Մամլոյ Տարին Ալ Թաւալեցաւ

ՀԱՅՐԵՆԻՔ

Խմբագրական

Զանազան գիտաժողովներով, հաւաքներով եւ հանդիսութիւններով նշուեցաւ անցնող տարին: Մամուլ մը, որ ցայսօր կը մնայ անորոշութեան առջեւ, թէ՛ իր գործելաձեւով եւ թէ՛ իր մակարդակով: Բնականաբար, «Հայրենիք»-ն ալ այս առթիւ պատշաճ կերպով նշեց իր 120-ամեակը։

Ախտաճանաչումներ, մտահոգութիւններ, քննադատութիւններ եւ սակաւաթիւ գնահատականներ կատարուեցան, սակայն հարցը մնաց հարց եւ շոգեկառքը վերստին չգտաւ իր ուղին:

Ահազանգեր հնչուեցան եւ այդ ալ բազմիցս՝ Հայաստանէն, սփիւռքէն եւ յատկապէս համաշխարհայնացման ժխտական կողմը բուրող համացանցային ե-աշխարհէն, որ «նէօ-լիպերալ» համակարգի չորրորդ իշխանութիւնը կարելի է սեպել: Այսպէս, չորրորդ իշխանութիւն մը՝ անիշխանական իշխանութիւն մը, ուր մամլոյ ազատութիւնը բոլորովին հեռու է շինիչ մօտեցումէ եւ իր յոռի երեւոյթներով հարցականի տակ կը դնէ խիստ կարեւոր առաքելութիւնը: Չպահուըտինք իրականութէնէն եւ «համաշխարհային ախտ»-ի անտեղի եւ անհեթեթ պատրուակէն, որուն գործիքը կը դառնանք եւ այդ ալ ինքնաբերաբար, նոյնինքն համացանցային ծուղակին մէջ իյնալով:

Տպուող կազմուածոյ (organic) թերթերու պարզած գահավէժ վիճակին կողքին, նոյնիսկ համակարգիչը իր զանազան բնագաւառներով սկսած է անգործածական դառնալ, յատկապէս երիտասարդ սերունդը մղելով դէպի բջիջային հեռաձայնի փոքր պաստառը՝ անծայրածիր պատուհան մը, ուր կարելի է կարդալ, դիտել ու լսել, արդեօք որքա՞ն խոր կեդրոնացումով կամ ըմբոշխնելու ծարաւով։ Այդ մէկը լուրջ հարցական մըն է, կամ աւելի ճիշդը՝ անլուծելի թնճուկ:

Այո՛… Որոմը կը գերազանցէ ցորենը եւ դժուար է  արմատները զանազանելն ու մաքրելը: Եւ դեռ այս իրավիճակին վրայ Դիմատետր, Դայլայլիչ եւ այլ տեսակի կատարելագործուած ելեկտրոնային արշաւներ քանդած են ինքնութիւն, արժէք եւ իմաստ: Հաւանաբար ցորենը որոմէն զանազանելու այդ փուլն ալ անցած ենք եւ արտը «պատուած» է անծայրածիր մարախներով, որ պարզ ու մեկին կը փճացնեն հողն իսկ:

Դեռ կարկինը լայն բանալով, միջազգային բեմի վրայ, անցնող տարեշրջանի մահացու հարուածներէն մէկն էր ծաղրանկարներու շոգիացումն ու հետզհետէ սակաւ գործածութիւնը:

Պետական մակարդակի եւ այլ մութ լծակներու հետեւողական ճնշումներու տակ, «Նիւ Եորք Թայմզ»-ի նման վիթխարի հրատարակութիւն մը, անցեալ Յուլիսէն ի վեր յատուկ որոշումով ցնոր տնօրինութիւն «կարմիր մոմ»-ով մը արգիլած է ծաղրանկարչական ամէն գործ: Դժբախտաբար, նմանօրինակ որոշում մըն ալ առած է Ատլանտեանի միւս կողմի հսկաներէն՝ Գերմանիոյ «Տի Վելթ»-ը: Անշուշտ, շարքը երկար է եւ բնականաբար զերծ չի մնար Թուրքիան, որուն հանրածանօթ մասնագէտ ծաղրանկարիչներէն Մուսա Քարթը Հոկտեմբեր 2016-էն ի վեր բանտարկուած է սուլթանամէտ Էրտողանի կողմէ:

Ահաւասիկ Էրնըսթ Հեմինկուէյի մէկ իմաստուն եւ կարճ ու կտրուկ խօսքը իւրացնելով.- «Բանի մը (այս պարագային բաներու, խմբ․աւարտը»…Մինչ այդ, արդէն 2020 ենք:

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*