Տաքքայի Սուրբ Յարութիւն Եկեղեցւոյ Պահապանին Մահը

0 0
Read Time:2 Minute, 6 Second

 

Միքայէլ Յովսէփ Մարտիրոսեան՝ Գարեգին Բ․ կաթողիկոսին հետ

Ոչ եւս է Միքայէլ Յովսէփ Մարտիրոսեանը, աւելի ծանօթ Մայքըլ Ճոզէֆ Մարթին անունով։

Վերջին քանի մը տասնամեակներուն, ան Պենկլատէշի մայրաքաղաք Տաքքա քաղաքի հին հատուածի Արմանիթոլա շրջանին մէջ գտնուող հայոց հնագոյն եկեղեցիներէն մէկու՝ Սուրբ Յարութիւնին միակ պահապանն էր։

Ան ծնած էր 1930-ին՝ Պուրմայի (այժմ Միանմար) մէջ եւ ապա Կալկաթա (ուր ուսանած էր տեղւոյն հայկական վարժարանին մէջ) եւ ի վերջոյ Տաքքա հաստատուած էր, միանալով իր ազգականներուն։  1980-ականներէն ան կը խնամէր եկեղեցին եւ անոր յարեւանութեամբ գտնուող  գերեզմանատունը, ուր հողին յանձնուած են մօտ 400 հայեր։

Միքայէլին զաւակները, իրենց երիտասարդ տարիքին մեկնեցան Քանատա, իսկ իր կողակիցը մահացաւ 2006-ին; Ան Տաքքայի հայոց գերեզմանատան մէջ վերջին թաղուողն էր: Հաւանաբար, անոր միանան Միքայէլին աճիւնները։ Արդարեւ, 2014-ին կաթուած ունենալով, Մարթինի համար դժուար եւ գրեթէ անկարելի եղած էր կեանքը առանձին շարունակելը՝ Տաքքայի մէջ։ Անոր զաւակները, զինք փոխադրած էին իրենց մօտ՝ Քանատա, ուր մահացաւ Ապրլ 10-ին։

Մարթին, 1781-ին կառուցուած այս եկեղեցւոյ եկեղեցւոյ բանալիները յանձնած էր արժանթինահայ Արմէն Արսլանեանին, որ այդ օրերուն գործով քանի մը տարուայ համար Տաքքա հաստատուած էր:

Միքայէլ Մարթին կամաւոր կերպով եկեղեցւոյ վերակացուի պաշտօնը ստանձնած էր 1986 թուականին եւ կը բնակէր եկեղեցւոյ կից գտնուող վերակացուին տան մէջ, որ նախապէս երիցատուն եղած էր:

Օրին, հիմնականօրէն առեւտուրով զբաղող հայերուն ունեցած յաջողութիւններուն շնորհիւ, որոնք կը բարելաւէին պետութեան տնտեսական վիճակը, արտօնուեցաւ ազատօրէն դաւանել իրենց կրօնքը։ Եկեղեցւոյ կառուցման համար գումար հաւաքած էին շրջանի ամբողջ հայկական համայնքը եւ եկեղեցին դարձած է առաջին ոչ-մահմետական աղօթավայրը քաղաքին մէջ: Իսկ տարածքը նուիրաբերած է Աղա Մինասը, որուն կինը մահացած է 1764 թուականին եւ թաղուած կից գերեզմանատան մէջ:

Ըստ պատմական աղբիւրներուն, հայերը ժամանած են՝ նախքան որեւէ այլ եւրոպացի առեւտրականներուն գալը եւ կարեւոր դեր խաղացած են ամբողջ Հնդկաստանի ապրանքներուն արտահանման ու ներմուծման մէջ:

1747 թուականին հայերը Տաքքայէն հագուստի մեծ արտահանողներն էին, աւելի առաջ քան անգլիացիները, հոլանտացիները եւ ֆրանսացիները: Նախքան Արմանիտոլայի եկեղեցւոյ կառուցման՝ հայերը կ՚այցելէին իրենց կողմէ կառուցուած փոքրիկ մատուռ մը: 1781 թուականին հին մատուռին տեղը կառուցեցին Սուրբ Յարութիւնը՝ Միքայէլ Սարգիսի, Աստուածաթոռ Գէորգի, Մարգար Պօղոսի եւ Խոճա Պետրոսի հովանաւորութեամբ:

Հայերուն ազդեցութիւնը Տաքքայէն դուրս նաեւ դրացի քաղաքներուն վրայ կը տարածուէր: Հայազգի Ստեփան Արատունիի որդին՝ Հերպերթ Միքայէլը եղած է Նարայանկանժի քաղաքապետը: Այսօր քաղաքին մէջ իր անունով փողոց մը կայ, ինչպէս նաեւ տեղւոյն դպրոցներէն մէկը նոյնպէս անուանակոչուած է իր անունով:

Տաքքայի հայկական համայնքին անկումը սկսած էր 1947 թուականին, երբ բրիտանացիները հեռացած էին Հնդկաստանէն, եւ Տաքքան Արեւելեան Փաքիստանին միանալէ եւ 1971 թուականին անկախանալէ ետք եղած է Պանկլատէշի մայրաքաղաքը: Սպասաւոր եւ այցելուներ չունենալուն պատճառով, լքուած է նաեւ եկեղեցին:

Հայկական եկեղեցիին մատուցած իր ծառայութեան համար Մարթին՝ Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի կողմէ շքանշան ստացած էր:

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post ԱՐԳԵԼԱՓԱԿՈՒՄ է. ԹԱՓԱՌՈՂ  ՄԻՏՔԵՐ՝ ԱՐՈՒԵՍՏԻ, ԳՐԱԿԱՆՈՒԹԵԱՆ ԵՒ ՔՆՆԱԴԱՏՈՒԹԵԱՆ ՄԱՍԻՆ
Next post «ՀԱՇՈՒԵՅԱՐԴԱ՞Ր»

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles