Կ’ՈՒԶԷՔ ՀԱՅԵՐՈՒ ՀԱՆԴԻՊԻԼ ՆԻՒ ԵՈՐՔԻ ՄԷՋ, ԿԻՐԱԿԻ ՕՐ ԵԿԵՂԵՑԻ ԳԱՑԷ՛Ք

 

            Անարեւ այս կիրակին, Էլպիս եւ Կեդրոնականցին, այցելութեան եկան: Նոր վերադարձած էին Ամերիկայէն: Հազի դէմ զուիցերիական շաքար բերած էին: Ըսին որ հոն այդ շաքարը աւելի աժան էր Ֆրանսայէն: Արմենակ ըսաւ, որ այսպէս բաներ միայն Էլպիսը կը տեսնէ:

            Հետաքրքրուեցանք, ինչպէս կ’ըսուի, Ամերիկայի «արեւելեան ափ»ի հայերով: Կեդրոնականցին պատմեց:

            – Երեսուն տարիէ ի վեր Քուինզի Լոնկ Այլընտ շրջանը բնակող թոշակառու ոսկերիչ դասընկերս, Վահրամը, եկաւ եւ մեզ գտաւ: Իր գաղթականի կայսրութիւնը պտըտցուց. առեւտրական կեդրոններ, որոնք քաղաք են, ուր ամէն ինչ կրնաք գտնել, ուտել, խմել, գնել: Հարցուցի, թէ ո՞ւր կարելի էր հայերու հանդիպիլ: Երեսիս նայեցաւ եւ ըսաւ, որ կիրակի եկեղեցի կ’երթաք եւ հոն պատարագէն ետք հայեր կը գտնէք,: Հոգեհանգիստ ալ կ’ըլլայ եւ սրահին մէջ հիւրասիրութիւն, հոգեճաշ:

            – Լաւ է, հաւատացեալներուն կիները հանգիստ կ’ընեն, ոչ ճաշ կը պատրաստեն ոչ ալ աման-պնակ կը լուան,- ըսի:

            – Ըսածիդ մասին չէի մտածած: Բազմաթիւ եկեղեցիներ կան եւ միշտ երկուքով բազմապատկուած: Ամէն կիրակի գոնէ հազար կիներ հանգիստ կ’ընեն: Մատաղի պնակներուն առջեւ ազգի հարցերը կը խօսուին, Փաշինեան կը դատեն եւ կը գովեն, Հայաստանի սկսած-սկսելիք եւ չաւարտող դատերը, Ամերիկայի նախագահը, Արցախի սահմանին վրայ զոհուած հայ զինուորը, զիրար կը հրմշտկեն: Ի հարկէ, տեղ մը ամերիկերէնով, տեղ մը արեւմտահայերէնով (ինչ որ մնացած է անկէ), քիչ մը անդին արեւելահայերէնով (սովետական տեսակը) եւ անոնց խառնուրդով:

            – Հոն ալ կա՞ն արեւմտահայերէնը մոռցող եւ արապաճիի արեւելահայերէն խօսողներ,- հարցուցի:

            – Շա՜տ: Գործածուած բառերէն կ’իմանաս, որ հայրենասէրներ քանի մը շաբաթ Հայաստան գացեր են, եւ արդէն սուրճը փոխարիներ են կոֆէով, լոլիկը պամիտորով, ցոյցը ակցիայով, ախտճանաչումը դիակնոստիկայով, նոյնիսկ իրենց ինքնաշարժին համար: Մեր մոռնալ սկսած թրքերէն բառերը Հայաստանի ճամբով կը վերադառնան, ինչպէս մաղատանոսը, պիպարը, նաանան:

            – Արմենա՛կ, այս ազգի զոյգ հատուածներու միացում է:

            – Միացո՜ւմ,- ըսաւ Կեդրոնականցին: Երէց մը մտահոգուեցաւ արտագաղթով: Վէճ ստեղծուեցաւ: Քանի մը հոգի միաբերան պոռչտացին, ըսին, եթէ մտահոգ էք, դուք գացէք, ձեր քարոզած ընկերվարութիւնը միայն հոն մի՛ տանիք, մենք անոր համը գիտենք: Երիտասարդ մը, որ լուռ կը հետեւէր, պոռթկաց եւ ըսաւ, որ, «մենք ալ լաւ ապրելու իրաւունք ունինք եւ լեզուի մասին ձեր ըսածները դատարկ խօսքեր են, լեզուն ժողովուրդի խօսածն է եւ կը յառաջդիմէ անոր խօսածով»:

            – Դուն ի՞նչ ըսիր,- հարցուցի:

            – Ի՞նչ ըսէի: Հիւր էի: Կռուելու պատճառներ շատ են, կռիւի պատճա՞ռ ըլլայի, որ ըսէին, թէ դուրսէն եկած այդ Արմենակը հոգեճաշը մեր քիթէն բերաւ:

            – Լաւ է: Նիւ Եորքը քեզ իմաստուն դարձուցեր է, Արմենակ:

            – Էլպիս ոտքիս կը կոխէր խաղաղութիւնը պահպանելու համար: Չորս կիրակի եկեղեցի գացի, հայ տեսայ, չորս անգամ հոգեճաշէ օգտուեցայ: Լաւ գաղութ էր:

 

Մակար ի Քուինզ, 9 հոկտեմբեր 2019

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*