Մեծ Հօրս Ժամացոյցը 

Ռաֆֆի Սարգիսեան
Թորոնթօ, Գանատա
Արծաթագոյն պատեանով եւ շղթայով,
գլխալար գրպանի ժամացոյց մ’էր,
որ միշտ, շապիկի ձախ կուրծքի գրպանին
կը կրէր մեծ հայրս։
Ծալապատիկ կը նստէր,
մեր հասակին`
ազնիւ,
խոնարհ,
իմաստուն։
Մենք մեր խաղերով իր կողքին,
իսկ ան խրատներով անհուն`
կ’օծէր մեր հոգիները,
իր վերապրողի ոգին շերտելով,
մասունքներ կը նուիրէր մեզի,
ամեն այցի,
Եդեսիոյ կանչն հոգեմտաւոր`
Աստուածաշունչ աղօթքներով
կը հաղորդէր,
հիւսք առ հիւսք,
ազգ եւ կրօն կը զօդէր
մեր աճող սրտերուն։
Աչազուրկ էր ան բայց ոչ կոյր,
ոմանք կուրօրէն կ’ըսէին անբաղտ,
իսկ ան յուսալի եւ անվրդով`
Աստուծոյ գովաբան,
սիրտը տեսիլներու հնոց,
Խիղճն ու գործը սուրբ,
սիրոյ անհուն աղբիւր…
Յաճախ աջ ձեռքը կ’երկարէր,
գրպանէն կը վերցնէր ժամացոյցը,
իր արատահոս ափին առնելով`
կը մօտեցնէր ականջին,
կեռանիւը կը լարէր
եւ կոխելով կը բանար։
Մատերով կը շօշափէր սլաքները
եւ թիւերուն գագաթին ցցուն պրայլը,
ապա փակելով`
կը դարձնէր կուրծքի գրպանը։
Յառաջխաղացք սլաքներով`
կեանքը կը սլանար,
Բայց《Փառք Աստուծոյ》,
որքան որ շնորհէր Մեծ Հօրս,
այնքան եւս պիտի տար,
բայց Իր կամքն պիտ ըլլար։
Մենք կը լսէինք ժամացոյցի ձայնը,
որ համահունչ իր խրատներուն`
կ’արձագանգէր ձախ կուրծքի գրպանէն,
իր սրտի տրոփումն էր կարծես,
իր բարի խոհերուն եւ խօսքերուն
երաժիշտը ստոյգ։
Մեծ հայրս կը ննջէ յաւիտեան,
բայց կը լարեմ ժամացոյցը,
կը դնեմ ականջիս
եւ կը լսեմ իրեն`
սիրտը,
միտքը,
հոգին,
բարոյական կողմնացոյց,
յարատեւելու կանչ,
պայքարելու աղաղակ,
բոլորն պատսպարուած`
այս արծաթեայ պատեանին մէջ,
ուրկէ հաւատք, յոյս եւ սէր
պարբերաբար կը հնչեն,
երբ աղօթքիս հետ կը լարեմ զայն։

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*