ՍՓԻՒՌՔ(ՆԵՐ)Ի ՀԱԿԱՆԻԿՈԼԱԿԱՆ ԵՒ ՆԻԿՈԼԱԿԱՆ՝  ՆՈՅՆ ԸՆՏԱՆԻՔԻ ՄԷՋ

 

            Կիրակի օր եկեղեցի գացինք: Կեդրոնականցիին հետ մայթին դրուած սեղանին շուրջ սուրճ ապսպրեցինք: Եկեղեցասէրները բազմութիւն չէին:

            Կը սպասէի որ խօսի համայնագիտարանը: Սուրճը բերին, դիմակները հանեցինք, այլ կերպ ինչպէ՞ս սուրճ խմել:

            Արմենակ ցոյց տուաւ իր թաղեցի Ժիւլը, մեծ-հօր անունը Մեսրոպ, որ ընտանեօք եկեղեցի կու գար:

            – Այս ժիւլը եւ իր կրտսեր Վազգէնը, վիճեր են, հիմա իրարու հետ չեն խօսիր: Ինք նիկոլական է, Վազգէնը՝ հակա:

            – Լաւ է, Հայաստանը հայու տան մէջ, կը տագնապին:

            – Իրենց հայրը կը տառապի: Վազգէն եղբօր տունը չ’երթար: Երբ Ժիւլ, իր կնոջ եւ զաւակներով, իր հօր տունը կու գայ, ուրախացնելու համար հայրիկ Յովսէփը եւ մայրիկ Օսանը, Վազգէնը կը բացակայի: Յովսէփ ըսաւ, որ հեռու Հայաստանի պառակտումները հասած են իր տունը:

            – Արմենա՛կ, երկու եղբայր քաղաքական համոզում ունի՞ն, կուսակցական ե՞ն:

            – Հայերէն թերթ չեն կարդար, Հայաստան չեն գացած: Բայց հայ են, եւ հայը կողմ է: Յովսէփ խնդրեց, որ օր մը միասին ընթրենք, եւ ինք ձեւը կը գտնէ որ եղբայրներն ալ ալ գան, որ զիրենք լուսաբանեմ: Ըսաւ. «Դուն լաւատեղեակ անձ ես, եկո՛ւր եւ վերջ տուր խռովութեան»:

            Էլպիսին հետ գացինք ընթրիքի: Ներկայ էին զաւակները: Հայաստանի մասին սրտցաւ խօսքեր ըսինք: Երբ հարցը հասաւ Նիկոլի, երէցը կիրքով ըսաւ. «Երկիրը պէտք է մաքրել, կողոպտողներէն, թալանչիներէն: Նիկոլը նոր օրերու խաչակիր է»: Կրտսերը լուռ լսեց: Թերեւս չխօսէր ալ, եթէ իր կարծիքը չհարցնէի: Ըսաւ. «Պարոն Արմենակ, ամբոխի ծնած իշխանը կ’ըլլայ մենատէր: Անփորձ է եւ շրջապատն ալ: Ներդրումներ կը սպասուէին, որ գործեր բացուէին: Չեղան: Շրջանին մէջ մեր միակ պաշտպան ռուսին հետ յարաբերութիւնները վատացած են: Նիկոլը, ընտանիքով, կին, եղբայր, աներձագ, աւատապետութիւն հաստատած են»:

            – Յետո՞յ:

            – Հարցուցի, թէ ուրկէ՞ տեղեակ կ’ըլլային: Ժիւլ ըսաւ. «Սրճարանը կը հանդիպիմ արտագաղթածի մը, որ հոս գալէն ետք տուներու տէր է, հարուստ է, ամէն բանէ տեղեակ է»: Վազգէն ըսաւ. «Երբեմն տեղական թերթերուն մէջ գրութիւններ կ’ըլլան»:

            – Դուն ի՞նչ ըսիր:

            – Ի՞նչ ըսէի: Ըսի, որ Նիկոլը ժողովուրդին յոյս ներշնչեց, քիչ մըն ալ վրէժ, որպէս դարման, բայց յոյսով երկիր չի կառավարուիր: Ղեկավարը, եթէ կ’ուզէ վերականգնել երկիրը, պէտք է գտնէ համերաշխութեան եւ գործակցութեան ճամբան: Լուռ լսեցին:

            – Լաւ է որ լսեր են, ուրիշներ չեն ալ լսեր:

            – Ըսի, հետեւեցէ՛ք Հայաստանի լրատուամիջոցներուն: Թեր կամ դէմ չեղած պէտք է տեղեկանալ:

            Վազգէն ըսաւ, որ իր գիտցած հայերէնով համացանցով պիտի կարդայ թերթերը, ինչ որ հետաքրքրական գտնէ, տպէ եւ եղբօրը տայ:

            – Ըսի. «Ապրի՛ս, եւ Ժի՛ւլ, դուն ալ պիտի կարդա՞ս»: Ժիւլ շամբանեի շիշ մը բացաւ եւ ինք լեցուց Վազգէնի բաժակը: Պառակտումը խեղդուեցաւ պղպջակներու մէջ:

            Արմենակ եզրակացուց.

            – Եղաւ հաշտութիւն: Քանի մը հազար շիշ շամբանեը տանինք եւ Հայաստանը խաղաղեցնենք: Հոն կը սիրեն շամբանսքին: Ըսէ՛, ո՞ր հիմնադրամին դիմեմ:

 

Մակար ի Գաղիա, 23 յունիս 2020

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*