նա­յին այդ նուի­րու­մին կա­րե­ւո­րու­թեան:

Վար­ժա­րա­նի հո­գա­բար­ձու­թեան ներ­կայ հա­մա-ատե­նա­պետ­ներ` Տիկ. Ար­փի Ճան­տան եւ Պրն. Եդ­ուարդ Կա­րա­պետ­եան իրենց գնա­հա­տան­քի խօս­քէն ետք հո­գա­բար­ձու­թեան անու­նով Արե­գին նուի­րե­ցին Դա­տա­խա­զի Մուր­ճը  առ ի գնա­հա­տանք Արե­գին տա­րի­նե­րու ժո­ղո­վա­կան եւ ատե­նա­պետ ըլ­լա­լու հան­գա­ման­քով եւ փոր­ձա­ռու­թեամբ, միշտ ալ ժո­ղով­նե­րը գործ­նա­կան ծի­րին մէջ պահ­պա­նե­լու կա­րո­ղու­թեան հա­մար:

Մե­ծար­եալ Արեգ Նշան­եա­նին հա­սած էր կար­գը իր սրտի խօս­քը ար­տա­յայ­տե­լու օր­ուան կազ­մա­պա­կե­րիչ յանձ­նա­խում­բին, ծնող­քին եւ զա­ւակ­նե­րուն:

Արեգ իր շեշ­տը դրաւ ԸՆ­ՏԱ­ՆԻՔ եւ ԴՊՐՈՑ հա­մա­տեղ գոր­ծակ­ցու­թեան: Տօքթ. Ար­տա­շէս եւ Տի­կին Սիլ­վա Նշան­եան­նե­րուն ծնո­ղա­կան առողջ հո­գա­տա­րու­թիւնը Պոլ­սա­հայ կեան­քէն ներս եւ Արե­գին դէ­պի Հինդլ­եան Նոր Դպրոց առաջ­նոր­դող ընտ­րու­թիւնը` ար­դէն իսկ իր կեան­քին հիմ­նա­քա­րը ամ­րապն­դած էր:  Արեգ իր դպրո­ցա­կան յու­շե­րէն – Նիւ Եոր­քի Ֆրան­սա­կան Լի­սէ­էն կամ‘ Նիւ Եորք Հա­մալ­սա­րա­նի օրե­րէն շատ աւե­լի, իր մէջ խո­րա­պէս ար­մա­տա­ւոր­ուած կը գտնէր նա­խակր­թա­րա­նի գրա­սե­ղան­նե­րէն իր մէջ սեր­ման­ուա­ծը:

Ահա թէ  ուր­կէ կը բխի Արեգ Նշան­եա­նին ներշն­չումն ու նուի­րու­մի հո­գին ՀԱՅ ԴՊՐՈ­ՑԻՆ հան­դէպ: Անոր հա­մար է որ գի­տակ­ցօ­րէ՛ն փա­րած է Նիւ Եոր­քի մի­ակ ամէ­նօր­եայ վար­ժա­րա­նին` Ս.Ն.Ա.Վ.-ին: Հո՛ս է, որ իր եր­կու զա­ւակ­նե­րուն առա­ջին քայ­լե­րը ուղղ­ուե­ցան, հի­մը դրուե­ցաւ անոնց ապա­գա­յի մաս­նա­գի­տա­կան կեան­քին:   Հո՛ս է, որ նոր սե­րուն­դը կը դաստ­ի­ա­րակ­ուի, ազ­գա­յին գի­տակ­ցու­թեան, լեզ­ուի ու աւան­դոյթ­նե­րու պահ­պան­ման գծով կը լից­քա­ւոր­ուի, եթէ ան­շուշտ ծնող­ներ գի­տակ­ցա­բար իրենց զա­ւակ­նե­րը առաջ­նոր­դեն դէ­պի նման վար­ժա­րան­ներ:

Առաջ­նորդ Սրբա­զան հայ­րը իր եզ­րա­փա­կիչ խօս­քով բարձր գնա­հա­տեց Ալէ­նին եւ Լորի­ին ելոյ­թը, իրենց ծնող­քին ազ­գա­յին եւ ըն­տա­նե­կան կեան­քը շա­ղա­խող առօր­եան պատ­կե­րա­ւոր եւ սքան­չե­լի ձե­ւով հրամց­նե­լուն հա­մար: Սրբա­զան Հայ­րը շնոր­հա­ւո­րեց Արեգն ու Հիլ­տան, Տօքթ. Ար­տա­շէս Նշան­եան ըն­տա­նի­քը եւ Ս.Ն.Ա.Վ.-ի ըն­տա­նի­քը, որոնք նման որա­կա­ւոր յայ­տագ­րով կը մե­ծա­րէ­ին ու բարձր կը գնա­հա­տէ­ին կա­մա­ւոր, նուիր­եալ ան­դամ­նե­րուն ար­ժէք­ներն ու զո­հո­ղու­թիւնը:

Տէր Աբ­րա­համ Քհնյ. Մալ­խաս­եա­նի Պահ­պա­նի­չով իր աւար­տին հա­սաւ երե­կոյ­եան պաշ­տօ­նա­կան մա­սը, որուն յա­ջոր­դեց կար­կան­դա­կի հա­տու­մը:

Ներ­կա­նե­րը հիւ­րա­սիր­ուե­ցան ճա­շա­կա­ւոր սե­ղա­նին վրայ շռայ­լօ­րէն տրա­մադր­ուած հա­մա­դամ ու­տե­լիք­նե­րով: Յանձ­նա­խում­բի տի­կին­նե­րը գլխա­ւո­րու­թեամբ` Մա­րօ Ժամ­կոչ­եա­նին եւ Նայ­տա Ոս­կե­րիչ­եա­նին ջանք չէ­ին խնա­յած աչ­քի ու ստա­մոք­սի վա­յելք ապա­հո­վող ախոր­ժա­բեր սե­ղա­նով մը գրա­ւե­լու հիւ­րե­րուն ու­շադ­րու­թիւնը:

Երե­կոն շա­րու­նակ­ուե­ցաւ յի­շա­տա­կի նկար­նե­րով հարս­տաց­նե­լու ար­խիւ­նե­րը եւ փո­խա­դարձ գնա­հա­տան­քի խօս­քե­րով շնոր­հա­ւո­րե­լու օր­ուան մե­ծար­եալ` Նշան­եան Ամո­լը:

ԹՂԹԱԿԻՑ