Կեցուածք` Առանց Խարխափումի


Ծ․Խ․- Նիւթը պահած ըլլալով իր այժմէական նշանակութիւնը, վերստին կը հրատարակենք «Ազդակ Շաբաթօրեակ-Դրօշակ»-ի այս խմբագրականը՝ լոյս տեսած Յունիս 27, 1971-ին:

Սփիւռքահայ երիտասարդութեան հոգեկան ու մտային աշխարհին հետ կը խաղան մարդիկ, որոնք գիտակցութիւնը չունին հայ ժողովուրդի դժնդակ ճակատագրին, կեանքի ներկայ պայմաններուն, ու հայկական լուսաւոր հեռանկար մը չունին անոր համար:
Արդիականութեան մարմաջէն տարուած, սնամէջ յայտարարութիւններով, «ըմբոստացողի հովեր» առնելով, «համամարդկային» ապրումներէ խօսելով` կարգ մը տարրեր հետեւողականօրէն կ՛աշխատին ՔԱՅՔԱՅԵԼ ՀԱՅ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴՈՒԹԵԱՆ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՀՈԳԵԿԱՆ ԱՇԽԱՐՀԸ:
Նմաններուն քայքայիչ աշխատանքներուն հին սերունդները չեն, որ արգելք պիտի կանգնին: Անոնք կը համարձակին խօսիլ ՆՈՐ ՍԵՐՈՒՆԴԻ ԱՆՈՒՆՈՎ: Նոր սերունդին պարտաւորութիւնն է հրապարակ իջնել ոչ թէ խօսքով, այլ` իր գործով պատասխանելու համար բոլոր անոնց, որոնք իրենց ԱՊԱԶԳԱՅԻՆ ԱՐՏԱՅԱՅՏՈՒԹԻՒՆՆԵՐՈՎ, հայ կեանքը առաջնորդողներու հասցէին նետուած վարկաբեկիչ արտայայտութիւններով կ՛աշխատին ԱՊԱԶԳԱՅՆԱՑՆԵԼ ՀԱՅ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴՈՒԹԻՒՆԸ, կը ձգտին ՊԱՌԱԿՏՈՒՄ ՍԵՐՄԱՆԵԼՈՒ ՀԱՅ ԿԵԱՆՔԻ ՄԷՋ:
Կեղծիք են բոլոր երեւութապէս հայկական բնոյթ կրող տողերն ու բառերը այդպիսիներու արտայայտութեանց մէջ: Խորքին մէջ միակ իրականութիւնը, որ կարելի է գտնել «արդիական արտայայտութեանց» ետին, կա՛մ նիհիլիզմն է, քանդիչ, աւերիչ նիհիլիզմը, որ կը քանդէ ամէն բանէ առաջ ՏԿԱՐ ՈՒ ՓՈՔՐ ԺՈՂՈՎՈՒՐԴՆԵՐԸ, ու շահաբեր կը դառնայ ուժեղ ու մեծ պետութիւններուն համար, եւ կամ ալ ՍՓԻՒՌՔԻ ՀԱՅՈՒԹԵԱՆ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊ ԿԵԱՆՔԸ ՏԿԱՐԱՑՆԵԼՈՒ ԿՈՉՈՒԱԾ ԾՐԱԳՐՈՒԱԾ ԱՇԽԱՏԱՆՔՆ Է` ԱՅՆՊԻՍԻ ՄԹԻՆ ՈՒԺԵՐՈՒ ԿՈՂՄԷ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊՈՒԱԾ, որոնց միշտ չէ, որ ծանօթ է հայ երիտասարդութիւնը:
ՀՅ Դաշնակցութիւնը կը սպասէ հայ երիտասարդութենէն, որ ԻՐ ԱՄԷՆՕՐԵԱՅ ԿԵՑՈՒԱԾՔՈՎ, ԱՐՏԱՅԱՅՏՈՒԹԻՒՆՆԵՐՈՎ ՈՒ ՄԱՆԱՒԱՆԴ ԳՈՐԾՈՎ զգացնէ բոլոր տեսակի ոչնչատեսիլներուն, թէ սփիւռքի տարածքին ո՛ւր ալ որ գործեն, ո՛ւր ալ որ փորձեն կացինահարել հայեցիութեան ծառը, ԻՐԵՆՑ ԲՈԼՈՐ ՃԻԳԵՐԸ ԱՊԱՐԴԻՒՆ ՊԻՏԻ ԸԼԼԱՆ ՈՉ ՄԻԱՅՆ ՀԻՆ ՍԵՐՈՒՆԴՆԵՐՈՒՆ, ԱՅԼ ՆԱԵՒ ՀԱՅ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴՈՒԹԵԱՆ ՄՕՏ:
ՀՅ Դաշնակցութիւնը կը հաւատայ, որ հայ երիտասարդը, ո՛ւր որ ծնած ըլլայ, ո՛ր երկրին քաղաքացին ալ ըլլայ, նախ լրիւ պիտի կատարէ իր պարտաւորութիւնները հանդէպ իր նոր հայրենիքին, մասնակից պիտի ըլլայ անոր առօրեայ կեանքին, դժուարութիւններուն, ընկերային ու ազգային, պետական խնդիրներուն, ու իր ճիգի նպաստը պիտի բերէ ի նպաստ այդ բոլորի արդար լուծումին: ՀՅ Դաշնակցութիւնը կը հաւատայ նաեւ սակայն, որ Ցեղասպանութեան հարկադրանքով աշխարհացրիւ դարձած ԻՒՐԱՔԱՆՉԻՒՐ ՀԱՅՈՒՆ ՊԱՐՏԱԿԱՆՈՒԹԻՒՆՆ Է ՀԱՒԱՏԱՐԻՄ ՄՆԱԼ ՆԱԵՒ ԻՐ ՀԱԶԱՐԱՄԵԱՅ ՊԱՏՄՈՒԹԵԱՆ ԵՒ ՄՇԱԿՈՅԹԻՆ:

