Ի Խորոց Սրտի

Ռաֆֆի Ֆռունճեան

Մոնրէալ

 

Երկու շաբաթէ ի վեր շարունակ ամէն օր, հայրենի արծուաբոյն Արցախը կ’աղաղակէ:
Երկու շաբաթէ ի վեր ամէն օր Նոր Սարդարապատի զանգերը կը ղողանջեն:

ՀԱՅՐԵՆԻ ԱՇԽԱՐՀ

Ընդհանուր զօրահաւաք է ամբողջ Հայաստանի տարածքին:
Կու գան բոլորը՝ պահեստի զինուորներ, վեթերաններ, կամաւորներ, կուռ շարքերով, անդեդեւ, վճռակամ, աննկուն հաւատքով պահպանելու հայրենի հողն ու տան օճախը, բարձր պահելով ժողովուրդի կամքն ու արժանապատուութիւնը, պարգեւելու իրենց յաջորդ սերունդներուն ազատ
ու խաղաղ ապրելու եւ ստեղծագործելու մարդու տարրական իրաւունքը, եւ մանաւանդ որպէսզի չկրկնուի տակաւին չսպիացած Ցեղասպանութիւնը:
Հայ մայրերը կու գան ժպտադէմ՝ ճամբայ դնելու իրենց հերոս զաւակները: Գանգատի ոչ մէկ արտայայտութիւն. ոչ մէկ արտասուք: Սակայն անոնք՝ մայր ու զաւակ, քաջ կը գիտակցին որ գուցէ այս ըլլայ իրենց վախճանական հրաժեշտի պահը, արդեօ՞ք ան անգամ մը եւս պիտի
արժանանայ իր մօր խանդաղատանքին, լսելու անոր քնքոյշ ձայնը կամ տեսնելու ամենամաքուր սիրով լեցուն նայուածքը:
Բոլոր տղամարդիկը կ՛ուղղուին սահմանագիծ. անոնց կը յաջորդեն կամաւոր կիներու փաղանք մը ապահովելու թիկունքի մատակարարման աշխատանքը եւ օգնութեան փութալու վիրաւորներուն: Սակայն նախքան անոնց ճամբայ ելլելը, զինուորական տարազները հագած, ուս
ուսի տուած բոլորը միասին կը պարեն ու կ՛երգեն Քոչարին:
Աշխարհի մէջ ու՞ր այլտեղ կարելի է հանդիպիլ զինծառայող/ կամաւորներներու որ մարտի դաշտ երթալու նախօրեակին կ’երգեն ու կը պարեն, այն ալ դէմ դնելու թշնամիի մը, որ իրմէ բազմապատիկ անգամ աւելի է, թէ թուաքանակով եւ թէ զրահաքանակով:
Այս՝ որովհետեւ «բոլորս Արցախի համար» եւ «Յաղթելու ենք»:

