ԷԼՊԻՍ ԽՕՍԵՑԱՒ ԿԵԴՐՈՆԱԿԱՆՑԻԻՆ ՓՈԽԱՐԷՆ

 

            Երէկ դեռ կարելի էր տունէն դուրս գալ: Էլպիս եւ Արմենակ այցի եկան, հակառակ գարնան յամեցող կճող ցուրտին: Պատուհանէն կարելի էր դիտել դեռ կանաչ չհագնող թզենին եւ խնձորենին:

            Մակարուհին կանաչ թէյ հիւրասիրեց, յունական պանիր եւ հայաստանեան բալի անուշ: Զրոյցը թեւ առաւ. ժահր, Չինաստան, Արցախ, Հայաստանի չսպառող դատերը:

            Քչախօս Էլպիս նիւթը փոխեց:

            – Ես ամէն բանէ դժգոհող չեմ: Բայց այս անգամ ամչցայ հայ եւ կին ըլլալուս:

            – Ի՞նչ պատահեր է,- հարցուց Մակարուհին:

            – Ուրբաթ օր, մեր քաղաքապետը Հայաստանէն եկած հիւրի մը ի պատիւ ընդունելութիւն սարքած էր: Սովորութիւն է, որ տպաւորելու համար, հիւրերը ճամբորդեն մեծաթիւ օգնականներով: Գործակցութեան եւ գովեստի ճառեր լսեցինք: Ապա, ի հարկէ, ճոխ եւ գեղատեսիլ համադամներով ընդունելութիւն: Հիւրերը իրենց հետ բերած էին Հայաստանի կոնեակը:

            Արմենակ լուռ կը լսէր: Մակարուհին ըսաւ.

            – Կը թուի թէ տպաւորուած ես:

            – Ընդունելութիւնը երկար տեւեց, աղմուկը խլացնող էր: Ամէն մարդ կ’ուզէր հիւրին մօտենալ եւ սելֆի մը ընել, որպէսզի յետոյ հեռուի եւ մօտի բարեկամներուն ցոյց տայ, թէ ի՜նչ կարեւոր անձ է ինք եւ ի՜նչ կարեւոր անձի հանդիպած է:

            – Դուն ալ սելֆի չըրի՞ր, որ մենք ալ տեսնենք հիւրը,- հարցուց Մակարուհին:

            – Ամէն տեղ եւ ամէն անկիւն անքա՜ն սելֆիստներ կային, որ ինծի կարգ չէր հասներ: Սրահի կողքին էր արդիական եւ մաքրութեամբ փայլող լուացարան-զուգարանը: Միայն մէկ երիտասարդ կին կար, ուռած կարմիր շրթներով եւ այտերով, գծիկի վերածուած յօնքերով, որ ձեռքերը լուալէ ետք մազերը շտկեց, հայելիին մէջ ինքզինք դիտեց, կ’երեւի հիացաւ, եւ սելֆի ըրաւ: Խորհեցայ որ գեղեցիկ լուացարան-զուգարանը ցոյց պիտի տայ ֆէյսպուքեան իր բոլոր ընկեր-բարեկամներուն:

            Մակարուհին, կրկին, հետաքրքրուած հարցուց. 

            – Այդ գեղուհին ձեր քաղաքէ՞ն էր, թէ՞ հիւր:

            – Եթէ մեր քաղաքէն ըլլար պիտի ճանչնայի:

            Արմենակ, որ լուռ հետեւած էր, ըսաւ.

            – Հաւանօրէն օրիորդը կամ տիկինը տիզայնըր էր: Վերադարձին Հայաստանի բարեզարդման համար, իր ըրած սելֆին որպէս օրինակ ինքզինք եւ լուացարան-զուգարանը ֆէյսպուքի վրայ պիտի դնէ, իսկ ընկեր-բարեկամներ պիտի գիտնան, թէ ինք ինչպիսի իշխանական զուգարանի մէջ եղած է:

            Ըսի.

            – Սելֆի մը ընենք՝ աժան անմահութեան համար, բարեկամներ թող գիտնան, որ հոս Հայաստան չէ, բայց հայկական կոնեակով մեր արուարձանը Երեւան է:

Քչախօս Էլպիս դատարկ ղեկավարի պէս եզրակացուց.

Սելֆին քաղաքականութիւն է, հռչակ, փառք, ինքնահիացում: Փուչիկ:

 

Մակար ի Գաղիա, 21 մարտ 2020

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*