Ոչ ոք կը սպասէ, որ բռնի արտաքսումներու իբրեւ հետեւանք` Տէր Զօրի անապատներուն մէջ սովամահութիւնը յիշելով, մէկ ու կէս միլիոն հայուն կոտորուած ըլլալը վերյիշելով, սեփական, դարաւոր հայրենիքի հողերուն մեծ մասին դատարկ ու բռնագրաւուած մնալը տեսնելով` ՀԱՅ ԱՆՀԱՏԸ, ՀԱՅ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴԸ ՀԱՄԱԿԵՐՊԻ ԻՐ ՄՇԱԿՈՅԹԻՆ ՈՒ ՊԱՏՄՈՒԹԵԱՆ ԱՆՀԵՏԱՑՈՒՄԻՆ ԱՇԽԱՐՀԻ ԲԵՄԷՆ ՈՒ ԴԱԴՐԻ ԾԱՌԱՅԵԼԷ ՆԱԵՒ ՀԱՅ ԱԶԳԻՆ, ԱՆՈՐ ԱԶԳԱՅԻՆ ՄՇԱԿՈՅԹԻ ՊԱՀՊԱՆՄԱՆ ՀԱՄԱՐ, ԱՆՈՐ ՆՊԱՏԱԿՆԵՐՈՒՆ ԻՐԱԿԱՆԱՑՄԱՆ ՀԱՄԱՐ:
Նման սպասում չեն կրնար ունենալ մանաւանդ այն ժողովուրդները, որոնք իրենք համտեսած են բռնութեանց, աքսորի, կոտորածի հետեւանքները: Կրնա՞յ նման մտածումի մը համաձայն ըլլալ պաղեստինցին, կրնա՞ն նման տեսակէտի մը համակերպիլ պաղեստինցիներուն եղբայրները, մնացեալ բոլոր արաբները… չէ՞ որ ատիկա պիտի նշանակէր ընդունիլ, թէ իր երկրէն բռնի հեռացուած պաղեստինցիները ԻՐԱՒՈՒՆՔ ՉՈՒՆԻՆ ԱՅԼԵՒՍ ՊԱՂԵՍՏԻՆԻ Ի ՆՊԱՍՏ ԳՈՐԾԵԼՈՒ: Կրնա՞ն նման մտածում ու արտայայտութիւն ունենալ ռուսերը, լեհերը, հունգարացիները, ֆրանսացիները, որոնց երկիրները գրաւուած էին գերմանացիներուն կողմէ, որոնց զաւակները ոչ միայն տեղահան եղած էին իրենց հայրենի հողերէն, այլ երբեմն նաեւ հրկիզումով բնաջնջուած էին… Կրնա՞ն նման բան առաջարկել ափրիկեան ու ասիական երկիրներու ժողովուրդները, ազգերը, որոնց երկիրները երկար ատեն գաղթապետական գրաւումներու տակ էին, որոնք զրկուած էին սեփական ազատութենէն, անկախութենէն, սեփական մշակոյթը երկրին մէջ ազատօրէն զարգացնելու իրաւունքէն…:
Չե՛ն կրնար:
Նման մտածում ցեղասպանութիւն ընողները միայն կրնան ունենալ: Նման մտածում կրնան ունենալ նաեւ անոնք, որոնք ԴԱՏԱՐԿՈՒԱԾ ԵՆ ԱԶԳԱՅԻՆ ՀՊԱՐՏՈՒԹԵՆԷՆ, ՈՐԲԱՑԱԾ ՉԵՆ ՏԷՐ ԶՕՐԻ ՄԷՋ, այլ ՀՈԳԵՊԷՍ ՈՐԲԱՑԱԾ ԵՆ ՍՓԻՒՌՔԻ ՄԷՋ:
Հոգիով որբացածները պէտք է թողուլ իրենց ճակատագրին: «Միջազգային որբանոցներու որդեգիրներ» կրնան ըլլալ անոնք. ոչ` ազգին որբերը: Պէտք է դողալ անոնց վրայ, որոնք թերեւս որբութեան զգացումը ունին լեզուական դժուարութիւններու պատճառով, բաւարար սնունդ ստացած չըլլալով իրենց շրջապատէն, որոնք սակայն ՈՒՆԻՆ ԶԳԱՑՈՒՄԸ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՊԱՏԿԱՆԵԼԻՈՒԹԵԱՆ ՄԸ: Պէտք է գուրգուրալ անոնց վրայ, պէտք է շրջապատել զանոնք եղբայրական սէրով ու նուիրաբերել անոնց հայ հոգիին յատուկ ազգակիցի սէրն ու գուրգուրանքը:
Հայ երիտասարդութիւնը պարտաւոր է ցցուելու բոլոր աւաղողներուն, հոգիները քայքայող ոչնչատեսիլներուն դէմ. համալսարաններէն ներս, տուներէն ներս, զանազան միութիւններէն ու կազմակերպութիւններէն ներս սփիւռքահայ երիտասարդը պէտք է զգալի դարձնէ իր ներկայութիւնը` իբրեւ հարազատ ժառանգորդը դարերու պատմութեան ու մշակոյթին, իբրեւ հայ, որ ճակատագրի բերումով մակդիր մը ունի կցուած իր անունին ու դարձած է սփիւռքահայ:
Հայ երիտասարդութիւնը պարտաւոր է իր ամէնօրեայ կեանքին ընթացքին ՍՏԱՆՁՆԵԼՈՒ ՊԱՐՏԱԿԱՆՈՒԹԻՒՆԸ, ԻՐ ԽՕՍՔՈՎ ՈՒ ԳՈՐԾՈՎ ՀԵՐՔԵԼՈՒ ԱՅՆ ԲՈԼՈՐ ԱՆՃԻՇԴ ԱՐՏԱՅԱՅՏՈՒԹԻՒՆՆԵՐԸ, որ կարգ մը երիտասարդներ կ՛ունենան, բերանացի կամ մամուլով, ուղղուած սփիւռքի ազգային, եկեղեցական, մշակութային ու քաղաքական կեանքը առաջնորդողներու հասցէին, եւ որոնց ՄԻԱԿ ՆՊԱՏԱԿԸ ՔԱՅՔԱՅԵԼՆ Է ՀԱՅ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴՈՒԹԵԱՆ ԿԱԶՄԱԿԵՐՊ ՈՒԺԸ:

Պէտք է յայտնաբերուի յստակ ու վճռական կեցուածք, ա՛յնպէս, ինչպէս վայել է իր ազգով հպարտ, ազգային գիտակցութիւնը ունեցող ամէն հայ երիտասարդի:
Պէտք է վերաբերում ցոյց տալ բոլոր անոնց հանդէպ, որոնք հայու անունը կը կրեն, կը շահագործեն հայու անունը, կ՛արտայայտուին հայու անունով, ՈՐՈՆՔ ՍԱԿԱՅՆ ԱԶԳԱՅԻՆ ՆՊԱՏԱԿՆԵՐՈՒՆ ՀԱՆԴԷՊ ՀԵԳՆԱՆՔ ՈՒ ԾԱՂՐ ՄԻԱՅՆ ՈՒՆԻՆ ԻՐԵՆՑ ՀՈԳԻՆԵՐՈՒՆ ՄԷՋ:
Պէտք է մանաւանդ գործով, հայ ժողովուրդի նպատակներուն ծառայելով, ազգային մշակոյթի ու դիմագծի պահպանման համար գործօն դերակատարութեամբ, միացեալ ուժերով, կազմակերպուած աշխատանքով չէզոքացնել բոլոր այն ուժերը, որոնք այս րոպէին յարձակումի անցած են սփիւռքի մէջ, սփիւռքի հայ կեանքը կամազուրկ, անդիմագիծ դարձնելու միտումով:
Երբ ապազգայնացնող, հոգեբեկող արտայայտութեանց առջեւ լուռ կը մնայ ան, որ համաձայն չէ սնամէջ բառերով երիտասարդութիւնը գինովցնելու ու կամազուրկ դարձնելու աշխատանքներուն, ինք եւս նպաստած կ՛ըլլայ նորանոր ոչնչատեսիլներու հրապարակ գալուն եւ աղմկելուն: Գիտակիցներու լռութիւնը յաճախ իբրեւ համաձայնութիւն կամ տկարութիւն կը թարգմանուի եւ կը մղէ, որ սեփական ձայնէն խանդավառուելով` աւելի առաջ երթան իրենց քայքայող աշխատանքին մէջ անո՛նք, որոնց համար ԱԶԳՆ ՈՒ ԸՆԿԵՐՈՒԹԻՒՆԸ, ՄՇԱԿՈՅԹՆ ՈՒ ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆԸ բառեր են միայն, որոնց հետ, կը թուի իրենց, կարելի է խաղալ` ամբոխավարութեամբ աղմկելու համար հրապարակը:
Պէտք է խօսի այլեւս Մեծ Համրը` ժողովուրդը, իրական աղբիւրը ուժի ու տեսլականի:

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*