ՍՓԻՒՌՔ – ԱՐՏԵՐԿԻՐ

Վեց միլիոն հայեր…
Յարմար տեղը չէ մանրամասնօրէն անդրադառնալու հրապարակային ցոյցերու ժողովուրդի մասնակցութեան մասին՝ կազմակերպուած բազմատասնեակ քաղաքներու գրեթէ բոլոր երկիրներու մէջ ուր հայկական սիրտ կը փափախէ, ոչ ալ սահմանափակ քաղաքական
ձեռքբերումներու մասին՝ միանշանակ ի նպաստ Արցախի, եւ այդ պետական մակարդակով:
Դրամահաւաք՝ 125 միլիոն տոլար:
Այլապէս հսկայական, ուրախալի, աննախընթաց, ու մեծ իրագործում նկատուող այս գումարը որ գոյացած է միայն երկու շաբթուայ ընթացքին, ցաւօք՝ չի ցոլացներ ճգնաժամային այն պահը, որ կը
տիրէ Հայրենի Աշխարհին մէջ: Ի՞նչ կը նշանակէ ան: Պարզացնելու կամ աւելի ճիշտ գռեհկացնելու գնով՝ քսան տոլարի մասնակցութիւն իւրաքանչիւր արտերկրի հայու համար: Այո՛, ապտակի համապատասխան:
Արդեօք այսքանո՞վ կը սահմանափակուի արտերկրի հայութեան ֆինանսական կարողականութիւնը, երբ լինելու կամ չլինելու գոյութենական պատերազմ տեղի կ՛ունենայ եւ երբ հարիւրաւոր եւ հազարաւոր հերոսներ, մեռեալ կամ վիրաւոր, իրենց արիւնը կը շաղախեն
հայրենի հողին հետ, իսկ ամբողջ Արցախի բնակչութիւնը, կին, երեխայ ու ալեհեր, տրօններու եւ ծանր հրետանիի մահասփիւռ ռումբերէն փախչելու ապաստան անգամ չի գտներ:
Հաւանական է որ կան աւելի քան հարիւր հայեր որոնց իւրաքանչիւրի անհատական հարստութիւնը կը գերազանցէ երկու շաբթուայ ընթացքին կատարուած ամբողջ դրամահաւաքը:
Բացառութիւնները յարգելով, անոնցմէ շատերը ցարդ՝ չեն մասնակցած այս արշաւին, իսկ ուրիշներ շատ չնչին գումարով՝ կարծես պարահանդէսի վիճակահանութեան տոմսակ գնելու կը մասնակցին:
Աւելի քան դար մըն է որ սփիւռքահայը կը տառապի ինքնութեան տագնապէ (identity crisis), փորձելով գտնել «ով է հայը» սահմանումին պատասխանը: Այսօր, թէպետ դժբախտաբար այս պայմաններուն մէջ, թերեւս պատեհ առիթն է խոկալու այս պատասխանին մասին: Հայ ըլլալու համար պայման չէ հայերէն խօսիլ, հաւատացեալ ըլլալ, հայ մշակոյթի զանազան ոլորտներուն եւ հայոց պատմութեան քաջատեղեակ ըլլալ (առանց ուզել նսեմացնելու այս բոլորին տեղն ու կարեւորութիւնը) : Բայց, ինչպէ՞ս կարելի է հայ ըլլալ եւ չտագնապիլ, երբ Նոր Սարդարապատի զանգերը կը ղօղանջեն, մնալ գործնականօրէն անտարբեր, ո՛չ մասնակից ըլլալ ժողովրդային հաւաքներէն որեւէ մէկուն, ոչ դրամահաւաքին, առանց որեւէ մէկ ճիգ թափելու, եւ նոյնիսկ այնքան մը անտարբեր ըլլալ որ բացատրութիւն տալու անգամ կարիքը չզգալ:
«Ամօ՛թ քեզի, հազար ամօթ որ զէնք չունիս քո ձեռին, քո եղբայրը Արցախում տապալում է թշնամին»:
Հայրենի Աշխարհէն եկած մարտահրաւէրը ուղղուած է բոլոր ՀԱՅ-երուն անխտիր, որ իւրաքանչիւրը ընէ ԻՐ ԿԱՐԵԼԻՆ, իր խղճին համապատասխան:
Ուրեմն հարկ չկայ նայելու թէ բարեկամդ կամ դրացիդ որքանով կը մասնակցի դրամահաւաքին:
Իսկ արդեօք կա՞յ մէկը որ չի գիտակցիր պատերազմի կարիքներու անհամեմատ տարողութեան:
Ինչպէս այլուր համացանցի վրայ առաջարկուած է արդէն այս գրութիւնը սկսելէս ի վեր, համեստաբար յանձնառութիւնը կ՛առնեմ պատերազմի տեւողութեան ընթացքին շահած աշխատավարձքս – առաջին օրէն մինչեւ անոր աւարտը, առաւելագոյնը երեք ամսուայ համար –
հարիւր տոկոսով նուիրել Համահայկական Ֆոնտին՝ փոխան կամաւորական աշխատանքի Հայրենի Աշխարհի մէջ:
Սակայն կարեւորագոյնը մասսայական մասնակցութիւնն է:
Արդեօք կարելի չէ՞ այս տարուայ ճամբորդութեան պիւտճէին մէկ քառորդը յատկացնել նուիրատուութեան՝ խնամելու վիրաւոր մը:
Արդեօք կարելի չէ՞ որ նոյնիսկ նուազագոյն աշխատավարձք ստացող երիտասարդ համալսարանականը, ժամական տաս տոլարին քսանհինգ սէնթը նուիրէ պատերազմի պատճառաւ անտուն մնացած հայ երեխային:
Եւ կարելի չէ՞ որ պատանին, գուցէ այս տարի փոխան երկու մարզական կօշիկի՝ գոհանայ միայն մէկով, իսկ երկրորդին փոխարժէքը ուղարկէ որբ մնացած պատանիին:
Եւ արդեօք կարելի չէ՞ նաեւ որ նոր ծնողք մը իրենց նորածինին անունով փոքր նուիրատուութեամբ զայն մասնակից դարձնեն այս հաւաքական աշխատանքին:
Այդ պարագային վստահաբար հարիւր միլիոնը շատ արագ կը բազմապատկուի, թերեւս նոյնիսկ տաս անգամով:
Որպէսզի բնաւ չլռէ Սուրբ Ղազանչելոց եկեղեցուոյ զանգակատունը:
Այս՝ որովհետեւ «բոլորս Արցախի համար» եւ «Յաղթելու ենք»:

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*