Զորն Ասեմ…

 

Վարդուկ Պալըգճեան

«Զորն ասեմ, զորն վկայեմ» ըսելու պահն է, պարոն Սարգիսեա՛ն:
Զորն ասեմ այն աւանդէն, որ մնաց տարիներու մեր միատեղ աշխատանքէն: Աւանդ՝ որ հիմա կարելի է միայն ջերմօրէն յիշել ու յիշելով կրկին անգամ ապրիլ Արամ Սարգիսեան մարդուն մեծութիւնը իր խոնարհութեան, եւ իմաստուն լռութեան մէջ:
Որպէս Հայ Աւետարանական Շամլեան Թաթիկեան Վարժարանի աշակերտուհի՝ աշակերտակիցներուս պէս անմոռանալի կը գտնեմ Երկուշաբթի առաւօտեան պաշտամունքի պահերը, մանաւանդ՝ Առակաց գիրքէն մեզի հաղորդուած Աստուածաշունչի իմաստութիւնը, հիանալիօրէն կապուած մեր առօրեային:
Ապա կը յիշեմ Ուսուցչաց Օրուայ առթիւ աշակերտ-գրասենեակ հաճելի ու խանդավառ գործակցութիւնը՝ պատուելու համար Շամլեան Թաթիկեանի յարկին տակ տքնող կրթական մշակները, որոնցմէ նաեւ եղաւ մեր սիրելի տնօրէնը՝ որպէս ընդհանուր պատմութեան դասատու:
Վարժարանին ընթացքը աւարտելէ ու վկայուելէ ետք, հրաշալի առիթ ունեցայ անմիջական գործակցութեան, երբ աշխատանքի սկսայ դպրոցին գրասենեակին մէջ, որպէս օգնական քարտուղարուհի: Լիբանանեան քաղաքացիական պատերազմի ծանր օրերուն, մեր վարժարանին գրասենեակին մէջ տիրող խաղաղութիւնը ո՞ւր կրնայինք գտնել: Անձամբ երախտապարտ եմ այն հանդարտ, իմաստուն, արդարադատ եւ պարկեշտ տնօրէնիս վարմունքին վկան ըլլալուս համար, որով վարեց հայկական վարժարանի մը նաւը՝ մինչ դպրոցին ու գաղութին շուրջ ամէն բան անորոշ ու անկայուն էր եւ պատասխանատու դիրքերու վրայ եղող անհատներ ենթակայ էին տեսակաւոր ճնշումներու եւ անտեղի քննադատութիւններու:
Ապա, Հայ Աւետարանական Կեդրոնին (նախկին Բեթանիա վարժարանը, երբեմնի շոգեկառքի կայարանին դիմաց), վայելեցի խմբագիր-դրացիիս առաջնորդութիւնը, մինչ ինք Ջանասէրի, Պատանեկան Արձագանգի ու Լոյսի խմբագրութիւնը ստանձնած էր, իսկ ես կողքի սենեակին մէջ ՔՋ Գործադիր Մարմինը գրասենեակը կը պահէի: Հոս, իր ամենէն հարազատ դերին մէջն էր: Այդ օրերուն, երբ տակաւին համակարգիչի գործածութիւնը նոր նիւթ էր, կարելի էր տեսնել թուղթին վրայ անդուլ հակած խմբագիրը, ատենադպիրը, թղթակցութիւն վարողը- միշտ ժպիտ առաջացնող խօսք մը ժպտուն շրթներուն…

Ուրիշ էր պարոն Սարգիսեանը: Նոյնիսկ անհամաձայն ըլլալը կամ բարկութիւն արտայայտելը (զինք ամենէն աւելի կը բարկացնէին շարլաթանները) ուրիշ ձեւ մը ունէին- ձեւ մը, որ լսողին քաղցրութեամբ կը պարտադրէր անսալ խօսքին: Բնականաբար, սակաւախօս մարդուն ամէն մէկ խօսքին պէտք է ուշադրութիւն դարձնել: Իսկապէս, պարոն Սարգիսեանին ե՛ւ կարծիքը, ե՛ւ հազուադէպ դիտողութիւնը մեծ հետաքրքրութեամբ կ՚ընկալուէին:

Ուր որ ալ վայելեցի պարոն Սարգիսեանին ներկայութիւնը եւ անոր հետ գործակցելու առիթը, կրթական, եկեղեցական, միութենական, վարչական, թէ ընտանեկան ոլորտներուն մէջ, տեսայ նոյն անձը- խօսքն ու գործքը ներդաշնակ, հանդարտ, ժպտուն, իմաստուն եւ խոնարհ մարդը- որուն աւանդը, վստահ եմ, իր հարազատներուն, աշակերտներուն եւ գործակիցներուն մէջ պիտի շարունակուի:

Թող Հայրն Աստուած մխիթարէ մեզ բոլորս եւ իրեն նման անհատներ շնորհէ ազգիս հայոց:

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*