ԽՄԲԱԳԻՐՆԵՐԸ ԱԶԳԱՅԻՆՆԵՐՈՒ ԼՈՒՍԱՆԿԱՐԱՅԻՆ ՓԱՌԱՍԻՐՈՒԹԵԱՆ ԴԻՄԱՑ

 

            Ընդունելութեան մը, երբ պաշտօնական խօսքերը աւարտեցան, ծանօթ երկու խմբագիրներու հետ ասդիէն անդիէն զրուցեցի: Հայ կեանքի մէջ անկարեւոր նիւթեր չկան: Թուելու կարիք չկայ: Խորագիրները եւ ենթախորագիրները կը խօսին:

            Խօսակիցներէս մին ցոյց տուաւ կին մը: Ըսաւ.

            – Այդ տիկինը հաւանօրէն կը ճանչնաք: Հաւաքոյթներու ընթացքին կ’երգէ: Երգապնակ մըն ալ ունի: Կը հրաւիրուի, քանի որ սիրայօժար կ’երգէ: Մեր թղթակիցը ճաշկերոյթի մը մասին էջ ղրկած էր, յիշած էր պարախումբը, ասմունքողը եւ ճառախօսը, մոռցած էր երգչուհին: Քանի մը բողոքներէ ետք, պատուիրակութիւն մըն ալ եկաւ: Ըսուեցաւ, որ այդ անտեսումը աններելի էր, դիտումնաւոր էր, հաշիւ մաքրելու համար էր: Հակառակ զիրենք համոզելու ճիգերուս եւ երկու անգամ սուրճ հրամցնելուս, երեւելիները մեկնեցան, սպառնալով, որ այս խնդիրը այսպէս չէր վերջանար, երգչուհին վիրաւորուած էր եւ իրեն հետ՝ թաղեցիները: Երբ այդ թաղէն կ’անցնիմ, նպարավաճառը, մսավաճառը, սափրիչը եւ սրճարան նստած թոշակառու մտաւորականը կը շարունակեն կրակ ժայթքել: Սիրայօժար թղթակիցը մեղանչած էր, եւ մինչեւ այսօր չենք գիտեր թէ ինչպէ՞ս պիտի դարմանենք վիրաւորանքը: Այս ալ անտէր խմբագիրի անտես աշխատանք է:

            Սպասեակները անցան եւ մեր բաժակները նորոգեցինք:

            Լուռ լսած էի եւ գրեթէ շշանջալով ըսի.

            – Դեռ այսքա՜ն խեղճ ենք, որ նման մանրուքներով կը զբաղինք եւ կը զբաղեցնենք թերթ եւ խմբագիր:

            Միւս խմբագիրը, իր կարգին ըսաւ.

            – Սիրելիս, հայը խմբագիր կը դատէ, Պարոնեանի օրերուն պէս գովք կը սպասէ: Ընթերցող մը, ամէն ձեռնարկի, օրուան բանախօսին, ասմունքողին, երգիչին կամ պարողին հետ կը նկարուի եւ պատկերն ալ մեզի կը ղրկէ, որպէսզի թղթակցութեան հետ լոյս տեսնէ: Ես ալ եթէ պատկերը հրատարակելու ըլլամ, կը մկրատեմ եւ առանց իրեն կը զետեղեմ էջին վրայ: Կը հեռաձայնէ, բացատրութիւն կը պահանջէ, որ ինչո՞ւ իր նկարը չկայ: Կ’ըսեմ, որ էջին վրայ տեղ չկար: Օր մը եկաւ եւ յուզիչ կերպով բացատրեց, որ կ’ուզէր որ պատկերը երեւէր թերթին մէջ, որպէսզի զաւակները եւ հետագային թոռները գիտնային, թէ իրենց հայրը եւ մեծ հայրը գործօն ազգային էր: Կարծէք թերթը փառքի եւ անմահութեան դուռ է, ընթերցողի իրաւունքով:

            Դար անցած է, բայց Աբիսողոմներ կան, թերթի էջին վրայ իրենց պատկերը փնտռողներ եւ առաջին աթոռներու տէր ու յաճախորդներ:

            Մտածեցի. այս ալ միթէ աւանդութիւններուն հաւատարիմ մնալու ձեւ մը չէ՞:

            Բաժակ մը հայկական կոնեակ կուլ տուինք եւ դուրս եկանք լոյսերու մէջ լողացող սրահէն:

            Կը յուսամ, որ զրուցակից խմբագիրներս վաղուան իրենց համարով լուսանկարս կը դնեն տեղ մը, որպէսզի Մակարուհիին ցոյց տամ եւ ըսեմ, թէ ես ալ կարեւոր անձ եմ… Եթէ ինք հաւատայ, ուրիշներ ալ կը հաւատան եւ հռչակաւոր կ’ըլլամ:

 

Մակար, ի Քուինզ – Նիւ Եորք, 1 հոկտեմբեր 2019

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*